Burgeroorlog in Egypte?

De vraag die eenieder zich stelt, die de evolutie van de verschillende revoltes die doorgaan voor de Arabische Lente op de voet heeft gevolgd, is of we in Egypte in de laatste rechte lijn zitten naar een regelrechte burgeroorlog. Heeft Egypte een andere keuze, geprangd als het is tussen de “islamitische kanker” en de “militaire Moslimbroederschap er niet in geslaagd is de politieke en economische problemen van Egypte op te lossen en er integendeel nieuwe heeft gecreëerd. Gesteund als ze waren door de VS en Qatar hielden ze voet bij stuk om de Egyptenaren een islamitische grondwet op te leggen. De rebellerende meerderheid die Mubarak gisteren weg wilde, applaudisseerde toen het leger de nieuwe farao, Morsi, aan de kant zette.

Maar dé vraag die op ieders lippen brandt: breekt er een burgeroorlog in Egypte uit, net zoals die momenteel in Syrië bezig is? Bernard Lugan, een Frans specialist van Afrika, een man met enorme kennis op dat vlak, én iemand met rechtse politieke ideeën, is alvast overtuigd dat een burgeroorlog in Egypte niet zal plaatsgrijpen en wel om volgende redenen:

1.       Geografisch eerst en vooral: de bevolking van Egypte is geconcentreerd in de Nijldelta. Al de rest is woestijn of oase: beide zijn gemakkelijk controleerbaar.

2.       In tegenstelling tot Algerije zijn er hier géén uitgestrekte gebieden van bergen die geschikt zijn voor guerrilla.

3.       In tegenstelling tot Syrië vindt men in Egypte geen dambord van verschillende godsdiensten en dissidenties. Buiten 10% christelijke Kopten is de volledige bevolking soennitisch-islamitisch.

4.      Eventuele jihadisten beschikken hier niet over een geïsoleerd afgelegen gebied zoals in het oosten van Turkije voor de Syrische revolutionairen. Het Egyptisch leger kan gemakkelijk optreden tegen bijvoorbeeld Libische bases.

Afrikakenner Bernard Lugan bevestigt dat het Egyptisch leger eigenlijk niet veel keuze heeft: “Ze moet de moslimbroeders vernietigen of in het andere geval verliest ze haar macht en het vaderland”.  Het leger heeft de handen vrij en kan in elk geval rekenen op de onbeperkte financiële steun van Saoedi-Arabië, dat nu al een eerste kredietlijn ter beschikking heeft gesteld voor een bedrag dat gelijk staat aan minstens 10 jaar Amerikaanse steun. De petroleummonarchie gebruikt deze nieuwe macht als een strijdmachine tegen de Moslimbroeders, maar ook en vooral tegen Qatar, dat de belangrijkste financiële bron van de Moslimbroeders is. Het Egyptische leger zal zich dus inderdaad heel weinig aantrekken van de reacties van de Europese Unie of van de VS. 

Niet u, maar de Europese Unie leeft boven haar stand

Uit een recente persmededeling van het Vlaams Belang halen we volgende cijfers van collega en Europarlementslid Philip Claeys: “De Europese Unie kan gemakkelijk elk jaar ruim twee miljard euro besparen op zijn interne werkingskosten, dat is de conclusie van het besparingsplan dat Europees parlementslid Philip Claeys uitwerkte. In tijden van financiële en economische crisis, waarbij van burgers en belastingbetalers gevraagd wordt de buikriem aan te halen, is het niet meer dan normaal dat ook de overheid bespaart en - waar mogelijk - inlevert. Dat geldt zeker ook voor de Europese Unie, die met haar waanzinnige eenheidsmuntproject mee de huidige crisis heeft veroorzaakt.

Het geld van de belastingbetalers wordt op Europees niveau op zijn zachtst gezegd niet altijd even doelmatig besteed. Dat komt vaak door een gebrek aan efficiëntie, soms door fraude, maar vooral door het nastreven van zelfbehoud en meer macht middels toenemende bureaucratie - eurocratie. In veel gevallen kan er gesproken worden over louter geldverspilling. Het is dringend tijd dat hier schoon schip wordt gemaakt, zeker nu de Europese Unie aan sommige lidstaten zware besparingen oplegt en de andere lidstaten oproept tot "meer solidariteit". De EU moet dus het goede voorbeeld geven en zelf de tering naar de nering zetten.

De Vlaams Belang-delegatie in het Europees Parlement wil bijvoorbeeld dat er ernstig gesnoeid wordt in de werkingsmiddelen voor parlementsleden. De maandelijkse verhuis tussen Brussel en Straatsburg moet ophouden. Nutteloze instellingen, agentschappen en andere instanties moeten afgeschaft worden. Belangrijkste voorbeelden zijn de Europese Dienst voor Extern Optreden, het Comité van de Regio's en het Economisch en Sociaal Comitee.

De Europese Unie is verworden tot een geldverslindend en inefficiënt apparaat dat veel te veel bevoegdheden naar zich toe heeft getrokken, en dat moet vervangen worden door een nieuwe vorm van Europese samenwerking, gebaseerd op soevereiniteit en vrijwilligheid. In afwachting daarvan gaat dit plan uit van de huidige situatie. Het staat in elk geval vast dat er daadwerkelijk kan en moet bespaard worden in de schoot van de Europese instellingen”.

De conclusie luidt dan ook terecht: Niet de burgers, maar de EU leeft boven zijn stand.

Verschillende cultuur in Noord en Zuid

Naar aanleiding van de cijfers betreffende rijgedrag en alcoholgebruik in Vlaanderen en Franstalig België, die onlangs door het BIVV werden bekendgemaakt, blijkt dat er een duidelijk verschil in mentaliteit en cultuur bestaat. Het aandeel zware verkeersongevallen door dronkenschap blijkt in Wallonië bijvoorbeeld veel en veel hoger dan in Vlaanderen (16,3% tegenover 10%). Dat heeft natuurlijk alles te maken met de grotere pakkans in Vlaanderen, maar ook, aldus de voorzitter van de Vaste Commissie voor de Lokale Politie, met een verschil in aanpak en aanvoelen.

“Vlaanderen loopt voorop. De Waalse politie is met vertraging wakker geschoten. Daar zijn geen excuses voor. Met praktische of financiële problemen – de beschikbaarheid van apparatuur bijvoorbeeld – heeft het verschil tussen Vlaanderen en Wallonië niets te maken. Het is een probleem van cultuur”.

Het doet mij allemaal wat denken aan de problematiek van de onbemande camera’s langs de snelwegen. Vlaanderen had er op een bepaald moment meer dan 1.400 staan, waar Wallonië fel achterna hinkte met amper 150 tot 200 toestellen – als er al zoveel waren. De Franstaligen hadden een probleem met de privacy, aldus de toenmalige ministerpresident van Wallonië, …de heer Di Rupo. Twee landen in één, net wat u zegt. 

Zomerse dossiers die ‘opsmijten’

Di Rupo heeft nooit op veel krediet kunnen rekenen bij de Vlamingen, zeker niet in verhouding met het aandeel Franstaligen dat zijn regering genegen is. Politicoloog Carl Devos (UGent) doet daar nog een schepje bovenop en noemt een aantal “vervelende berichten” in de zomermaanden op, die “het broze krediet dat Di Rupo I verzamelde, weer onderuit kunnen halen” (De Redactie, 17.08.2013).

Het gaat dan om het schenken van een dure cameralens aan de afscheidnemende koning Albert. Met belastinggeld. “Het is een detail, gelet op het bedrag en de vele veel belangrijkere beslissingen, maar toch is het veelzeggend dat de regeringslieden niet voelden dat het onkies was om daarvoor de begroting aan te spreken”.

Er was de splitsing van het gerechtelijk arrondissement BHV, waarbij de hoeraberichten van de regering toch wel bijzonder zuur en aanmatigend klinken. De door de regering gehanteerde verdeelsleutel 80-20 lijkt gebaseerd op verkeerde cijfers! En het verbaast allang niemand meer dat de verdeelsleutel opnieuw in het nadeel van de Vlamingen gebeurt. De Franstaligen voelen nattigheid en – zoals altijd gebeurt – zetten ze hun stekels op. Er zal niets worden gewijzigd, akkoord is akkoord. Dank u, Di Rupo, en vooral dank aan Verheirstraeten en Turtelboom die dit akkoord toch weer prachtig hebben onderhandeld.

Er is de bankencrisis en vooral de bijzonder kwalijke regeling rond Dexia. “Niemand is ze vergeten, de politici die destijds beweerden dat die hele operatie de belastingbetaler niets zou kosten, meer nog, hij zou er aan verdienen. Leterme kreeg het deze week in Terzake niet over zijn lippen om deze uitspraak te betreuren en in te trekken (…) Hij is klaar met België. Maar de Belgen niet met Dexia”.

En er zijn tenslotte de politieke benoemingen die eens te meer als een zwaard van Damocles boven deze meerderheid hangen. De partijpolitieke evenwichten, daar gaat het om. “Wie durft nog te beweren dat het er in deze vooral om gaat om de meest competente bestuurders aan te stellen?” Neen, de visie van de bestuurder moet nu opeens “aansluiten” bij de visie van de regering… Waarom? “Zouden ministers voor de duidelijkheid die job dan niet beter zelf opnemen?”

Ja, ze zijn goed bezig…

Zijn rechtse mensen dommer dan linkse?

Onafhankelijk van de discussie wat men nu juist moet begrijpen onder de valstriktermen ‘rechts’ en ‘links’ bestaat bij het culturele en politieke establishment van dit land de perceptie dat rechtse mensen dommer zijn dan linkse. Als men een hoge opleiding heeft genomen, als men zijn weg vindt in de huidige maatschappij, als men het gemaakt heeft, dan moet men politiek en cultureel wel links zijn.

Ook in het buitenland werden hierover zogenaamde studies afgeleverd, waarin zwart op wit werd “aangetoond” dat mensen die later rechts stemmen, intellectueel inferieur zouden zijn. Zo bijvoorbeeld nog twee Canadese academici vorig jaar (“Bright Minds and Dark Attitudes: Lower Cognitive Ability Predicts Greater Prejudice Through Right-Wing Ideology and Low Intergroup Contact).

Ook in de 19^de eeuw had men dergelijke “studies”, later vervolledigd in de 20^ste eeuw in allerlei stalinistische of nazitheorieën. Dat blijkt zich dus tot op vandaag verder te zetten, zelfs door zelfverklaarde intellectuelen, die zich nochtans “liberaal” noemen en zich op die “studies” beroepen om hun tegenstanders een pathologische mentaliteit op te kleven. Terwijl het eigenlijk alleen gaat om een verschil in culturele en sociale invloeden en voorkeuren.

Diezelfde heerschappen durven wel eens uit het oog verliezen dat tijdens de eerste helft van de 20^ste eeuw bijvoorbeeld het intellectuele leven voor een groot deel beheerst werd door zogenaamde rechtse auteurs, schrijvers, filosofen. Het is in elk geval duidelijk dat vanaf de jaren 40 van de vorige eeuw intelligentie als een cultureel wapen wordt gehanteerd om status en autoriteit van individuen en groepen te vestigen. Wat er dan weer toe heeft geleid dat een aantal conservatieven zich in een bittere anti-intellectuele reactie hebben laten meeslepen. Terwijl het overduidelijk is dat ook een rechtse beweging haar intellectuele onderbouw meer dan nodig heeft. 

Verjaardag van de tweede slag bij Kassel

Uit Widopedia, de webstek met weetjes over Vlaanderen, Frans-Vlaanderen en Europa, volgend bericht: op 23 augustus 1328 vindt de tweede slag bij Kassel (Frans-Vlaanderen) plaats. Een volksleger van 16.000 Vlamingen wordt verslagen door de troepen van de Franse koning Filips VI. De Vlaamse aanvoerder was Nikolaas Zannekin, een boer uit Lampernisse bij Veurne. Hij sneuvelt tijdens de slag met 9.000 van zijn Kerels. De meeste Frans-Vlaamse dorpen hebben heel wat doden te betreuren. Hun militaire overwinning volstond de Fransen niet, ze organiseerden een ware repressie. Honderden opstandelingen werden terechtgesteld en vele anderen voor eeuwig uit Vlaanderen verbannen. Willem de Deken, de burgemeester van Brugge, werd naar Parijs gevoerd en daar terechtgesteld: zijn handen werden afgehakt waarna hij op een mat door de straten van Parijs tot aan de galg werd gesleept en opgehangen.

Er is een goed nationalisme en …een minder goed

Naar aanleiding van de voorstelling van het programma van de Waalse Feesten heeft de Waalse minister-president het nodig gevonden om nog eens – tot in den treure dus – het “open en verdraagzaam” Waals nationalisme te zetten tegen het bekrompen, op zichzelf terugplooiend Vlaams-nationalisme. Al ooit een Vlaams nationalist het Waals nationalisme horen verwijten dat het nazistisch, fascistisch of racistisch zou zijn? Neen? Ik ook niet, maar van enige wederkerigheid is in dit apenland geen sprake. Geen wederkerigheid betreffende respect, geen wederkerigheid betreffende de jaarlijkse transfers, niets.

Minister-president Demotte wil de Waalse identiteit bevorderen, en we kunnen hem daarin zeker volgen: ook de Vlaamse Beweging, ook de Vlaams-radicale partij die het Vlaams Belang is, wil hetzelfde voor Vlaanderen. Vlaanderen heeft zich altijd afgezet tegen de Belgische constructie, tegen het Belgische multiculturele model, tegen de Belgische wafelijzerpolitiek en compromissencultuur, maar nooit tegen Wallonië of tegen een Waalse identiteit.

Het is daarom bijzonder bedroevend de volgende kwetsende zinnen te moeten lezen (Le Soir, 21.08.2013): “Onze identiteit definieert zich niet door anderen kleiner te maken. Bij ons verrijkt het debat over de identiteit zich met een debat over de verschillen, het is het tegendeel van de negatie van de verschillen”. Het nationalisme is met andere woorden slecht in Vlaanderen – want Vlaanderen moet de Belgische facturen blijven betalen natuurlijk, en de boel draaiende houden, nietwaar? – en goed in Wallonië, want daar is het “mobilisateur”. En open, vooral open!