Jarenlang werd het Vlaams Belang Roeselare weggelachen omdat wij van het beleid eisten dat het eindelijk iets ging doen aan de slechte faam van onze stad inzake druggebruik en drugsverkoop. Wij vroegen dat het stadsbestuur eindelijk van drugsbeleid een topprioriteit zou maken. Tot dus uitlekte dat er op 7 maanden tijd niet minder dan 5 drugsdoden te betreuren vielen, 3 maal zoveel als in de rest van het land, als je het bekijkt in verhouding tot het aantal inwoners. Zelfs burgemeester Martens zag opeens een probleem.
Voldoende reden om met een persmededeling nog eens de puntjes op de “i” te zetten.
“Nu een 5de drugsdode in 7 maanden tijd werd geteld, ziet de meerderheid ‘plots’ een probleem. Nochtans waarschuwt het Vlaams Belang al langer dan vandaag dat Roeselare als draaischijf voor zowel gebruik als verkoop van drugs een zeer kwalijke naam heeft opgebouwd en dat dringend maatregelen moeten genomen worden. In gans Vlaanderen vallen op jaarbasis ongeveer een 100-tal drugsdoden, en in Roeselare alleen al zijn er in 7 maanden 5 drugsdoden??? Wat is hier aan de hand?
Mogen wij de Roeselaarse burger trouwens even wijzen op onze herhaalde tussenkomsten in de verschillende gemeenteraden: zo kwam fractieleider Herman De Reuse in een vorige legislatuur regelmatig tussen in de drugsproblematiek. Er was de interpellatie begin dit jaar naar aanleiding van de tweede drugsdode. Ook de raadsleden Filip Deforche en Peter Logghe volgden de problematiek op de voet en stelden met de regelmaat van een klok gerichte schriftelijke vragen aan het stadsbestuur: over de toestand in en rond Hof van ’t Henneken, over drugsproblemen in de stationsbuurt, over drugsoverlast in Meensesteenweg, over drugsoverlast in het Park Vandewalle, over vuilnis- en drugsoverlast in de Spanjestraat, enzovoort. De meerderheid lachte onze bezorgdheid weg en antwoordde telkens dat het hoge aantal drugsdoden eigenlijk ‘uitzonderlijk’ en ‘toevallig’ was en dat het beleid de drugsproblematiek onder controle probeerde te krijgen. Bijkomende maatregelen werden niet in het vooruitzicht gesteld.
Op 12 maart 2008 eiste Peter Logghe opnieuw dat het stadsbestuur naar aanleiding van de 3de drugsdode eindelijk zou optreden. En niet langer dan een tweetal weken geleden nog organiseerde het Vlaams Belang afdeling Roeselare een anti-drugsavond in Roeselare met als spreker Filip De Man.
En nu opeens, nu er een 5de drugsdode te betreuren valt, nu erkent het stadsbestuur eindelijk ook dat er een probleem is. Zo verklaarde burgemeester Martens in Het Nieuwsblad (16.09.2008): “Die doden zijn het topje van de ijsberg. In Roeselare alleen al zijn er meer dan 100 heroïneverslaafden die al in contact kwamen met het gerecht”. Waarom moesten onze vragen en onze tussenkomsten dan steeds worden weggelachen?
Het wordt tijd dat het stadsbestuur die plaatsen, waarvan zo ongeveer elke Roeselaarse burger weet dat er drugs worden verhandeld, in het oog houdt, controleert en optreedt. Het wordt tijd dat het beleid, òòk het federale beleid trouwens, optreedt en eindelijk maatregelen afkondigt en uitvoert. Als onderwijsstad met een dagelijkse studentenpopulatie van meerdere duizenden kinderen moet aan ouders een grotere veiligheid worden gegeven. 2 straathoekwerkers erbij zullen dit keer niet voldoende zijn. Ruim de drugsplaag eindelijk op! Hoeveel drugsdoden moeten er nog vallen?”
En nu maar hopen dat het beleid eindelijk wakker schiet!
donderdag 18 september 2008
woensdag 17 september 2008
Economische indicaties, op één enkele week.
Dat fundamentele socio-economische ingrepen in dit land dringend en noodzakelijk zijn, en dat ze zo fundamenteel zijn, dat ze alleen maar kunnen als Vlaanderen – en bij uitbreiding Franstalig België – over alle middelen (financiële, politieke, enzovoort) beschikt om ze naar eigen inzichten in te zetten, is stilaan voor elke weldenkende Vlaming duidelijk. Dus niet: stop de staatshervorming om alle energie in socio-economische hervormingen te steken. Maar wel: er moet een volledige en radicale staatshervorming komen om eindelijk de socio-economische hervormingen te kunnen doorvoeren.
Ook een aantal economische indicaties die we op één enkele week bijeen konden sprokkelen, geeft aan dat we voor een aantal fundamentele keuzes staan en dat het federale beleid hierop geen antwoorden meer kan bieden. Overloopt u even met ons?
De Europese landen voeren strijd met elkaar om de laagste vennootschapsbelasting. De gemiddelde vennootschapsbelasting in de Europese Unie bedraagt maar 23,2%. “België heeft met 33,99% het op een na hoogste tarief in de Europese Unie. Alleen Malta scoort slechter”, aldus een bijdrage in De Tijd (09.09.2008). Er werd geen rekening gehouden met de gevolgen van de notionele interest, maar zelfs dat meegerekend hinken we hopeloos achterop.
In het jaarlijkse rapport van de Wereldbank zakte België van de 16de naar de 19de plaats op het vlak van aantrekkelijkheid voor ondernemingen. Slechts op één van de 10 criteria boekte dit land vooruitgang. We scoren vooral zwak op het vlak van de belastingen, die tot de hoogste van de wereld behoren (De Morgen, 10.09.2008). Voor het overige staan er nieuwe herstructureringen aan te komen, zeker in de textielsector, wellicht ook in andere sectoren. De internationale bankcrisis zou trouwens ook voor enkele duizenden ontslagen in de banksector in ons land kunnen zorgen, weet dan weer De Standaard.
Tenslotte, volgende pessimistische uitsmijter: Het Laatste Nieuws meldt (12.08.2008) dat het Planbureau de toestand in 2009 somber inschat. Het begrotingstekort zou oplopen tot 5 miljard euro, de werkloosheid zou opnieuw structureel stijgen, en de particuliere en bedrijfsconsumptie stagneert.
Dit is toch dé tijd om fundamentele keuzes te maken en de welvaart van kinderen en kleinkinderen veilig te stellen, zou men denken.
Ook een aantal economische indicaties die we op één enkele week bijeen konden sprokkelen, geeft aan dat we voor een aantal fundamentele keuzes staan en dat het federale beleid hierop geen antwoorden meer kan bieden. Overloopt u even met ons?
De Europese landen voeren strijd met elkaar om de laagste vennootschapsbelasting. De gemiddelde vennootschapsbelasting in de Europese Unie bedraagt maar 23,2%. “België heeft met 33,99% het op een na hoogste tarief in de Europese Unie. Alleen Malta scoort slechter”, aldus een bijdrage in De Tijd (09.09.2008). Er werd geen rekening gehouden met de gevolgen van de notionele interest, maar zelfs dat meegerekend hinken we hopeloos achterop.
In het jaarlijkse rapport van de Wereldbank zakte België van de 16de naar de 19de plaats op het vlak van aantrekkelijkheid voor ondernemingen. Slechts op één van de 10 criteria boekte dit land vooruitgang. We scoren vooral zwak op het vlak van de belastingen, die tot de hoogste van de wereld behoren (De Morgen, 10.09.2008). Voor het overige staan er nieuwe herstructureringen aan te komen, zeker in de textielsector, wellicht ook in andere sectoren. De internationale bankcrisis zou trouwens ook voor enkele duizenden ontslagen in de banksector in ons land kunnen zorgen, weet dan weer De Standaard.
Tenslotte, volgende pessimistische uitsmijter: Het Laatste Nieuws meldt (12.08.2008) dat het Planbureau de toestand in 2009 somber inschat. Het begrotingstekort zou oplopen tot 5 miljard euro, de werkloosheid zou opnieuw structureel stijgen, en de particuliere en bedrijfsconsumptie stagneert.
Dit is toch dé tijd om fundamentele keuzes te maken en de welvaart van kinderen en kleinkinderen veilig te stellen, zou men denken.
dinsdag 16 september 2008
Kris Peeters eist zekerheid over B-H-V
Op woensdag 10 september 2008 werd de Vlaamse minister-president Kris Peeters door de 3 koninklijke bemiddelaars ontvangen. Hij heeft er zekerheid over Brussel-Halle-Vilvoorde gevraagd. Heeft hij soms garanties gevraagd dat er geen prijs betaald wordt voor de splitsing van B-H-V? Heeft hij garanties gevraagd dat er geen gebiedsuitbreiding komt ter compensatie van de splitsing van B-H-V, of de zekerheid geëist dat de 3 Fransdolle en incivieke burgemeesters in de Vlaamse Rand rond Brussel niet worden benoemd ter compensatie van de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde?
Neen, wat hij gevraagd heeft, kunnen we in een klein bericht in La Libre Belgique van 11 september 2008 lezen. Hij heeft namelijk van de Franstaligen geëist dat zij met een nieuwe procedure van belangenconflict starten om zo het gewone wettelijke parcours op weg naar de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde te vertragen.
Even de toestand terug in herinnering brengen? Geen probleem. De Vlaamse meerderheid stemde in de Commissie Binnenlandse Zaken de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. De Cocof (het Brussels Hoofdstedelijk Gewest) startte daarom de procedure van het belangenconflict, zodat de splitsing van B-H-V met een aantal maanden werd opgeschort. Deze procedure van het belangenconflict loopt eind december 2008 op zijn einde. Kris Peeters eiste dus in de onderhandelingen dat de Franstaligen opnieuw de procedure van belangenconflict inroepen, zodat de splitsing van B-H-V wordt uitgesteld tot na 9 juni 2009, niet toevallig de datum van de regionale verkiezingen.
5 minuten politieke moed, u weet wel….
Neen, wat hij gevraagd heeft, kunnen we in een klein bericht in La Libre Belgique van 11 september 2008 lezen. Hij heeft namelijk van de Franstaligen geëist dat zij met een nieuwe procedure van belangenconflict starten om zo het gewone wettelijke parcours op weg naar de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde te vertragen.
Even de toestand terug in herinnering brengen? Geen probleem. De Vlaamse meerderheid stemde in de Commissie Binnenlandse Zaken de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. De Cocof (het Brussels Hoofdstedelijk Gewest) startte daarom de procedure van het belangenconflict, zodat de splitsing van B-H-V met een aantal maanden werd opgeschort. Deze procedure van het belangenconflict loopt eind december 2008 op zijn einde. Kris Peeters eiste dus in de onderhandelingen dat de Franstaligen opnieuw de procedure van belangenconflict inroepen, zodat de splitsing van B-H-V wordt uitgesteld tot na 9 juni 2009, niet toevallig de datum van de regionale verkiezingen.
5 minuten politieke moed, u weet wel….
maandag 15 september 2008
De speeltijd is inderdaad voorbij
Deze regering geraakt er niet uit. Franstaligen blijven allerlei politieke spelletjes spelen, weigeren het fundamentele debat te voeren en als minderheid in te gaan op de wensen van de meerderheid van dit land. Het communautaire gekissebis komt ondertussen de burgers de strot uit, en ze hebben gelijk.
Vlaams Belang-voorzitter Bruno Valkeniers schat het politieke moeras waarin we terecht gekomen zijn, in het interview in De Standaard (13.09.2008) als volgt in: “De speeltijd is voorbij. Laat dat maar mijn officiële oproep zijn: de speeltijd is voorbij. Onderhandelen in de Belgische context heeft geen zin, we moeten daar buiten stappen. Nu kunt u zeggen, “zijn we daar niet naar onderweg, er is toch een interinstitutionele dialoog?” Allez komaan, niet zwanzen, hé. We staan exact even ver als een jaar geleden: bij de raad der wijzen. Alleen sturen de Franstaligen hun B-ploeg – daarin heeft Kris Peeters volstrekt gelijk. Alleen is Peeters teruggefloten door Open VLD en SP.A, twee van zijn coalitiepartners die onder de knoet zitten van hun Franstalige zusterpartij. Waar is de geloofwaardigheid?”
Het moet inderdaad maar eens gedaan zijn. Het besef trouwens dat het binnen het Belgisch kader niet meer kan, is een van de verworvenheden van (onder andere) het Vlaams Belang: “Vlaams Belang is dertig jaar geleden begonnen met het onafhankelijkheidsidee. Dat werd toen afgedaan als een marginaal idee en een idee van marginalen. Maar ondertussen is de geest uit de fles. Ook rond het vreemdelingenthema en het hoofddoekendebat worden onze ideeën overgenomen”, aldus nog voorzitter Valkeniers.
Het is allang duidelijk dat de zogenaamde grote staatshervormingen van de jaren 70 en 80 van vorige eeuw al bij al minieme vooruitgang betekenden en dat zijn steeds, altijd, afgekocht werden (‘le compromis belge’) met grote én fundamentele toegevingen van de kant van de zogenaamde Vlaamse onderhandelaars: de grendelwetten en andere wettelijke procedures waardoor de Vlaamse meerderheid in dit land ontmand werd, de oprichting van het zogenaamde derde gewest, de faciliteiten in de 6 faciliteitengemeenten (bedoeld om uitdovend te werken, maar wie spreekt daar nu nog over?), enzovoort, enzovoort.
De boodschap van Bruno Valkeniers weerklinkt hopelijk door tot in de cenakels van de Vlaamse systeempartijen: stopt daarmee en bereidt de scheiding voor. “Als het morgen zo ver is, zullen wij er klaar voor zijn. En we willen de andere partijen uitdagen om daar ook klaar voor te zijn. Ik denk zelfs dat de Franstalige partijen daar al een stuk verder staan”.
Vlaams Belang-voorzitter Bruno Valkeniers schat het politieke moeras waarin we terecht gekomen zijn, in het interview in De Standaard (13.09.2008) als volgt in: “De speeltijd is voorbij. Laat dat maar mijn officiële oproep zijn: de speeltijd is voorbij. Onderhandelen in de Belgische context heeft geen zin, we moeten daar buiten stappen. Nu kunt u zeggen, “zijn we daar niet naar onderweg, er is toch een interinstitutionele dialoog?” Allez komaan, niet zwanzen, hé. We staan exact even ver als een jaar geleden: bij de raad der wijzen. Alleen sturen de Franstaligen hun B-ploeg – daarin heeft Kris Peeters volstrekt gelijk. Alleen is Peeters teruggefloten door Open VLD en SP.A, twee van zijn coalitiepartners die onder de knoet zitten van hun Franstalige zusterpartij. Waar is de geloofwaardigheid?”
Het moet inderdaad maar eens gedaan zijn. Het besef trouwens dat het binnen het Belgisch kader niet meer kan, is een van de verworvenheden van (onder andere) het Vlaams Belang: “Vlaams Belang is dertig jaar geleden begonnen met het onafhankelijkheidsidee. Dat werd toen afgedaan als een marginaal idee en een idee van marginalen. Maar ondertussen is de geest uit de fles. Ook rond het vreemdelingenthema en het hoofddoekendebat worden onze ideeën overgenomen”, aldus nog voorzitter Valkeniers.
Het is allang duidelijk dat de zogenaamde grote staatshervormingen van de jaren 70 en 80 van vorige eeuw al bij al minieme vooruitgang betekenden en dat zijn steeds, altijd, afgekocht werden (‘le compromis belge’) met grote én fundamentele toegevingen van de kant van de zogenaamde Vlaamse onderhandelaars: de grendelwetten en andere wettelijke procedures waardoor de Vlaamse meerderheid in dit land ontmand werd, de oprichting van het zogenaamde derde gewest, de faciliteiten in de 6 faciliteitengemeenten (bedoeld om uitdovend te werken, maar wie spreekt daar nu nog over?), enzovoort, enzovoort.
De boodschap van Bruno Valkeniers weerklinkt hopelijk door tot in de cenakels van de Vlaamse systeempartijen: stopt daarmee en bereidt de scheiding voor. “Als het morgen zo ver is, zullen wij er klaar voor zijn. En we willen de andere partijen uitdagen om daar ook klaar voor te zijn. Ik denk zelfs dat de Franstalige partijen daar al een stuk verder staan”.
vrijdag 12 september 2008
De kostprijs van de scheiding? En de kostprijs van de status quo?
Het Belgisch discours volgt een hobbelig pad, het verliest terrein, maar probeert wanhopig te redden wat er nog te redden valt. Lukte het enkele decennia geleden nog het gewone – Vlaamse – volk met sentimentele prinselijke beeldjes emotioneel aan België te binden, dan werd deze blekkendozenromantiek de jongste jaren ingehaald door de economische en politieke realiteit. Het Manifest van de werkgroep in de Warande verrichtte in deze baanbrekend werk. Sindsdien zijn er belgicistische pogingen om de conclusies van het Manifest onderuit te halen, tevergeefse pogingen echter.
Belgicisten en onversneden verdedigers van een verstarde Belgische status-quo-politiek gooien het dan maar over een andere boeg: ze proberen de mensen bang te maken. Caroline Gennez, voorzitster van het zelfverklaarde progressieve Vlaanderen, stapt merkwaardig genoeg mee in dit verhaal: “Wie gelooft dat in een onafhankelijk Vlaanderen elk sociaaleconomisch probleem opgelost wordt, maakt de mensen iets wijs. Vlaanderen zou verarmen, want de staatsschuld moet worden verdeeld (…)” (De Morgen, 08.09.2008), waarmee deze ‘linkse’ dame zich in hetzelfde kamp bevindt van het Belgische grootkapitaal, conservatieve politieke kringen en andere restanten van een middeleeuws obscurantisme, dat ze nochtans zou moeten bestrijden.
In dezelfde afschrikkingsstrategie moet ongetwijfeld het proza van ‘expert’ Aernoudt worden gesitueerd. De man, die één van de trekkers van de Belgicistische denktank ‘België Anders’ is, en – als wij ons niet vergissen – adviseur is van Jean-Marie Dedecker, beweert de kostprijs van de scheiding van België te hebben berekend. Waarbij hij – oh, wonder – tot de conclusie komt dat de scheiding elke deelstaat financieel pijn gaat doen. Niet toevallig luidt zijn conclusie dat iedereen belang heeft bij het in stand houden van België en niet toevallig is hij een zoethouder van een Belgicistisch clubje.
Zelfs De Standaard (09.08.2008) heeft ernstige bedenkingen bij de werkwijze van ‘expert’ Aernoudt. “Eigenaardig” bijvoorbeeld is toch dat Aernoudt eigenhandig de bedragen van de financiële transfers van Vlaanderen naar Wallonië van 5,4 miljard euro reduceert tot 1,6 miljard euro. Op basis van wat?
Verder lijkt mij zijn redenering als zou een status quo voor Vlaanderen financieel ‘neutraal’ zijn, op zijn minst voor discussie vatbaar. De kostprijs voor Vlaanderen om België en zijn profitariaat in stand te houden, wordt door Aernoudt op die manier belachelijk gemaakt. Als België op die manier moet ‘gered’ worden, dan zullen de steeds schaarser wordende verdedigers met betere argumenten moeten afkomen.
Belgicisten en onversneden verdedigers van een verstarde Belgische status-quo-politiek gooien het dan maar over een andere boeg: ze proberen de mensen bang te maken. Caroline Gennez, voorzitster van het zelfverklaarde progressieve Vlaanderen, stapt merkwaardig genoeg mee in dit verhaal: “Wie gelooft dat in een onafhankelijk Vlaanderen elk sociaaleconomisch probleem opgelost wordt, maakt de mensen iets wijs. Vlaanderen zou verarmen, want de staatsschuld moet worden verdeeld (…)” (De Morgen, 08.09.2008), waarmee deze ‘linkse’ dame zich in hetzelfde kamp bevindt van het Belgische grootkapitaal, conservatieve politieke kringen en andere restanten van een middeleeuws obscurantisme, dat ze nochtans zou moeten bestrijden.
In dezelfde afschrikkingsstrategie moet ongetwijfeld het proza van ‘expert’ Aernoudt worden gesitueerd. De man, die één van de trekkers van de Belgicistische denktank ‘België Anders’ is, en – als wij ons niet vergissen – adviseur is van Jean-Marie Dedecker, beweert de kostprijs van de scheiding van België te hebben berekend. Waarbij hij – oh, wonder – tot de conclusie komt dat de scheiding elke deelstaat financieel pijn gaat doen. Niet toevallig luidt zijn conclusie dat iedereen belang heeft bij het in stand houden van België en niet toevallig is hij een zoethouder van een Belgicistisch clubje.
Zelfs De Standaard (09.08.2008) heeft ernstige bedenkingen bij de werkwijze van ‘expert’ Aernoudt. “Eigenaardig” bijvoorbeeld is toch dat Aernoudt eigenhandig de bedragen van de financiële transfers van Vlaanderen naar Wallonië van 5,4 miljard euro reduceert tot 1,6 miljard euro. Op basis van wat?
Verder lijkt mij zijn redenering als zou een status quo voor Vlaanderen financieel ‘neutraal’ zijn, op zijn minst voor discussie vatbaar. De kostprijs voor Vlaanderen om België en zijn profitariaat in stand te houden, wordt door Aernoudt op die manier belachelijk gemaakt. Als België op die manier moet ‘gered’ worden, dan zullen de steeds schaarser wordende verdedigers met betere argumenten moeten afkomen.
donderdag 11 september 2008
Alles kan in België: de huiszoeking bij Van Cau!
Mensen die kunnen weten, zullen het u maar al te graag vertellen dat een huiszoeking aan strikte regels is gebonden en dat men zich als eigenaar van de huis zeer gedeisd moet houden. Men mag de politiemensen niets in de weg leggen, die het recht hebben om die goederen en die documenten die zij dienstig achten voor het onderzoek, mee te nemen, mits zij hiervan ook een lijst bezorgen. Huiszoekingen volgen dezelfde regels in noord en zuid, enfin, dat dacht u misschien. Want sinds de huiszoeking bij Van Cauwenberghe is dit wel eventjes anders.
Zo berichtte Het Laatste Nieuws (05.09.2008): “’Hier kom je niet binnen’. ‘Dit mogen jullie niet lezen’. ‘Afblijven’. De huiszoeking van 11 juni laatstleden bij PS-politicus Van Cauwenberghe verliep blijkbaar volgens een héél speciale procedure. Van Cau deelde namelijk zélf de lakens uit. Agenten die erbij waren, keken zo erg op, dat ze er achteraf een rapport over opstelden en doorstuurden naar de procureur.”
De huiszoeking is een frequente onderzoeksdaad waarmee het parket hoopt bewijzen bijeen te vinden. Er zijn trouwens nogal wat schandalen waarin het parket moet proberen bewijzen bijeen te harken. Tientallen huisvestingsmaatschappijen en tientallen schepencolleges in Wallonië, niet toevallig allemaal in handen van PS’ers, kwamen enkele jaren geleden in allerlei schandalen terecht, het ging hierbij steeds om gesjoemel met overheidsgeld, valsheid in geschrifte, omkoperij, noem maar op. De stad die het ergst getroffen bleek, was Charleroi, waar het ganse stadsbestuur gewoon moest opstappen. De spin in het web was overduidelijk Van Cauwenberghe, één van de grote PS-krokodillen en voormalig Waals minister-president. Hij is nog steeds politicus en blijft op zijn plaats zitten. Alsof er niets gebeurd is.
In het kader hiervan werd dus een huiszoeking georganiseerd. Toen agenten op bepaalde documenten stootten die ‘dienstig’ zouden kunnen zijn in deze onderzoeken, vroeg de onderzoeksrechter om de papieren te laten liggen. Letterlijk. Vindt iemand anders bankuittreksels van een Franse bank, dan raadt diezelfde onderzoeksrechter aan om de bank- en rekeningnummers niet te noteren. Trouwens bij aankomst ging het ook al mis. Alleen de onderzoeksrechter wordt in eerste instantie binnengelaten, en blijft ongeveer een half uur binnen. Pas dan mogen de onderzoeksagenten binnen. En dan nog stelt Van Cauwenberghe de wet. Zijn vrouw, zijn chauffeur, zijn secretaris en de poetsvrouw lopen constant rond en zeulen met van alles en nog wat. De vrouw scheldt de agenten uit, en trekt hen van alles uit de handen.
Een huiszoeking als deze – zeker als er geen gevolg wordt aan gegeven op het allerhoogste niveau – is dodelijk voor de rechtszekerheid in dit land en even dodelijk voor het vertrouwen van de gewone burger in de onafhankelijkheid van het gerechtelijk apparaat. Hoopt u nog op een goede afloop?
Zo berichtte Het Laatste Nieuws (05.09.2008): “’Hier kom je niet binnen’. ‘Dit mogen jullie niet lezen’. ‘Afblijven’. De huiszoeking van 11 juni laatstleden bij PS-politicus Van Cauwenberghe verliep blijkbaar volgens een héél speciale procedure. Van Cau deelde namelijk zélf de lakens uit. Agenten die erbij waren, keken zo erg op, dat ze er achteraf een rapport over opstelden en doorstuurden naar de procureur.”
De huiszoeking is een frequente onderzoeksdaad waarmee het parket hoopt bewijzen bijeen te vinden. Er zijn trouwens nogal wat schandalen waarin het parket moet proberen bewijzen bijeen te harken. Tientallen huisvestingsmaatschappijen en tientallen schepencolleges in Wallonië, niet toevallig allemaal in handen van PS’ers, kwamen enkele jaren geleden in allerlei schandalen terecht, het ging hierbij steeds om gesjoemel met overheidsgeld, valsheid in geschrifte, omkoperij, noem maar op. De stad die het ergst getroffen bleek, was Charleroi, waar het ganse stadsbestuur gewoon moest opstappen. De spin in het web was overduidelijk Van Cauwenberghe, één van de grote PS-krokodillen en voormalig Waals minister-president. Hij is nog steeds politicus en blijft op zijn plaats zitten. Alsof er niets gebeurd is.
In het kader hiervan werd dus een huiszoeking georganiseerd. Toen agenten op bepaalde documenten stootten die ‘dienstig’ zouden kunnen zijn in deze onderzoeken, vroeg de onderzoeksrechter om de papieren te laten liggen. Letterlijk. Vindt iemand anders bankuittreksels van een Franse bank, dan raadt diezelfde onderzoeksrechter aan om de bank- en rekeningnummers niet te noteren. Trouwens bij aankomst ging het ook al mis. Alleen de onderzoeksrechter wordt in eerste instantie binnengelaten, en blijft ongeveer een half uur binnen. Pas dan mogen de onderzoeksagenten binnen. En dan nog stelt Van Cauwenberghe de wet. Zijn vrouw, zijn chauffeur, zijn secretaris en de poetsvrouw lopen constant rond en zeulen met van alles en nog wat. De vrouw scheldt de agenten uit, en trekt hen van alles uit de handen.
Een huiszoeking als deze – zeker als er geen gevolg wordt aan gegeven op het allerhoogste niveau – is dodelijk voor de rechtszekerheid in dit land en even dodelijk voor het vertrouwen van de gewone burger in de onafhankelijkheid van het gerechtelijk apparaat. Hoopt u nog op een goede afloop?
woensdag 10 september 2008
Generatie Afrikaanse jongeren in Brussel verloren
Eerst een steekpartij op de metro in Anderlecht begin juli, waarop verschillende zware vechtpartijen volgden. Dit alles leidde uiteindelijk tot de moord op de jonge zwarte bendeleider. Afgesloten werd deze echte bendeoorlog met verschillende wraakacties en moordende confrontaties tussen twee rivaliserende bendes. Een bendeoorlog, niet in Zuid-Europa, niet in Afrika, maar in ons land, in onze eigen hoofdstad. Bendeoorlog tussen Afrikaanse clans, in onze achtertuin.
Er loopt al heel lang van alles fout inzake veiligheid in België. Gecombineerd met een allochtone druk op de hoofdstad (57% van de inwoners van Brussel zou ondertussen van allochtone afkomst zijn…) zorgt dit voor explosieve toestanden. Maar er lijkt veel meer aan de hand. Dat de moord en het extreme geweld geen politiek nieuws op de eerste pagina van de kranten werden, heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat men niet “het onveiligheidsgevoel onnodig wil aanzwengelen”.
Een Vlaamse krant publiceerde een interview met enkele politiemensen in Brussel. Zo blijken er in en rond Brussel zo’n 15-tal (vooral Afrikaanse) bendes actief te zijn. Sommige bendes kunnen rekenen op een aanhang van 80 tot 90 jongeren, andere zijn kleiner. Maar we hebben het dan al heel snel over een 1.000-tal echt gevaarlijke jongeren. Een van de woordvoerders stelt het zo: “De Marokkaanse bendes groeperen zich om criminele feiten te plegen, maar ze vallen elkaar niet aan. Zwarte stadsbendes vechten hun vetes indrukwekkend onder elkaar uit met messen en machetes”. Ook voor deze politiemensen is het al lang duidelijk dat het extreme geweld onder Afrikaanse jongeren culturele wortels heeft: “Mensen uit Centraal-Afrika, het Bantuvolk zeg maar, zijn eigenlijk heel kalm, maar als er rellen van komen, dan is het meteen heel heftig” (De Morgen, 30.08.2008).
Beide agenten wijzen met een beschuldigende vinger naar de ouders, “die hun ouderlijke plicht niet meer vervullen. Van de pakweg 150 namen die wij hebben geïnventariseerd, zullen amper 20 ouderparen zich echt zorgen maken als wij aan de deur staan”. En verder deze onthutsende bekentenis: “Ach, ik zeg u, er is een groep Afrikaanse jongeren in Brussel die verloren is. Multirecidivisten waar men geen antwoord op heeft”.
Wat in België moest doorgaan voor integratiebeleid, was en is gewoon een lachtertje. Pamperen. Men ziet het geweld en de criminaliteit door de vingers, men kijkt een andere kant uit (politiek, gerecht, ‘straathoekwerkers’, enzovoort) om vooral geen moeilijkheden te krijgen of om vooral geen verwijt of klacht wegens vermeend racisme naar het hoofd te krijgen geslingerd. Schrik is altijd een slechte raadgever. Hoelang moeten we nog wachten het puin wordt geruimd? En vooral: durft ‘men’ het aan om het puin te ruimen?
Enkele dagen kon men in een andere krant lezen dat het aantal Brusselse jeugdboefjes “sterk gestegen is”. De sterkste stijgingen “werden genoteerd bij de 12-jarigen (+22%) en bij de 14-jarigen (+13%).
Er loopt al heel lang van alles fout inzake veiligheid in België. Gecombineerd met een allochtone druk op de hoofdstad (57% van de inwoners van Brussel zou ondertussen van allochtone afkomst zijn…) zorgt dit voor explosieve toestanden. Maar er lijkt veel meer aan de hand. Dat de moord en het extreme geweld geen politiek nieuws op de eerste pagina van de kranten werden, heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat men niet “het onveiligheidsgevoel onnodig wil aanzwengelen”.
Een Vlaamse krant publiceerde een interview met enkele politiemensen in Brussel. Zo blijken er in en rond Brussel zo’n 15-tal (vooral Afrikaanse) bendes actief te zijn. Sommige bendes kunnen rekenen op een aanhang van 80 tot 90 jongeren, andere zijn kleiner. Maar we hebben het dan al heel snel over een 1.000-tal echt gevaarlijke jongeren. Een van de woordvoerders stelt het zo: “De Marokkaanse bendes groeperen zich om criminele feiten te plegen, maar ze vallen elkaar niet aan. Zwarte stadsbendes vechten hun vetes indrukwekkend onder elkaar uit met messen en machetes”. Ook voor deze politiemensen is het al lang duidelijk dat het extreme geweld onder Afrikaanse jongeren culturele wortels heeft: “Mensen uit Centraal-Afrika, het Bantuvolk zeg maar, zijn eigenlijk heel kalm, maar als er rellen van komen, dan is het meteen heel heftig” (De Morgen, 30.08.2008).
Beide agenten wijzen met een beschuldigende vinger naar de ouders, “die hun ouderlijke plicht niet meer vervullen. Van de pakweg 150 namen die wij hebben geïnventariseerd, zullen amper 20 ouderparen zich echt zorgen maken als wij aan de deur staan”. En verder deze onthutsende bekentenis: “Ach, ik zeg u, er is een groep Afrikaanse jongeren in Brussel die verloren is. Multirecidivisten waar men geen antwoord op heeft”.
Wat in België moest doorgaan voor integratiebeleid, was en is gewoon een lachtertje. Pamperen. Men ziet het geweld en de criminaliteit door de vingers, men kijkt een andere kant uit (politiek, gerecht, ‘straathoekwerkers’, enzovoort) om vooral geen moeilijkheden te krijgen of om vooral geen verwijt of klacht wegens vermeend racisme naar het hoofd te krijgen geslingerd. Schrik is altijd een slechte raadgever. Hoelang moeten we nog wachten het puin wordt geruimd? En vooral: durft ‘men’ het aan om het puin te ruimen?
Enkele dagen kon men in een andere krant lezen dat het aantal Brusselse jeugdboefjes “sterk gestegen is”. De sterkste stijgingen “werden genoteerd bij de 12-jarigen (+22%) en bij de 14-jarigen (+13%).
Abonneren op:
Posts (Atom)
