Wat ons van 2010 politiek zal bijblijven?

Welke indruk zal 2010 op onze nakomelingen maken? Wat zal er politiek blijven hangen van 2010? Hoe zullen geschiedenisboekjes (voor zover die nog zullen bestaan) over 2010 oordelen? Als er één politieke boodschap uit 2010 zal blijven hangen, dan is het toch wel die, die collega en fractieleider Gerolf Annemans op een treffende manier zo verwoordde: “het feit dat meer dan ooit de keuze tussen ofwel Vlaanderen enerzijds ofwel België anderzijds zich in al haar scherpte heeft opgedrongen, en dat verbale, ietwat waggelende "confederalisme" genoemde balletnummertjes over een "autonoom Vlaanderen binnen een beter België" en meer van dat fraais (hoewel nog steeds hoorbaar) verder weggedeemsterd zijn naar de hoek van de achterhaaldheid en zelfs reeds van de irrelevantie.”




Ook op het vlak van het communautaire komt de Belgische politiek steeds vaker op het terrein van het Vlaams Belang. Wij menen namelijk dat Vlaanderen de ordentelijke opdeling van België dringend moet voorbereiden en het debat zonder enige terughoudendheid zou moeten voeren.



Het einde van 2010 ligt op een zucht van ons. Gerolf ziet nog een ander einde naderen: “Het einde van 2010 valt ongeveer samen met het moment waarop de collega's van de N-VA zullen moeten beslissen over regeringsdeelname ("Doen we het of doen we het niet; als we het doen, verliezen we onze kiezers en als we het niet doen niet").”



Te vrezen valt dat wat Gerolf de pleinvrezers en de attentisten noemt, en die elkaars bondgenoten waren in het net niet stellen van welke ‘bevrijdende daad’ dan ook, elkaar ook gaan vinden in het – misschien onbewust – versterken van het gezamenlijke immobilisme. Vroeger had men het ietwat bombastisch over “het uur van de bevrijding dat voor de volkeren maar één keer slaat”. Het politiek immobilisme kan ons twee kanten doen opgaan: een angstvol teruggrijpen naar het “België van vroeger” (angst is een slechte leermeester, zegt men wel eens) of een gedurfde stap naar meer. “In Vlaamse staatsvorming is de weg dus tot nader order het doel. Niet meer over het ver verwijderde einddoel, maar over de weg er naar toe moet er nu gesproken worden”, aldus nog de fractieleider.



Iets méér lef, iets méér durf, iets méér ‘panache’: meer hebben we echt niet nodig in 2011!

Belgische pacificatie of Vlaamse onafhankelijkheid?

Volgens sommigen van mijn Vlaamse vrienden doet N-VA het goed: haar onderhandelaars geven niet toe, laten zich niet ringeloren en wensen een Kopernikaanse revolutie. Ik heb het moeilijk met zo’n visie, vooral omdat ze niet door de werkelijkheid wordt gedragen. De onderhandelingspolitiek van N-VA baadt namelijk in een pacificatiesausje, waarbij Bart De Wever en Elio Di Rupo, de twee staatsmannen die het zullen moeten doen, in een soort gentleman’s agreement België zullen hervormen.




Ik vrees, beste vrienden, dat cultuurfilosoof Johan Sanctorum het op zijn webstek (Res Publica) bij het rechte eind heeft als hij schrijft: “Het idee van onafhankelijkheid, weliswaar in de partijstatuten opgenomen, wordt gecorrumpeerd door een typische ‘Belgische’ logica van de geleidelijkheid en het uitstel”. Dit uitstel wordt trouwens mede mogelijk gemaakt door het zeer hybride karakter van de N-VA: een zeer gematigde, zelfs Belgicistische reformvleugel, en aan de andere kant een radicaal-autonomistische vleugel.



N-VA laat zich helemaal inkapselen in een Belgisch systeem en een Belgische structuur. U vindt dat ik overdrijf? Waarom heeft N-VA nooit de uitgestoken hand van voorzitter Valkeniers aangenomen? Waarom geen sterk autonomistisch front vormen? “Door het cordon rond het Vlaams Belang te versterken, veroordeelt de N-VA zich tot een eindeloze paringsdans met de traditionele partijen, die op een zeker moment niet zullen aarzelen om de wurggreep toe te passen. Dat is elementaire politieke logica, vreemd dat een intelligent man als Bart De Wever dat niet doorheeft”, aldus nog Sanctorum.



Een pacificatie zal alleen mogelijk zijn als N-VA, als de Vlaamse Beweging afstand neemt van haar fundamentele eisen. Vlaanderen zal dus een vuist moeten maken. Het zal alleen gaan als het tégen het Belgische establishment gaat. Het zal buigen of barsten zijn. Voor het Vlaams Belang is het barsten. Het is nu wachten tot de N-VA de moed heeft om tot dezelfde conclusie te komen.

Is er nog iemand die het begrijpt: pensioen Vlaming stuk lager dan dat van Waal?

Een tweetal jaren geleden kopten verschillende Vlaamse kranten nog dat voor het eerst in de geschiedenis het gemiddelde wettelijke pensioenbedrag van de Vlaming niet meer lager lag dan dat van de Waal. “In 2007 lag het gemiddelde wettelijke pensioen van de Vlaamse werknemers en zelfstandigen 2 euro hoger dan het gemiddelde van hun Waalse tegenhangers. Dat is te berekenen uit de cijfers van het jaarverslag van de Rijksdienst voor Pensioenen (RVP). Tot dan was de verhouding altijd omgekeerd.

In 2007 bedroeg het gemiddelde in Vlaanderen uitbetaalde pensioen 1.071 euro per maand, in Wallonië 1.069 euro en in Brussel 1.048 euro. Een jaar voordien waren die cijfers: Vlaanderen 1.029 euro, Wallonië 1.032 en Brussel 1.016”.

Lang heeft het allemaal niet geduurd. Een recente studie van dezelfde professor Berghman van de KULeuven (Het Laatste Nieuws, 29.12.2010) toont aan dat Vlamingen gemiddeld 8% minder pensioen krijgen dan Walen en Brusselaars. Met gemiddeld 1.006 euro krijgt een Vlaamse gepensioneerde 5,2% minder dan zijn Waalse en zelfs 8,2% minder dan zijn Brusselse collega. En: hij krijgt blijkbaar per maand gemiddeld 65 euro minder dan 2 jaar geleden!



Toch stel ik vast dat de werkloosheid in Vlaanderen lager ligt dan in Franstalig België, dat er meer wordt bijgedragen aan de sociale zekerheid en dat het aantal niet betaalde belastingen of niet geïnde belastingen er een stuk lager ligt. De kwadratuur van de cirkel? Een deel van de verklaring zal allicht liggen in het feit dat Vlaanderen verhoudingsgewijs meer zelfstandigen kent, die een veel lager pensioenbedrag ontvangen. Maar een en ander klopt toch niet?

Police-on-Web

Nieuws vandaag op de eerste pagina van De Standaard – niet toevallig De Standaard, u weet wel – is dat het informaticasysteem waarmee burgers aangifte kunnen doen van daden van kleine criminaliteit, maar niet van de grond geraakt. Winkel- en fietsdiefstallen, vandalisme en graffiti: met “police-on-web” wou de federale overheid de drempel om aangifte te doen, zo laag mogelijk houden.




Was de bedoeling nobel, de uitwerking en de resultaten ogen heel wat minder gunstig. Het succes “blijft op een laag niveau steken”, zoals de krant meldt. Tussen januari en juni 2010 kwamen er in het hele land maandelijks gemiddeld 274 klachten binnen, hetzelfde niveau als vorig jaar.



Wat De Standaard natuurlijk wel vergeet te vermelden, is het feit dat het Vlaams Belang al jarenlang achter deze vragen zit in het parlement. De kwaliteitskrant gaf alleen toe dat de minister van Binnenlandse Zaken, mevrouw Turtelboom, vorige week antwoordde op een mondelinge vraag. Die vraag kwam van mij, net als de andere mondelinge vragen tijdens de vorige legislatuur. Ik confronteerde haar met deze cijfers en met de kostprijs van het informaticasysteem – 880.000 euro.



Volgens verschillende politiecommissarissen is de ingewikkelde instapstructuur de oorzaak van het geringe succes van “Police-on-Web”. Daar zal natuurlijk wel voor een deel de oorzaak te zoeken zijn. Maar men moet verder durven gaan, vindt het Vlaams Belang. Als men er niet in slaagt het vervolgings- en sanctioneringssysteem af te stemmen op het aangiftebeleid, dan mag men nog zoveel informaticasystemen de wereld in slingeren als men wilt, de aangiftes zullen niet stijgen. Met andere woorden: zolang justitie inderdaad deze kleine criminaliteit niet even hard vervolgt als de ‘andere’ criminaliteit, zal de aangiftebereidheid bij de slachtoffers niet stijgen. De minister knikte, maar kon natuurlijk geen politiek antwoord geven. Ze verwees mij – net als de vorige door mij geïnterpelleerde ministers De Padt en Dewael – door naar de minister van Justitie Stefaan De Clerck.

Kerstmis mag niet meer – joelfeest allicht ook niet meer

Uit de 430 Britse winkels die fondsen verzamelen voor het Rode Kruis, zijn alle verwijzingen naar Kerstmis nadrukkelijk verwijderd op instructie van het bestuur. Deze beslissing stuitte zowel op kritiek bij christenen als bij moslims. Dit staat te lezen bij de Daily Mail.


Een Rode Kruisvrijwilligster uit Kent vertelt : "Wij hadden een kribbe geplaatst in de vitrine maar moesten deze wegnemen. We mogen geen enkele verwijzing maken naar Kerstmis, behalve wat oppervlakkige versiering, zoals een groene dennentak met enige namaaksneeuw en dat is het dan. Als we kaartjes versturen mag enkel vermeld worden "season greetings" of "best wishes". Maar zeker geen verwijzing naar Kerstmis. Op onze vraag, waarom dit zo is, zegt men ons, om de moslims niet voor het hoofd te stoten. Ons werd nadrukkelijk opgelegd niets te zeggen tegen de mensen met betrekking tot Kerstmis en zeker geen boom te plaatsen".

Zo gaat dat maar verder, elke week een nieuw stapje. Waarom zouden we trouwens Nederlands (en Frans) niet verbieden in Brussel, stel je voor dat dit sommige moslims voor het hoofd zou kunnen stoten? Of varkensvlees dan maar helemaal uit de handel halen, om dezelfde reden? Angst is een slechte leermeester, werpen allerlei progressieve krachten ons steeds weer voor de voeten. Ik wil ze voor één keer graag gelijk geven: omwille van angstgevoelens ons plooien naar de islam moeten we niet doen.

OCMW: jaarlijks 50 miljoen euro aan buitenlanders

Een vrij onthutsende bijdrage in Het Laatste Nieuws (11.12.2010) drukte de burgers – u en ik – met de neus op de harde feiten. Niet dat de aanwijzingen al niet sterk waren dat er inderdaad veel, bijzonder veel geld vanuit onze OCMW’s richtingen vreemdelingen gaat. Waartegen het Vlaams Belang altijd al gewaarschuwd heeft. Waartegen het Vlaams Belang altijd al ten strijde is getrokken. Als Don Quichotte tegen de (politiek correcte) windmolens, zeg maar.




“Bij de zowat 100.000 mensen in België die een leefloon ontvangen, zijn er zowat 25.000 buitenlanders” (25%). De Vlaamse OCMW’s zullen dit jaar naar schatting 50 miljoen euro aan buitenlanders hebben uitgekeerd.



Een op vier van de leefloners heeft dus niet de Belgische nationaliteit. En “voor een goed begrip: de vele buitenlandse OCMW-klanten die de jongste jaren tot Belg zijn genaturaliseerd, zijn in dat kwart niet inbegrepen”. Het land van melk en honig, toch voor buitenlanders dus. Mensen van bij ons, autochtonen dus, hebben het steeds moeilijker om de eindjes aan elkaar te knopen, mensen van bij ons moeten wachten op hun uitkering, op hun huisje, terwijl buitenlanders… Ach, men wordt er soms moedeloos van.

Chinees onderwijs beter dan het Vlaamse? Enkele verklaringen

Terecht ging het Vlaams onderwijs gedurende decennia door voor zowat het beste wat er op dat moment in de wereld te vinden was. Vlaamse leerlingen kenden hun talen als geen ander, en op het vlak van de wiskunde, economie en wetenschappen waren de resultaten zo mogelijk nog beter. Vlamingen konden overal in de wereld aan de slag: ze waren hooggekwalificeerd en goed opgeleid. Komt daar verandering in?




Zowel op het vlak van leerlingen als op het vlak van leerkrachten is China bezig Vlaanderen bij te benen. Zo worden leerkrachten en scholen afgerekend op het slaagpercentage van hun leerlingen, aldus een verslag in Het Laatste Nieuws (09.12.2010). Leerlingen krijgen er Engelse les vanaf 7 jaar, hebben geen vrije woensdagnamiddag, ondergaan een veel strengere aanpak, zodat ze overdag veel minder wegdromen. Een nationaal examen bepaalt naar welke school een bepaald kind mag gaan.



De Chinezen hebben enkele jaren geleden de beste onderwijssystemen van de wereld onderzocht. “Zelfs op handboeken doen ze een strenge kwaliteitscontrole: alleen het beste komt erin. Sterk gestuurd, met veel minder vrijheid voor leerlingen en voor leerkrachten. Maar ik zie in China geen ongelukkige kinderen rondlopen, terwijl die van onze niet graag naar school gaan en niet graag lezen. (Onze) leerlingen worden wel sterk door hun ouders gepusht, zij zien de school nog altijd als een hefboom om vooruit te komen”.



Vlaanderen zal een tandje moeten bijsteken. Maken wij het onze kinderen niet te gemakkelijk? Eisen wij wel genoeg van hen? Moet discipline opnieuw een plaats krijgen in het onderwijssysteem? China is duidelijk bezig aan een inhaalbeweging, en als wij ons beleid terzake niet wijzigen, komen onze kinderen (en kleinkinderen) minder gemakkelijk aan de bak. Het is zwemmen of verzuipen.