Men moet niet overdreven snugger zijn of speciaal gediplomeerd om te weten dat men niet speculeert of belegt met andermans geld of met geleend geld. Wat voor de particuliere burger geldt – herinnert u de ‘onvoorstelbare verhalen over mensen die geld geleend hadden om aandelen van Lernout&Hauspie te kopen – moet zeker gelden voor overheden, want die werken per definitie met andermans geld, met gemeenschapsgeld.
Neem het verhaal van Dexia: onvoorstelbaar met welke lichtzinnigheid door allerlei lokale overheden beslist werd bijkomend geld in deze put-zonder-bodem te pompen. De Vlaamse belastingbetaler wordt gemolken, en zal het gelag betalen, dat is alvast duidelijk.
Rik Van Cauwelaert in Knack windt er alvast geen doekjes om: “Dexia kon in 2008 alleen overeind gehouden worden door miljarden euro door Belgische overheden te injecteren”. Waar is al dat mooie geld verdwenen? “Volgens insiders is er al ruim 44 miljard euro van Dexia België naar Dexia Frankrijk gevloeid: dat is meer dan de helft van het totale bedrag op alle spaarrekeningen van Dexia in ons land (…) Het geld van Belgische spaarders werd door de Franse Dexiabankiers gebruikt voor erg speculatieve beleggingen, in onder meer Zuid-Europees schuldpapier”.
Van Cauwelaert besluit snoeihard: “Op die manier betalen de Belgen 3 keer voor de virtueel failliete bank. Een eerste keer om de bank te redden, eventueel te nationaliseren, een tweede keer via het Europees Noodfonds en een derde keer door de zware inleveringen op de sociale voorzieningen en de belastingverhogingen die de volgende federale regering noodgedwongen zal opleggen”.
Het Vlaams Belang eiste een parlementaire onderzoekscommissie. Rik Van Cauwelaert sluit zich daarbij aan.
donderdag 20 oktober 2011
woensdag 19 oktober 2011
Het regent weer Vlaamse overwinningen!
De meerderheid van de Vlaamse media is unisono positief over het nieuwe communautaire akkoord, of althans, zo lijkt het wel als men zich tot de titels beperkt. Want onderhuids bestaat er onder het denkende deel van Vlaanderen meer dan ongerustheid over de verdere evolutie en vooral over de toekomst van Vlaanderen, de integriteit van het grondgebied, en de financiële basis waarop Vlaanderen een toekomst voor de kinderen en kleinkinderen zal kunnen blijven garanderen.
Zo heeft men het in De Standaard over ‘detaillistische verschillen’ tussen het zogenaamde communautaire Vlinderakkoord van Di Rupo en de basistekst van begin juli, verschillen die volgens de krant wijzen op duidelijke verschuivingen, en evenveel Vlaamse toegevingen. Om de meubels te redden, allicht.
Het zit hem in kleine woorden: “De ‘herfinanciering’ van Brussel wordt bijvoorbeeld verruild voor de ‘correcte financiering van Brussel’”. Maar dat is lang niet alles, en het gaat fundamenteler natuurlijk: “In de basisnota werd het principe van het responsabiliseringsmechanisme aangekondigd voor 4 domeinen: pensioenen, klimaat, werk en gezondheidszorg. Maar in het uiteindelijke akkoord blijven alleen de eerste twee overeind”.
Het geplande bonus/malus-systeem dat inzake werk was voorzien, “lag zeer gevoelig voor de Franstaligen en werd geschrapt (…)”. Van de responsabilisering rond gezondheidszorg, een element waar CD&V zwaar op aandrong, is echter niet veel meer terug te vinden”, aldus nog De Standaard.
En de andere thema’s, waarop van Vlaamse kant zo op werd aangedrongen? “Andere domeinen, waarin geen overeenstemming werd gevonden, zoals vennootschapsbelasting, zijn uitgesteld. Dat element wordt samen met het sociaal-economische besproken”.
Even samenvatten? Geen zuivere splitsing van BHV, een funeste splitsing van het gerechtelijk arrondissement, het loslaten van de 6 faciliteitengemeenten, het toestaan van een metropolitane gemeenschap, het volledig ontwikkelen van een derde, Brussels Gewest, het laten voortduren van de transfers, het betalen van “een correcte financiering” van Brussel, en het ingaan tegen de eerdere, met veel bombarie afgekondigde Vlaamse resoluties.
Het regent inderdaad weer Vlaamse overwinningen…Dit zal zijn prijs kennen, geachte onderhandelaars van de zogenaamde Vlaamse meerderheidspartijen (zonder Vlaamse meerderheid weliswaar)!
Zo heeft men het in De Standaard over ‘detaillistische verschillen’ tussen het zogenaamde communautaire Vlinderakkoord van Di Rupo en de basistekst van begin juli, verschillen die volgens de krant wijzen op duidelijke verschuivingen, en evenveel Vlaamse toegevingen. Om de meubels te redden, allicht.
Het zit hem in kleine woorden: “De ‘herfinanciering’ van Brussel wordt bijvoorbeeld verruild voor de ‘correcte financiering van Brussel’”. Maar dat is lang niet alles, en het gaat fundamenteler natuurlijk: “In de basisnota werd het principe van het responsabiliseringsmechanisme aangekondigd voor 4 domeinen: pensioenen, klimaat, werk en gezondheidszorg. Maar in het uiteindelijke akkoord blijven alleen de eerste twee overeind”.
Het geplande bonus/malus-systeem dat inzake werk was voorzien, “lag zeer gevoelig voor de Franstaligen en werd geschrapt (…)”. Van de responsabilisering rond gezondheidszorg, een element waar CD&V zwaar op aandrong, is echter niet veel meer terug te vinden”, aldus nog De Standaard.
En de andere thema’s, waarop van Vlaamse kant zo op werd aangedrongen? “Andere domeinen, waarin geen overeenstemming werd gevonden, zoals vennootschapsbelasting, zijn uitgesteld. Dat element wordt samen met het sociaal-economische besproken”.
Even samenvatten? Geen zuivere splitsing van BHV, een funeste splitsing van het gerechtelijk arrondissement, het loslaten van de 6 faciliteitengemeenten, het toestaan van een metropolitane gemeenschap, het volledig ontwikkelen van een derde, Brussels Gewest, het laten voortduren van de transfers, het betalen van “een correcte financiering” van Brussel, en het ingaan tegen de eerdere, met veel bombarie afgekondigde Vlaamse resoluties.
Het regent inderdaad weer Vlaamse overwinningen…Dit zal zijn prijs kennen, geachte onderhandelaars van de zogenaamde Vlaamse meerderheidspartijen (zonder Vlaamse meerderheid weliswaar)!
dinsdag 18 oktober 2011
Een Copernicaanse omwenteling? Een Copernicaanse nachtmerrie!
Politicoloog Bart Maddens is scherp in De Morgen (11.10.2011), want deze staatshervorming – of wat daar moet voor doorgaan – dreigt zeer funeste gevolgen voor Vlaanderen en zijn toekomst te hebben. Een partijtje paniekvoetbal van Maddens? Ik denk het niet. Laten wij even zijn redenering analyseren.
Het zeer slechte nieuws is dat de aangekondigde communautaire revolutie haaks staat op wat wij, Vlaamsgezinden, steeds hebben nagestreefde. Er komen namelijk drie evenwaardige gewesten, waarvan er twee front zullen vormen tegen Vlaanderen.
“In de 5 Vlaamse resoluties (en dus ook in het Vlaams regeerakkoord) wordt ondubbelzinnig gepleit voor een versterking van de tweeledigheid. In de eerste resolutie lezen we: ‘Het federale staatsmodel dient gebaseerd te zijn op een fundamentele tweeledigheid op basis van twee deelstaten, met daarnaast Brussel en de Duitstalige Gemeenschap met een specifiek statuut’. De 3de resolutie, over Brussel, is zo mogelijk nog duidelijker: ‘De twee deelstaten moeten in hun gezamenlijke hoofdstad volwaardig kunnen participeren in het beleid waarvan het belang het stedelijke niveau overstijgt”.
Deze Vlaamse beleidsnota wordt hier dus duidelijk en helemaal verlaten voor een Belgisch beleid van 3 gewesten. Het Brussels Gewest wordt de grote overwinnaar: het krijgt constitutieve autonomie en wordt bevoegd voor gemeenschapsbevoegdheden als kinderbijslagen, beroepsopleiding en toerisme. Wellicht volgen nog bevoegdheden op vlak van gezondheids-, ouderen en gehandicaptenzorg naar het Brussels Gewest. De bevoegdheden van de Vlaamse deelstaat worden in Brussel afgebouwd. Maar de Vlamingen mogen wel de boel blijven betalen – en nog meer dan vroeger trouwens: minsten 600 miljoen euro extra.
Ik moet dan ook de cynische eindbemerking van wetenschapper Maddens onderschrijven: “Ongetwijfeld zal de Vlaamse regering die nieuwe constellatie met uitzinnige vreugde begroeten”. Hallo, N-VA, zijn jullie nog bij de les?
Het zeer slechte nieuws is dat de aangekondigde communautaire revolutie haaks staat op wat wij, Vlaamsgezinden, steeds hebben nagestreefde. Er komen namelijk drie evenwaardige gewesten, waarvan er twee front zullen vormen tegen Vlaanderen.
“In de 5 Vlaamse resoluties (en dus ook in het Vlaams regeerakkoord) wordt ondubbelzinnig gepleit voor een versterking van de tweeledigheid. In de eerste resolutie lezen we: ‘Het federale staatsmodel dient gebaseerd te zijn op een fundamentele tweeledigheid op basis van twee deelstaten, met daarnaast Brussel en de Duitstalige Gemeenschap met een specifiek statuut’. De 3de resolutie, over Brussel, is zo mogelijk nog duidelijker: ‘De twee deelstaten moeten in hun gezamenlijke hoofdstad volwaardig kunnen participeren in het beleid waarvan het belang het stedelijke niveau overstijgt”.
Deze Vlaamse beleidsnota wordt hier dus duidelijk en helemaal verlaten voor een Belgisch beleid van 3 gewesten. Het Brussels Gewest wordt de grote overwinnaar: het krijgt constitutieve autonomie en wordt bevoegd voor gemeenschapsbevoegdheden als kinderbijslagen, beroepsopleiding en toerisme. Wellicht volgen nog bevoegdheden op vlak van gezondheids-, ouderen en gehandicaptenzorg naar het Brussels Gewest. De bevoegdheden van de Vlaamse deelstaat worden in Brussel afgebouwd. Maar de Vlamingen mogen wel de boel blijven betalen – en nog meer dan vroeger trouwens: minsten 600 miljoen euro extra.
Ik moet dan ook de cynische eindbemerking van wetenschapper Maddens onderschrijven: “Ongetwijfeld zal de Vlaamse regering die nieuwe constellatie met uitzinnige vreugde begroeten”. Hallo, N-VA, zijn jullie nog bij de les?
maandag 17 oktober 2011
Ja, er zijn manieren om financiële crisissen als deze te beperken
Een financiële crisis, zoals we die in 2008 hebben gekend, zou het voordeel moeten hebben gehad dat er over banken en geld zou worden nagedacht. Dat er maatregelen zouden kunnen worden genomen om een herhaling te vermijden. Het lijkt wel alsof een aantal bankiers alle duidelijke boodschappen in de wind hebben geslagen en gewoon hun ding hebben gedaan. Ondertussen is ook duidelijk dat de belastingbetaler her allemaal zal mogen betalen. Heeft u in de pers één woord gelezen over de verpletterende verantwoordelijkheid van een aantal ‘decision makers’ in banken, financiële en verzekeringsinstellingen?
Ondertussen worden een aantal gevolgen cijfermatig vastgelegd. Alleen al voor Duitsland worden de reddingsmaatregelen begroot op meer dan 200 miljard euro. Of 2.500 euro belasting per Duitse inwoner. Professor Max Otte, in een klein, dun, zeer interessant boekje met als titel ‘Stoppt das Eurodesaster’, stelt dat de zogenaamde eurocrisis eigenlijk geen eurocrisis is, maar een nieuwe bankencrisis.
Want het geld dat zogezegd wordt gebruikt om Griekenland te redden, de Griekse economie te redden, en “dus de euro te redden”, vloeit gewoon naar de banken, er wordt dus opnieuw geprobeerd banken te redden en het financieel systeem te redden. De Griekse burger zal er niet beter van worden, en u allicht ook niet.
“Wat we nodig hebben”, aldus professor Otte, “is een fair markteconomisch financieel systeem, waarbij kapitaalinkomen, dat aan inspanningen verbonden is, beloond wordt, terwijl inkomen aan kapitaal dat slechts aan speculeren wordt verdiend, wel belast wordt”.
Max Otte gaat uitgebreid in op het onderscheid tussen spaarbanken en investeringsbanken. Beiden zijn nodig voor het economisch weefsel, maar het onmiskenbare vermengen van de beiden heeft ertoe geleid dat een financiële oligarchie kansen zag om een ganse economie te ondergraven en van haar financiële inbreng afhankelijk te maken. Dit werd mogelijk door een totale deregulering van de financiële markten. En als het dan verkeerd gaat in de financiële markten, krijgt de ganse economie het natuurlijk bijzonder moeilijk. Of een gans continent.
Zijn er lessen te trekken uit wat gebeurd is, en voor onze ogen opnieuw gebeurt? Professor Max Otte denkt van wel en somt 5 maatregelen op:
1. Vaste minimale vereisten op het vlak van eigen vermogen voor alle financiële actoren, in de plaats van de lakse en manipuleerbare eisen van Basel II en Basel III.
2. Begrenzingen op de grootte van de actoren op de markt van de financiële dienstverlening. Daardoor wordt hun macht beperkt en wordt hun mogelijke invloed ook mogelijk aan banden gelegd.
3. Een duidelijke scheiding tussen investerings- en spaarbanken, en een regeling van de bedrijfsmodellen zoals in de Glass-Steagall-Act, waardoor speculatie door banken met geld van private of bedrijfsspaargelden onmogelijk wordt.
4. De invoering van een financiële transactiebelasting, waardoor speculatie wordt beperkt en de gewone spaarder omzeggens niet wordt getroffen.
5. De oprichting van een Europees Ratinginstituut om de macht van de private, Angelsaksische kartels te breken. Er zijn voldoende Europese economen voor handen, die deze opdracht tot een goed einde kunnen brengen.
Otte, Max, “Stoppt das Euro Desaster”, 2011, Ullstein-Buchverlage, Berlin, 47 pagina’s
ISBN 978 – 3 – 550 – 08896 – 4.
Ondertussen worden een aantal gevolgen cijfermatig vastgelegd. Alleen al voor Duitsland worden de reddingsmaatregelen begroot op meer dan 200 miljard euro. Of 2.500 euro belasting per Duitse inwoner. Professor Max Otte, in een klein, dun, zeer interessant boekje met als titel ‘Stoppt das Eurodesaster’, stelt dat de zogenaamde eurocrisis eigenlijk geen eurocrisis is, maar een nieuwe bankencrisis.
Want het geld dat zogezegd wordt gebruikt om Griekenland te redden, de Griekse economie te redden, en “dus de euro te redden”, vloeit gewoon naar de banken, er wordt dus opnieuw geprobeerd banken te redden en het financieel systeem te redden. De Griekse burger zal er niet beter van worden, en u allicht ook niet.
“Wat we nodig hebben”, aldus professor Otte, “is een fair markteconomisch financieel systeem, waarbij kapitaalinkomen, dat aan inspanningen verbonden is, beloond wordt, terwijl inkomen aan kapitaal dat slechts aan speculeren wordt verdiend, wel belast wordt”.
Max Otte gaat uitgebreid in op het onderscheid tussen spaarbanken en investeringsbanken. Beiden zijn nodig voor het economisch weefsel, maar het onmiskenbare vermengen van de beiden heeft ertoe geleid dat een financiële oligarchie kansen zag om een ganse economie te ondergraven en van haar financiële inbreng afhankelijk te maken. Dit werd mogelijk door een totale deregulering van de financiële markten. En als het dan verkeerd gaat in de financiële markten, krijgt de ganse economie het natuurlijk bijzonder moeilijk. Of een gans continent.
Zijn er lessen te trekken uit wat gebeurd is, en voor onze ogen opnieuw gebeurt? Professor Max Otte denkt van wel en somt 5 maatregelen op:
1. Vaste minimale vereisten op het vlak van eigen vermogen voor alle financiële actoren, in de plaats van de lakse en manipuleerbare eisen van Basel II en Basel III.
2. Begrenzingen op de grootte van de actoren op de markt van de financiële dienstverlening. Daardoor wordt hun macht beperkt en wordt hun mogelijke invloed ook mogelijk aan banden gelegd.
3. Een duidelijke scheiding tussen investerings- en spaarbanken, en een regeling van de bedrijfsmodellen zoals in de Glass-Steagall-Act, waardoor speculatie door banken met geld van private of bedrijfsspaargelden onmogelijk wordt.
4. De invoering van een financiële transactiebelasting, waardoor speculatie wordt beperkt en de gewone spaarder omzeggens niet wordt getroffen.
5. De oprichting van een Europees Ratinginstituut om de macht van de private, Angelsaksische kartels te breken. Er zijn voldoende Europese economen voor handen, die deze opdracht tot een goed einde kunnen brengen.
Otte, Max, “Stoppt das Euro Desaster”, 2011, Ullstein-Buchverlage, Berlin, 47 pagina’s
ISBN 978 – 3 – 550 – 08896 – 4.
vrijdag 14 oktober 2011
Laptop gestolen in Brussel
Heel erg voor mezelf, maar ook erg voor u allemaal natuurlijk. Woensdagavond, na de commissievergaderingen, werd ik op het perron in Brussel-Centraal, beroofd van mijn computertas, met daarin, naast mijn laptop, ook heel wat documenten.
Dat had onmiddellijk voor negatief gevolg dat mijn communicatiemiddelen met de buitenwereld een flink stuk ingeperkt werden. Men kan zich trouwens de vraag stellen hoeveel van onze soereiniteit als mens overblijft, als we - geconfronteerd met een ontvreemding van onze middelen - zo afhankelijk blijken van de moderne technologie.
Om u maar mee te delen, beste lezer, dat u vandaag maandag weer op mij kan rekenen. Er moeten nu allerlei dingen worden geformateerd, bijeengezocht - ik ben véél informatie kwijtgespeeld - en allerlei teksten, die ik af had, moet ik opnieuw bijeenschrijven. Het lukt wel, zoveel is duidelijk.
Dat had onmiddellijk voor negatief gevolg dat mijn communicatiemiddelen met de buitenwereld een flink stuk ingeperkt werden. Men kan zich trouwens de vraag stellen hoeveel van onze soereiniteit als mens overblijft, als we - geconfronteerd met een ontvreemding van onze middelen - zo afhankelijk blijken van de moderne technologie.
Om u maar mee te delen, beste lezer, dat u vandaag maandag weer op mij kan rekenen. Er moeten nu allerlei dingen worden geformateerd, bijeengezocht - ik ben véél informatie kwijtgespeeld - en allerlei teksten, die ik af had, moet ik opnieuw bijeenschrijven. Het lukt wel, zoveel is duidelijk.
woensdag 12 oktober 2011
Record aantal bedrijven over de kop in september
Traditioneel is de maand september een “zwarte maand”, want de faillissementscijfers doen dan meestal een inhaalbeweging na een lange zomer. Toch verbaast het aantal failliete bedrijven een aantal mensen, die ervan uitgingen dat de vele positieve geluiden over de economie in België het beste deed verhopen betreffende de bedrijven.
Neen dus. Afgelopen maand ging er liefst 1.165 ondernemingen failliet. In 9 maanden staat de teller hiermee op 7.610 faillissementen in de bedrijfswereld, een absoluut record. Een stijging van 2,67% ten opzichte van dezelfde periode vorig jaar. En het onderzoeksbureau Graydon is pessimistisch wat de toekomst betreft: “Op lange termijn zie ik niet echt een serieuze ombuiging. De kans is groot dat we dit jaar de kaap van de 10.000 faillissementen zullen ronden”, aldus een verslag in Het Laatste Nieuws (04.10.2011).
Opvallend – en dat is de reden waarom ik deze cijfers nog eens in de kijker wil zetten – is dat vooral “in Wallonië en Brussel het aantal faillissementen toeneemt. In Wallonië gingen tijdens de eerste 9 maanden van dit jaar 2.244 bedrijven bankroet (een stijging van bijna 9%) en in Brussel waren dat er 1.778 – een stijging van bijna 7%. Vlaanderen doet het daarentegen een pak beter, het aantal faillissementen zakte er met 2,85%.
Neen dus. Afgelopen maand ging er liefst 1.165 ondernemingen failliet. In 9 maanden staat de teller hiermee op 7.610 faillissementen in de bedrijfswereld, een absoluut record. Een stijging van 2,67% ten opzichte van dezelfde periode vorig jaar. En het onderzoeksbureau Graydon is pessimistisch wat de toekomst betreft: “Op lange termijn zie ik niet echt een serieuze ombuiging. De kans is groot dat we dit jaar de kaap van de 10.000 faillissementen zullen ronden”, aldus een verslag in Het Laatste Nieuws (04.10.2011).
Opvallend – en dat is de reden waarom ik deze cijfers nog eens in de kijker wil zetten – is dat vooral “in Wallonië en Brussel het aantal faillissementen toeneemt. In Wallonië gingen tijdens de eerste 9 maanden van dit jaar 2.244 bedrijven bankroet (een stijging van bijna 9%) en in Brussel waren dat er 1.778 – een stijging van bijna 7%. Vlaanderen doet het daarentegen een pak beter, het aantal faillissementen zakte er met 2,85%.
dinsdag 11 oktober 2011
Een nachtelijke beslissing? Een nachtmerrie!
Ontslagnemend premier Leterme en ontslagnemende minister van Financiën waren zéér tevreden met de nachtelijke beslissing om Dexia Bank België te nationaliseren en hiervoor een bedrag van 4 miljard te voorzien. Ze vinden dat ze het land weer een schitterende dienst hebben bewezen.
De feiten gaan nochtans een heel andere richting uit, en het is goed ze even op een rijtje te zetten. Iedereen is het erover eens dat onder andere Dexia geleid werd “door CEO’s die risico’s hebben genomen die geen zinnig mens ooit zou hebben genomen”. Vooral in Frankrijk dan. Dexia België was (en is) een spaardersbank, met weinig risico voor de bank dus en met goede, degelijke en recurrente winsten. Dexia Frankrijk had geen enkele spaarder en was vooral gericht op het investeringsrisico en andere gewaagde producten.
En nochtans! Nochtans vindt Leterme het een goede zaak dat België voor 60% garant moet staan voor de ‘bad bank’, voor die bank waar al die risicovolle en slechte producten in komen. Voor premier Leterme is de term ‘bad bank’ te geladen, hij spreekt liever van ‘rest bank’. Maar 60%? Waar haalt hij het? En wààr werden de risico’s genomen, mijnheer Leterme?
België betaalt 4 miljard euro voor de overname van Dexia Bank België. België belast de komende generaties met de garanties voor de ‘bad bank’, die oplopen tot 54,4 miljard euro. Voor de rest zitten de twee belangrijkste aandeelhouders zowat aan de grens van het faillissement: Arco, de ACW-investeringsholding – al moet men zich de vraag stellen of het tot de taak van een vakbond behoort om te investeren? – en vooral erg voor iedereen: de Gemeentelijke Holding. De Gewesten staat er ook bijzonder slecht voor door de nationalisering: ze investeerden in 2008 al 1 miljard euro in Dexia, en die gaat nu zowat in rook op. Daarnaast stonden ze ook nog eens voor 450 miljoen euro garant voor de Gemeentelijke Holding in Dexia.
Wat er eigenlijk goed is aan deze nationalisering – en wat er allemaal rond hangt – mogen de heren Reynders en Leterme mij wel eens komen uitleggen. Als ik een economisch expert als Ivan Van de Cloot in de radio hoor verklaren dat de impact van de redding en de garanties op de Franse begroting maximaal 2% bedraagt, terwijl die in België een impact van ongeveer 15% heeft, dan weet men het wel zeker? Slecht onderhandeld, een slechte deal, en opnieuw een knieval in de richting van Frankrijk. En – wat nog véél erger is – op kosten van de (vooral Vlaamse) belastingbetaler. Bedankt dus, heren, voor deze uitstekende onderhandelde deal!
De feiten gaan nochtans een heel andere richting uit, en het is goed ze even op een rijtje te zetten. Iedereen is het erover eens dat onder andere Dexia geleid werd “door CEO’s die risico’s hebben genomen die geen zinnig mens ooit zou hebben genomen”. Vooral in Frankrijk dan. Dexia België was (en is) een spaardersbank, met weinig risico voor de bank dus en met goede, degelijke en recurrente winsten. Dexia Frankrijk had geen enkele spaarder en was vooral gericht op het investeringsrisico en andere gewaagde producten.
En nochtans! Nochtans vindt Leterme het een goede zaak dat België voor 60% garant moet staan voor de ‘bad bank’, voor die bank waar al die risicovolle en slechte producten in komen. Voor premier Leterme is de term ‘bad bank’ te geladen, hij spreekt liever van ‘rest bank’. Maar 60%? Waar haalt hij het? En wààr werden de risico’s genomen, mijnheer Leterme?
België betaalt 4 miljard euro voor de overname van Dexia Bank België. België belast de komende generaties met de garanties voor de ‘bad bank’, die oplopen tot 54,4 miljard euro. Voor de rest zitten de twee belangrijkste aandeelhouders zowat aan de grens van het faillissement: Arco, de ACW-investeringsholding – al moet men zich de vraag stellen of het tot de taak van een vakbond behoort om te investeren? – en vooral erg voor iedereen: de Gemeentelijke Holding. De Gewesten staat er ook bijzonder slecht voor door de nationalisering: ze investeerden in 2008 al 1 miljard euro in Dexia, en die gaat nu zowat in rook op. Daarnaast stonden ze ook nog eens voor 450 miljoen euro garant voor de Gemeentelijke Holding in Dexia.
Wat er eigenlijk goed is aan deze nationalisering – en wat er allemaal rond hangt – mogen de heren Reynders en Leterme mij wel eens komen uitleggen. Als ik een economisch expert als Ivan Van de Cloot in de radio hoor verklaren dat de impact van de redding en de garanties op de Franse begroting maximaal 2% bedraagt, terwijl die in België een impact van ongeveer 15% heeft, dan weet men het wel zeker? Slecht onderhandeld, een slechte deal, en opnieuw een knieval in de richting van Frankrijk. En – wat nog véél erger is – op kosten van de (vooral Vlaamse) belastingbetaler. Bedankt dus, heren, voor deze uitstekende onderhandelde deal!
Abonneren op:
Posts (Atom)
