Politicologen hebben uit de aard der dingen een gezonde belangstelling voor gebeurtenissen en belangrijke kantelmomenten in het politieke wereldje. Professor Bart Maddens (KULeuven) verdedigt in een Vrije Tribune in De Morgen (28.08.2008) de stelling dat niet alleen CD&V na de opstart van het parlementaire jaar in september in de regering blijft en de stekker dus niet uittrekt, maar meer, dat ook N-VA in het kartel en in deze regering blijft. Hij baseert zich hierbij op de persmededeling van het kartel op 31 juli.
Volgt u even met mij zijn redenering? Zijn eerste stelling is dat het voortdurende Franstalige ‘non’ tot een verharding van de communautaire stellingen van het kartel heeft geleid, dat daarmee voor zichzelf de lat veel hoger heeft gelegd. Het kartel gaat voor “een radicale hertekening van het Belgische samenlevingsmodel”, aldus de politicoloog. Daar kunnen we nog ergens in komen, maar, opgepast, het blijven CD&V’ers, toegevingen zijn nooit veraf…
In de persmededeling van het kartel op 31 juli stond letterlijk dat “alles rond moet zijn voor juni 2009”, maar, aldus de professor, ook in het kartel is niemand die daar nog in gelooft. Maar hij trekt onze aandacht op een zinnetje in hetzelfde bericht, dat niet zonder belang is. Ik citeer: “De confederale logica moet intussen alvast worden toegepast in de bestaande instellingen”. Wat Yves Leterme in een televisie-uitzending vertaalde in: “Zolang er geen staatshervorming is, zullen communautaire delicate dossiers niet worden beslecht in de regering”. Met andere woorden: elk dossier, waarin de Vlamingen bepaalde bevoegdheden naar Vlaanderen willen overdragen, wordt beschouwd als een “communautair delicaat dossier”.
Of nog anders gesteld: de nachtmerrie van de N-VA, een regering die alleen gaat voor het beheer van het economische leven, een regering zonder staatshervorming, een verhofstadtiaanse regering, wordt realiteit.
Waarom N-VA dan toch in het kartel zal blijven, en deze regering zonder staatshervorming zal blijven steunen? Omdat Bart De Wever zal verdedigen dat deze regering achter de schermen wel degelijk bezig is met over een staatshervorming te praten. “Maar het belangrijkste waar Bart De Wever mee zal kunnen uitpakken op zijn congres is misschien wel het 7de en laatste uitgangspunt van het kartel, de parlementaire procedure inzake de splitsing van B-H-V die gewoon verder loopt”. Professor Maddens vindt dit een aantrekkelijk perspectief voor N-VA.
De vraag is alleen of de kiezer dat ook zal vinden. Het geduld in Vlaanderen raakt in vele kringen stilaan op. Vlaamse waarnemers van het politiek gebeuren stellen ook steeds weer vast dat het dossier B-H-V steevast bij elke communautaire onderhandeling meegenomen wordt in het onderhandelingspakket…er is met andere woorden niets geregeld inzake de splitsing van B-H-V. Dit is de vooruitgang van de stilstand, en zoals professor Maddens ook weet, is stilstand achteruitgang.
Tenslotte, als uitsmijter: Jean-Luc Dehaene, één van de constructeurs van het onwerkbare België en één van de grote manitoes van de CVP, nu CD&V, liet zijn verlichte geest schijnen over de communautaire onderhandelingen. Hij vindt dat er …4 tot 5 jaar nodig zijn voor een staatshervorming alstublieft…Kan N-VA zolang wachten? En vooral: kunnen de kiezers voor het kartel zolang wachten? Hoe kan N-VA dit mager beestje aan haar achterban blijver verkopen?
vrijdag 29 augustus 2008
donderdag 28 augustus 2008
Hoe zou het nog met het Marshallplan zijn?
Het Waalse Marshallplan zou er volgens Di Rupo en andere grote Waalse staatsmannen (alhoewel…) voor zorgen dat de Waalse economie eindelijk opnieuw sterk zou aantrekken en daarmee de ernstige economische achterstand op Vlaanderen wegwerken. Hetzelfde Marshallplan zou er verder voor zorgen dat de miljarden euro’s aan transfers van Vlaanderen naar Wallonië zouden opdrogen en dat – als natuurlijk én gewenst gevolg hiervan – de Vlaamse eis voor een splitsing van de sociale zekerheid zou verdwijnen.
Welnu, u zult zich herinneren dat de Franstalige politici al verschillende keren voorspelden dat het Marshallplan eindelijk zou gaan werken. Niet onmiddellijk misschien, maar toch in de komende jaren. Bijvoorbeeld in de aanloop naar de vorming van federale regering werd deze zoethouder nog enkele keren in de richting van de Vlaamse politici gebruikt en met succes blijkbaar.
Nochtans is de werkelijkheid anders. Het Marshallplan werkt niet. Integendeel. Het aantal werklozen daalt nog steeds sneller in Vlaanderen dan in Wallonië, ondanks het feit dat de werkloosheid in Vlaanderen nog slechts 5% bedraagt en die in Wallonië bijvoorbeeld 15 à 17%. Ze daalt nog steeds sneller in Vlaanderen ondanks het feit dat het aantal werklozen in absolute cijfers sowieso al lager ligt dan de werklozen in Wallonië, ondanks een bevolking die het dubbele is van de Waalse. Zo meldt De Standaard ((26.08.2008): “In Vlaanderen daalde het aantal werklozen het sterkt, met een achteruitgang van 13,4%. In Wallonië daalde het cijfer met 8,1% en in Brussel met 9,1%”.
Er is erger: de structurele verschillen inzake de werkloosheid worden in Vlaanderen en Franstalig België nog versterkt! “Het aantal werkzoekenden dat nog 25 jaar moet worden, daalde in Vlaanderen met niet minder dan 17,7%, in gans België met 12,2%”. Met andere woorden: de jeugdwerkloosheidscijfers in Vlaanderen en Franstalig België groeien verder uit elkaar. Idem dito wat de langdurig werklozen betreft: “Degenen die al langer dan 2 jaar een uitkering ontvangen van de RVA, waren vorige maand 12,3% minder talrijk dan een jaar eerder. In Vlaanderen ging het om een daling van 16,6%”.
Niet alleen hinkt Wallonië achterna, het blijft steeds verder achter. Het blijft dus wachten op de realisatie van de zoveelste Waalse voorspelling. Franstalig België blijft maar beloven en beloven, maar brengt er helemaal niets van terecht: de kennis van het Nederlands neemt er niet toe, de economie trekt er niet aan, het respect voor de Nederlandstaligen in Brussel en in en rond de Vlaamse Rand rond Brussel neemt er niet toe. Dit is nog erger dan wachten op Godot.
Welnu, u zult zich herinneren dat de Franstalige politici al verschillende keren voorspelden dat het Marshallplan eindelijk zou gaan werken. Niet onmiddellijk misschien, maar toch in de komende jaren. Bijvoorbeeld in de aanloop naar de vorming van federale regering werd deze zoethouder nog enkele keren in de richting van de Vlaamse politici gebruikt en met succes blijkbaar.
Nochtans is de werkelijkheid anders. Het Marshallplan werkt niet. Integendeel. Het aantal werklozen daalt nog steeds sneller in Vlaanderen dan in Wallonië, ondanks het feit dat de werkloosheid in Vlaanderen nog slechts 5% bedraagt en die in Wallonië bijvoorbeeld 15 à 17%. Ze daalt nog steeds sneller in Vlaanderen ondanks het feit dat het aantal werklozen in absolute cijfers sowieso al lager ligt dan de werklozen in Wallonië, ondanks een bevolking die het dubbele is van de Waalse. Zo meldt De Standaard ((26.08.2008): “In Vlaanderen daalde het aantal werklozen het sterkt, met een achteruitgang van 13,4%. In Wallonië daalde het cijfer met 8,1% en in Brussel met 9,1%”.
Er is erger: de structurele verschillen inzake de werkloosheid worden in Vlaanderen en Franstalig België nog versterkt! “Het aantal werkzoekenden dat nog 25 jaar moet worden, daalde in Vlaanderen met niet minder dan 17,7%, in gans België met 12,2%”. Met andere woorden: de jeugdwerkloosheidscijfers in Vlaanderen en Franstalig België groeien verder uit elkaar. Idem dito wat de langdurig werklozen betreft: “Degenen die al langer dan 2 jaar een uitkering ontvangen van de RVA, waren vorige maand 12,3% minder talrijk dan een jaar eerder. In Vlaanderen ging het om een daling van 16,6%”.
Niet alleen hinkt Wallonië achterna, het blijft steeds verder achter. Het blijft dus wachten op de realisatie van de zoveelste Waalse voorspelling. Franstalig België blijft maar beloven en beloven, maar brengt er helemaal niets van terecht: de kennis van het Nederlands neemt er niet toe, de economie trekt er niet aan, het respect voor de Nederlandstaligen in Brussel en in en rond de Vlaamse Rand rond Brussel neemt er niet toe. Dit is nog erger dan wachten op Godot.
woensdag 27 augustus 2008
Splits die personenbelasting nu!
Zeggen dat het politieke najaar in België voor een flinke stijging van de temperatuur zal zorgen, is een open deur intrappen. Er is niet alleen de communautaire impasse die – voor zover we het kunnen inschatten – eigenlijk totaal is. Er is de sociale onvrede links en rechts. Ook het algemeen sociaal-economische en financiële nieuws dat de jongste maanden bekend geraakte, is niet onmiddellijk hoopgevend voor België en voor de leidende Belgische politieke kaste.
Zo is het aantal faillissementen in de maand juli fors gestegen: “In juli zijn in België 530 bedrijven failliet gegaan, een stijging van 35,2% vergeleken met juli 2007. Het aantal faillissementen gedurende de laatste 3 maanden komt op 2.074, een stijging met 18,2% tegenover dezelfde periode vorig jaar”, aldus De Tijd, dat verder vermeldt: “Opgedeeld naar de gewesten steeg het aantal faillissementen de laatste drie maanden in Vlaanderen met 7,7%, in Wallonië met 24,9% en in Brussel met 36,7%”.
Dat valt tegen natuurlijk, maar er is meer: de stijging van de fiscale ontvangsten ligt over de eerste helft van het jaar achter op schema. “De federale regering verwachtte een stijging met 6,25% maar in de eerste 6 maanden bleef de stijging van de belastinginkomsten beperkt tot 3,2%. De inhaalbeweging die in april en mei was ingezet, is daarmee tenietgedaan”, weet dezelfde financiële krant. 361 miljoen euro minder inkomsten dan gebudgetteerd. Een enorme opdoffer voor Leterme.
En tenslotte blijkt in internationale studies opnieuw dat de Belgische loonkosten aan het ontsporen zijn, en daardoor voor extradruk zorgen op de (vooral Vlaamse) bedrijven. Op 19.08.2008 publiceerde De Tijd: “De loonkosten in België stijgen beduidend sneller dan in onze buurlanden en in de andere landen van de eurozone. Dat blijkt uit cijfers van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO). De cijfers maken het sociaal overleg dit najaar nog moeilijker”. De totale loonhandicap zou ondertussen al 12% belopen.
Ondertussen is het u misschien ook al opgevallen dat steeds meer economische en financiële experts de radicale, Vlaamse kaart aan het trekken zijn? Zo verklaarde prof. Em. Fiscaal recht Vanistendael in De Standaard (22.08.2008): “Een regionalisering van het fiscale beleid is absoluut noodzakelijk. Efficiënt beheer en fiscale verantwoordelijkheid gaan hand in hand. Op dit ogenblik kan de federale staat het niet meer trekken, terwijl er langs Vlaamse kant geld zat is en langs Franstalige kant geld op een onverantwoorde manier wordt uitgegeven. Een fundamentele staatshervorming kan niet wachten. De Belgische staat is dood”. En verder: “De personenbelasting regionaliseren is de meest voor de hand liggende weg om tot meer financiële en fiscale verantwoordelijkheid te komen”.
Professor Vanistendael is niet de eerste en zeker niet de laatste. Echt verwonderen mag het trouwens niet dat steeds meer zakenmensen en experts op dezelfde lijn komen te staan van de Vlaamse Beweging. Zij worden op dezelfde manier met de (economische en financiële) werkelijkheid geconfronteerd als wij allemaal en komen dus – op eigen kracht – tot dezelfde logische conclusie: wat niet samen hoort, moet je niet perse willen samenhouden. Wil Vlaanderen niet ondergaan in het Belgische moeras, dan moet het nu op eigen vleugels vliegen.
Zo is het aantal faillissementen in de maand juli fors gestegen: “In juli zijn in België 530 bedrijven failliet gegaan, een stijging van 35,2% vergeleken met juli 2007. Het aantal faillissementen gedurende de laatste 3 maanden komt op 2.074, een stijging met 18,2% tegenover dezelfde periode vorig jaar”, aldus De Tijd, dat verder vermeldt: “Opgedeeld naar de gewesten steeg het aantal faillissementen de laatste drie maanden in Vlaanderen met 7,7%, in Wallonië met 24,9% en in Brussel met 36,7%”.
Dat valt tegen natuurlijk, maar er is meer: de stijging van de fiscale ontvangsten ligt over de eerste helft van het jaar achter op schema. “De federale regering verwachtte een stijging met 6,25% maar in de eerste 6 maanden bleef de stijging van de belastinginkomsten beperkt tot 3,2%. De inhaalbeweging die in april en mei was ingezet, is daarmee tenietgedaan”, weet dezelfde financiële krant. 361 miljoen euro minder inkomsten dan gebudgetteerd. Een enorme opdoffer voor Leterme.
En tenslotte blijkt in internationale studies opnieuw dat de Belgische loonkosten aan het ontsporen zijn, en daardoor voor extradruk zorgen op de (vooral Vlaamse) bedrijven. Op 19.08.2008 publiceerde De Tijd: “De loonkosten in België stijgen beduidend sneller dan in onze buurlanden en in de andere landen van de eurozone. Dat blijkt uit cijfers van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO). De cijfers maken het sociaal overleg dit najaar nog moeilijker”. De totale loonhandicap zou ondertussen al 12% belopen.
Ondertussen is het u misschien ook al opgevallen dat steeds meer economische en financiële experts de radicale, Vlaamse kaart aan het trekken zijn? Zo verklaarde prof. Em. Fiscaal recht Vanistendael in De Standaard (22.08.2008): “Een regionalisering van het fiscale beleid is absoluut noodzakelijk. Efficiënt beheer en fiscale verantwoordelijkheid gaan hand in hand. Op dit ogenblik kan de federale staat het niet meer trekken, terwijl er langs Vlaamse kant geld zat is en langs Franstalige kant geld op een onverantwoorde manier wordt uitgegeven. Een fundamentele staatshervorming kan niet wachten. De Belgische staat is dood”. En verder: “De personenbelasting regionaliseren is de meest voor de hand liggende weg om tot meer financiële en fiscale verantwoordelijkheid te komen”.
Professor Vanistendael is niet de eerste en zeker niet de laatste. Echt verwonderen mag het trouwens niet dat steeds meer zakenmensen en experts op dezelfde lijn komen te staan van de Vlaamse Beweging. Zij worden op dezelfde manier met de (economische en financiële) werkelijkheid geconfronteerd als wij allemaal en komen dus – op eigen kracht – tot dezelfde logische conclusie: wat niet samen hoort, moet je niet perse willen samenhouden. Wil Vlaanderen niet ondergaan in het Belgische moeras, dan moet het nu op eigen vleugels vliegen.
dinsdag 26 augustus 2008
Klare en duidelijke taal op de IJzerwake
Wie er niet bij was of kon zijn, had andermaal ongelijk. De IJzerwake ontgroeit de kinderschoenen en wordt een volwassen manifestatie, zoveel is nu wel duidelijk. De viering van zondag 24 augustus in Boezinge zat goed in elkaar, de toespraken waren kort en krachtig, en bevatten de programmapunten voor de radicale Vlaamse Beweging voor het komende jaar.
IJzerwake-voorzitter Johan Vanslambrouck somde in zijn boodschap 5 belangrijke ijkpunten op:
1. De keuze voor een onafhankelijk Vlaanderen is geen keuze voor een chaotisch avontuur. Er zijn in Vlaanderen voldoende politieke, administratieve en economische structuren aanwezig om een ordentelijke overgang mogelijk te maken. Het is niet ‘België of de chaos’, België is de chaos.
2. Het Franstalig extremisme is de oorzaak van de Belgische blokkering. Franstaligen maken met hun onzinnige eisen elk fatsoenlijk bestuur onmogelijk.
3. Op geen enkele wijze kunnen de Franstaligen in de Rand rond Brussel aanspraak maken op het statuut van nationale minderheid.
4. De bescherming van het Vlaams karakter van Vlaams-Brabant is een legitiem uitgangspunt in de politiek en kan nooit afgewogen worden aan de zogenaamde anti-discriminatiewetten en –verdragen.
5. Het onafhankelijke Vlaanderen moet waar mogelijk met Nederland de krachten bundelen om samen in Europa en de wereld een rol van betekenis te spelen.
Iedereen stelt inderdaad al maanden, zoniet jaren, vast dat de Belgische constructie niet meer werkt. “De vraag is niet langer òf België uit elkaar valt, maar wel wanneer. De 3 koninklijke kwakzalvers komen te laat om het lijk te reanimeren. We hebben trouwens geen boodschap aan toverdokters, we hebben nood aan een notaris om de erfenis te verdelen”, aldus nog de gedreven voorzitter, die hierin werd bijgetreden door gastspreker dr. Guy Celen, voorzitter van Pro Flandria en van het Aktiekomitee Vlaamse Sociale Zekerheid. Die laatste ging nog eens in op de miljardenstroom van Vlaanderen naar Wallonië en zei dat hij bereid was om Wallonië nog een tijd lang in zijn economische heropstanding te ondersteunen, “op basis van voorwaarden weliswaar, waarin vrijwilligheid en democratische inspraak, transparantie, eigen verantwoordelijkheid, omkeerbaarheid en respect vanwege de ontvanger, de sleutelwoorden zijn”.
Respect is volgens de spreker “de taalwetgeving toepassen in Brussel, het Franse taalimperialisme stoppen, de gebiedsuitbreiding opgeven, enzovoort”.
De ruim 5.100 deelnemers hebben zich niet voor niets verplaatst en kregen naast de radicale toespraken ook een waardige herdenking van de gesneuvelden van de Eerste Wereldoorlog. De pers had het blijkbaar moeilijk met de aantallen bezoekers: De VRT had het over 2.500 deelnemers, terwijl andere persorganen een juister beeld gaven met 4.500 deelnemers. De Morgen en Het Laatste Nieuws publiceerden een zéér kort, maar min of meer objectief verslag (5 lijntjes…minder dan een bijdrage over een gebroken arm of been), terwijl De Standaard voor de IJzerwake een ganse bladzijde reserveerde, vooral dan om de manifestatie belachelijk te maken. Niet voor niets De Standaard dus…al moesten zelfs zij toegeven dat er veel jonge mensen met kinderen op de bedevaartweide waren.
IJzerwake-voorzitter Johan Vanslambrouck somde in zijn boodschap 5 belangrijke ijkpunten op:
1. De keuze voor een onafhankelijk Vlaanderen is geen keuze voor een chaotisch avontuur. Er zijn in Vlaanderen voldoende politieke, administratieve en economische structuren aanwezig om een ordentelijke overgang mogelijk te maken. Het is niet ‘België of de chaos’, België is de chaos.
2. Het Franstalig extremisme is de oorzaak van de Belgische blokkering. Franstaligen maken met hun onzinnige eisen elk fatsoenlijk bestuur onmogelijk.
3. Op geen enkele wijze kunnen de Franstaligen in de Rand rond Brussel aanspraak maken op het statuut van nationale minderheid.
4. De bescherming van het Vlaams karakter van Vlaams-Brabant is een legitiem uitgangspunt in de politiek en kan nooit afgewogen worden aan de zogenaamde anti-discriminatiewetten en –verdragen.
5. Het onafhankelijke Vlaanderen moet waar mogelijk met Nederland de krachten bundelen om samen in Europa en de wereld een rol van betekenis te spelen.
Iedereen stelt inderdaad al maanden, zoniet jaren, vast dat de Belgische constructie niet meer werkt. “De vraag is niet langer òf België uit elkaar valt, maar wel wanneer. De 3 koninklijke kwakzalvers komen te laat om het lijk te reanimeren. We hebben trouwens geen boodschap aan toverdokters, we hebben nood aan een notaris om de erfenis te verdelen”, aldus nog de gedreven voorzitter, die hierin werd bijgetreden door gastspreker dr. Guy Celen, voorzitter van Pro Flandria en van het Aktiekomitee Vlaamse Sociale Zekerheid. Die laatste ging nog eens in op de miljardenstroom van Vlaanderen naar Wallonië en zei dat hij bereid was om Wallonië nog een tijd lang in zijn economische heropstanding te ondersteunen, “op basis van voorwaarden weliswaar, waarin vrijwilligheid en democratische inspraak, transparantie, eigen verantwoordelijkheid, omkeerbaarheid en respect vanwege de ontvanger, de sleutelwoorden zijn”.
Respect is volgens de spreker “de taalwetgeving toepassen in Brussel, het Franse taalimperialisme stoppen, de gebiedsuitbreiding opgeven, enzovoort”.
De ruim 5.100 deelnemers hebben zich niet voor niets verplaatst en kregen naast de radicale toespraken ook een waardige herdenking van de gesneuvelden van de Eerste Wereldoorlog. De pers had het blijkbaar moeilijk met de aantallen bezoekers: De VRT had het over 2.500 deelnemers, terwijl andere persorganen een juister beeld gaven met 4.500 deelnemers. De Morgen en Het Laatste Nieuws publiceerden een zéér kort, maar min of meer objectief verslag (5 lijntjes…minder dan een bijdrage over een gebroken arm of been), terwijl De Standaard voor de IJzerwake een ganse bladzijde reserveerde, vooral dan om de manifestatie belachelijk te maken. Niet voor niets De Standaard dus…al moesten zelfs zij toegeven dat er veel jonge mensen met kinderen op de bedevaartweide waren.
maandag 25 augustus 2008
The points for Belgium: 2. The points for the Netherlands: 16
“Geen brons, geen zilver, laat staan goud” blokletterde De Standaard (20.08.2008). En ondanks het feit dat “onze” nationale atleten er in extremis toch nog in slaagden om twee medailles te versieren, zit de nationale pers in zak en as, en is er vaderlandse treurnis alom. Wat begon als een verhaal met grote verwachtingen (opgeklopt door dezelfde vaderlandse pers), zakt ineen als een kaartenhuisje. Men zou zelfs kunnen stellen dat de Belgische ‘topsport’ een afspiegeling is van de nationale politiek, in zo slechte doen waren onze topsporters in China.
En het is onmiddellijk zoeken naar oorzaken van het Belgisch falen. Legt men in de Belgische topsport de lat soms niet hoog genoeg? Oud-kampioen Gaston Roelants vindt van wel: “In Nederland halen ze meer medailles met minder middelen. Dan moet je jezelf toch vragen stellen als atleet. Ik ging nog werken en haalde goud in 1964. De Belgische atleten moeten de lat veel hoger leggen”.
Andere experts vinden dat er te weinig middelen beschikbaar zijn en dat niet goed worden besteed: “De middelen zijn er wel, maar ze worden te versnipperd aangewend”, aldus zwemcoach Gaastra, terwijl Gaston Roelants opmerkt: “In Nederland krijgen atleten nog minder, dus daaraan zal het niet liggen”.
Onze kinderen zijn niet sportief genoeg? Het onderwijs heeft er in elk geval mee te maken, aldus Ivan Sonck: “Daar ben ik 100% van overtuigd. Onze jongens worden altijd maar minder actief en het schoolsysteem draagt daartoe bij”.
Maar zéér merkwaardig, ook de politiek, en vooral de onwerkbaarheid van de federale Belgische staat hebben veel te maken met het falen van de Belgische topsporters: dus toch! Op de vraag of in het belang van de topsport Vlaanderen niet beter zelfstandig zou zijn, drukt sportminister Anciaux zich zo uit: “Het klopt. Maar zolang België bestaat, zal er één BOIC zijn, waar meer rekening wordt gehouden met de realiteit, een verzameling van Vlaamse en Waalse sportfederaties”. Zwemcoach Gaastra is nog duidelijker: “Als er één woord is dat niet bij topsport past, is het wel het woord compromis. In België moet je daarentegen doorlopend compromissen sluiten (…) Kijk naar het zwemmen: we hebben een Franstalige en een Nederlandstalige federatie. De Nederlandstalige heeft dankzij Bloso meer financiële mogelijkheden. Als wij dan willen investeren in onze jeugdzwemmers en als we hen 6 maanden op stage willen sturen naar Australië, dan kunnen de Franstaligen dat niet betalen en wordt er een gedrocht van een compromis uitgewerkt. De splitsing van België zou een goede zaak zijn voor de topsport, want nu gaat er veel geld verloren”.
Het Vlaams Belang roept al jaren op om deze en andere heilige Belgische huisjes te slopen. Zal het er dan eindelijk toch van komen in de nasleep van de barslechte resultaten in China? Feit is in elk geval dat heel wat landen met minder inwoners (Denemarken, Mongolië, Kirgizië) of met een véél lager bnp (Kenia, Georgië, Panama, Togo) het veel en veel beter doen. En Nederland haalt ook nu weer een zeer puik resultaat: niet minder dan 16 medailles! In de naam van de topsport dus: splits België!
En het is onmiddellijk zoeken naar oorzaken van het Belgisch falen. Legt men in de Belgische topsport de lat soms niet hoog genoeg? Oud-kampioen Gaston Roelants vindt van wel: “In Nederland halen ze meer medailles met minder middelen. Dan moet je jezelf toch vragen stellen als atleet. Ik ging nog werken en haalde goud in 1964. De Belgische atleten moeten de lat veel hoger leggen”.
Andere experts vinden dat er te weinig middelen beschikbaar zijn en dat niet goed worden besteed: “De middelen zijn er wel, maar ze worden te versnipperd aangewend”, aldus zwemcoach Gaastra, terwijl Gaston Roelants opmerkt: “In Nederland krijgen atleten nog minder, dus daaraan zal het niet liggen”.
Onze kinderen zijn niet sportief genoeg? Het onderwijs heeft er in elk geval mee te maken, aldus Ivan Sonck: “Daar ben ik 100% van overtuigd. Onze jongens worden altijd maar minder actief en het schoolsysteem draagt daartoe bij”.
Maar zéér merkwaardig, ook de politiek, en vooral de onwerkbaarheid van de federale Belgische staat hebben veel te maken met het falen van de Belgische topsporters: dus toch! Op de vraag of in het belang van de topsport Vlaanderen niet beter zelfstandig zou zijn, drukt sportminister Anciaux zich zo uit: “Het klopt. Maar zolang België bestaat, zal er één BOIC zijn, waar meer rekening wordt gehouden met de realiteit, een verzameling van Vlaamse en Waalse sportfederaties”. Zwemcoach Gaastra is nog duidelijker: “Als er één woord is dat niet bij topsport past, is het wel het woord compromis. In België moet je daarentegen doorlopend compromissen sluiten (…) Kijk naar het zwemmen: we hebben een Franstalige en een Nederlandstalige federatie. De Nederlandstalige heeft dankzij Bloso meer financiële mogelijkheden. Als wij dan willen investeren in onze jeugdzwemmers en als we hen 6 maanden op stage willen sturen naar Australië, dan kunnen de Franstaligen dat niet betalen en wordt er een gedrocht van een compromis uitgewerkt. De splitsing van België zou een goede zaak zijn voor de topsport, want nu gaat er veel geld verloren”.
Het Vlaams Belang roept al jaren op om deze en andere heilige Belgische huisjes te slopen. Zal het er dan eindelijk toch van komen in de nasleep van de barslechte resultaten in China? Feit is in elk geval dat heel wat landen met minder inwoners (Denemarken, Mongolië, Kirgizië) of met een véél lager bnp (Kenia, Georgië, Panama, Togo) het veel en veel beter doen. En Nederland haalt ook nu weer een zeer puik resultaat: niet minder dan 16 medailles! In de naam van de topsport dus: splits België!
vrijdag 22 augustus 2008
De onderschatte drugsproblematiek
Als enige politieke partij in dit land heeft het Vlaams Belang – en vroeger het Vlaams Blok - altijd zeer resoluut gepleit voor een algeheel en radicaal verbod van drugs, zowel hard- als softdrugs, en voor het handhaven van een efficiënt en doortastend optreden van zowel politie als gerecht. Dit werd ons niet in dank afgenomen, integendeel. Zowat de volledige mediawereld maakte zich graag plezant over onze ‘reactionaire’, ‘ouderwetse’ manier van omgaan met drugs. Voor ons inderdaad geen gedoogbeleid, geen uitzonderingen voor deze of gene maatschappelijk zwakkere groep. Drugs zijn een echte plaag en moeten op die manier ook worden behandeld. Drugs maken heel veel jongeren kapot en verdienen dus prioritaire overheidsaandacht.
Als we bepaalde dramatische persberichten lezen, dan lijkt het wel of de werkelijkheid ons op dit vlak steeds vaker gelijk geeft en dat het alleen nog wachten is tot de Belgische overheid haar fouten van het verleden corrigeert (en haar gedoogbeleid, dat er mede onder invloed van de CD&V is gekomen, terugschroeft bijvoorbeeld). Enkele dagen geleden maakte de Algemene Inspectie, de toezichthouder op de federale en de lokale politie, haar jaarverslag 2007 bekend. En zie: er wordt aan de alarmbel getrokken omdat steeds meer politiemensen – en dan in de eerste plaats jonge politiemensen – onder invloed van drugs geraken. Diezelfde politie die moet instaan voor het vatten van handelaars, heeft intern steeds vaker te kampen met drugsproblemen.
Er is erger: “De 24-jarige man die vorige vrijdag in Oostende een 17-jarige man met een skateboard een schedelbreuk sloeg, was op het ogenblik van de feiten onder invloed van alcohol en drugs. Dat blijkt uit een toxicologisch onderzoek dat bij het gerechtelijk dossier gevoegd is”, aldus een bericht in Het Laatste Nieuws (20.08.2008). In het uitgaanscentrum van Oostende tieren drugs en geweld welig, de lokale overheid knijpt er meer dan één oog dicht (om geen problemen uit te lokken?), waardoor de plaag zich verder uitbreidt. De lokale politiemensen staan meestal machteloos, want weten zich niet gesteund door de justitiële en politieke overheid.
Extreem zinloos geweld wordt steeds vaker in verband gebracht met drugs en drank. Koppel daaraan een procentueel hoog aantal allochtonen in de buurt (Tsjetsjenen bijvoorbeeld in Oostende) en je hebt een gevaarlijke cocktail. Dringend tijd dus om op te treden, als men niet wil dat steeds meer centra van onze grote steden (’s nachts) worden herschapen in onleefbare en gevaarlijke plaatsen.
Als we bepaalde dramatische persberichten lezen, dan lijkt het wel of de werkelijkheid ons op dit vlak steeds vaker gelijk geeft en dat het alleen nog wachten is tot de Belgische overheid haar fouten van het verleden corrigeert (en haar gedoogbeleid, dat er mede onder invloed van de CD&V is gekomen, terugschroeft bijvoorbeeld). Enkele dagen geleden maakte de Algemene Inspectie, de toezichthouder op de federale en de lokale politie, haar jaarverslag 2007 bekend. En zie: er wordt aan de alarmbel getrokken omdat steeds meer politiemensen – en dan in de eerste plaats jonge politiemensen – onder invloed van drugs geraken. Diezelfde politie die moet instaan voor het vatten van handelaars, heeft intern steeds vaker te kampen met drugsproblemen.
Er is erger: “De 24-jarige man die vorige vrijdag in Oostende een 17-jarige man met een skateboard een schedelbreuk sloeg, was op het ogenblik van de feiten onder invloed van alcohol en drugs. Dat blijkt uit een toxicologisch onderzoek dat bij het gerechtelijk dossier gevoegd is”, aldus een bericht in Het Laatste Nieuws (20.08.2008). In het uitgaanscentrum van Oostende tieren drugs en geweld welig, de lokale overheid knijpt er meer dan één oog dicht (om geen problemen uit te lokken?), waardoor de plaag zich verder uitbreidt. De lokale politiemensen staan meestal machteloos, want weten zich niet gesteund door de justitiële en politieke overheid.
Extreem zinloos geweld wordt steeds vaker in verband gebracht met drugs en drank. Koppel daaraan een procentueel hoog aantal allochtonen in de buurt (Tsjetsjenen bijvoorbeeld in Oostende) en je hebt een gevaarlijke cocktail. Dringend tijd dus om op te treden, als men niet wil dat steeds meer centra van onze grote steden (’s nachts) worden herschapen in onleefbare en gevaarlijke plaatsen.
donderdag 21 augustus 2008
Geen énkele lastige vraag?
Hoe een op het eerste gezicht origineel idee op het einde van de rit toch enorm kan ontgoochelen! De Standaard (16.08.2008) publiceerde een interview met een Vlaamse professor die in Wallonië doceert. Een zeer origineel idee en vooral interessant voor de Vlaamse lezers: hoe denkt men in Wallonië? Waar wil men heen?
Op de opmerking dat Franstaligen er toch zo graag op wijzen hoe extremistisch de Vlamingen wel zijn, antwoordt de professor: “De opkomst van het Vlaams Blok heeft het de Franstaligen ook makkelijker gemaakt om alle Vlamingen over dezelfde kam te scheren (…) Maar geef de Franstaligen maar eens ongelijk als het om extremisme gaat. Onderzoek toont aan dat xenofobe gevoelens heel sterk zijn in landen met sterke rechts-nationalistische partijen. Zoals in Vlaanderen. Dat is geen toeval, denk ik”.
Wat is dat nu weer voor kromme professorenpraat. De xenofobe gevoelens zijn er dus gekomen, omdat het Vlaams Belang er is. Net zoals de criminaliteit er gekomen is, omdat er politieagenten in de straten patrouilleerden, waarschijnlijk?
Op de vraag of het einde van het federale België in zicht is en of men niet op zoek moet gaan naar een andere formule, klinkt het zo: “Welnee. Het is een kwestie van politieke wil. Wat moet het alternatief dan zijn? Het confederalisme? En wat bedoelt men daar dan mee? Dat is alleen maar een woord, waarmee men eigenlijk gewoon een verder doorgedreven federalisering bedoelt”. België heeft géén staatshervorming van doen, zoveel is na dit interview alvast duidelijk.
Nochtans beklaagt de professor zich over het gebrek aan kennis aan beide zijden van de taalgrens. We kennen elkaar niet meer, we kennen elkaars taal niet. Dan is het toch meer dan spijtig te noemen dat de De Standaard – niet toevallig De Standaard – het gewoon nalaat om door te vragen. Wat de Franstaligen dan wel vinden over de jarenlange transfers van Vlaanderen naar Wallonië? Wat ze bijvoorbeeld vinden van het totaal gebrek aan burgerschap van hun taalgenoten in de Vlaamse Rand rond Brussel? Wat ze vinden van institutionele crisis waarin dit land al ongeveer een jaar zit?
Andermaal een gemiste kans. Niet alleen het AVV-VVK-logo is blijkbaar van de eerste pagina van de krant verdwenen.
Op de opmerking dat Franstaligen er toch zo graag op wijzen hoe extremistisch de Vlamingen wel zijn, antwoordt de professor: “De opkomst van het Vlaams Blok heeft het de Franstaligen ook makkelijker gemaakt om alle Vlamingen over dezelfde kam te scheren (…) Maar geef de Franstaligen maar eens ongelijk als het om extremisme gaat. Onderzoek toont aan dat xenofobe gevoelens heel sterk zijn in landen met sterke rechts-nationalistische partijen. Zoals in Vlaanderen. Dat is geen toeval, denk ik”.
Wat is dat nu weer voor kromme professorenpraat. De xenofobe gevoelens zijn er dus gekomen, omdat het Vlaams Belang er is. Net zoals de criminaliteit er gekomen is, omdat er politieagenten in de straten patrouilleerden, waarschijnlijk?
Op de vraag of het einde van het federale België in zicht is en of men niet op zoek moet gaan naar een andere formule, klinkt het zo: “Welnee. Het is een kwestie van politieke wil. Wat moet het alternatief dan zijn? Het confederalisme? En wat bedoelt men daar dan mee? Dat is alleen maar een woord, waarmee men eigenlijk gewoon een verder doorgedreven federalisering bedoelt”. België heeft géén staatshervorming van doen, zoveel is na dit interview alvast duidelijk.
Nochtans beklaagt de professor zich over het gebrek aan kennis aan beide zijden van de taalgrens. We kennen elkaar niet meer, we kennen elkaars taal niet. Dan is het toch meer dan spijtig te noemen dat de De Standaard – niet toevallig De Standaard – het gewoon nalaat om door te vragen. Wat de Franstaligen dan wel vinden over de jarenlange transfers van Vlaanderen naar Wallonië? Wat ze bijvoorbeeld vinden van het totaal gebrek aan burgerschap van hun taalgenoten in de Vlaamse Rand rond Brussel? Wat ze vinden van institutionele crisis waarin dit land al ongeveer een jaar zit?
Andermaal een gemiste kans. Niet alleen het AVV-VVK-logo is blijkbaar van de eerste pagina van de krant verdwenen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
