In de perceptie van veel mensen gaat de Belgische politicus Herman Van Rompuy door als een onthecht, fijnzinnig en bijna ascetisch man, iemand die zich niet laat vangen door financiële en andere machtspelletjes. Het Vlaams opinieblad Journaal (*), van de onvolprezen Mark Grammens, schetst in zijn jongste uitgave een minder fraai beeld van de ondertussen tot “Europees president” aangestelde Van Rompuy.
De Britse premier David Cameron stelde een nieuwe ambassadeur aan bij de Europese Unie, met als doel te beletten dat de Europese begroting nog verder zou stijgen. Want in deze barre tijden mag het toch wel als zeer bizar doorgaan dat juist “president” Van Rompuy het enorm duur en excentriek paleis dat speciaal voor hem in Brussel wordt gebouwd, er zo snel mogelijk door wil krijgen. “Van Rompuy beging de fout om met zijn paleis te pronken op een recente bijeenkomst met Europese regeringsleiders (…) Cameron schoot in een koele Britse colère en beval zijn medewerkers om de foto’s van het paleis –Van Rompuy aan alle Britse media te bezorgen, met dringend verzoek er de nodige aandacht aan te besteden”.
Iemand die niet geeft om status, ‘onze Herman’? Mark Grammens merkt op dat het nog erger wordt: “Van bij de aanvang van zijn mandaat heeft Van Rompuy een stille machtsstrijd gevoerd met de Europese Commissie om te weten wie voorrang zou hebben op de ander. Aanvankelijk had hij van de regeringshoofden, die hem benoemd hadden tot voorzitter van hun Raad, naast een wedde van 3 tot 4 keer die van een Belgisch eerste minister (niet te versmaden dus) (…) 22 persoonlijke medewerkers gekregen, die hij mocht benoemen. Al gauw liep dit aantal op tot 29, maar die verhoging werd nog met redenen omkleed totdat bleek van Commissievoorzitter Barroso er in totaal 40 had, waarop Van Rompuy er ook 40 eiste. Waar die bijkomende persoonlijke medewerkers voor nodig zijn, weet niemand, maar Van Rompuy wilde in status niet onderdoen voor Barroso”.
Maar ook op het vlak van tafelschikking wil ‘onze’ Van Rompuy minstens op gelijke hoogte zitten als Barroso wat tot hilarische en soms gênante vertoningen leidt. Het valt verder te vrezen dat ‘president’ Van Rompuy, gekozen als hij is door de regeringsleiders, ook wel naar hun pijpen zal mogen dansen. Zeker met de beschreven voordelen… Dansen naar de pijpen van Frankrijk en Duitsland dus.
Fraaie boel dus.
(*) Journaal, nr. 606, 14 juli 2011, pagina 4659. Abonneren op Journaal kan door 89 euro over te schrijven op rekening BE44 0001 4505 8345.
dinsdag 9 augustus 2011
maandag 8 augustus 2011
Wordt de Arabische lente een islamitische winter?
Toen onze voltallige Kamerfractie zich enkele maanden geleden zeer opzichtig opstelde in een ‘kamerbreed gedragen’ resolutie, waarin onvoorwaardelijke steun werd uitgesproken voor de zogenaamde Arabische lente en niet onmiddellijk stond te springen om militair tussen beide te komen in Libië, werden we door de gezamenlijke pers en vooral door de systeempartijen ei zo na neergesabeld. “Hoe kan dat nu? Wil het Vlaams Belang dan geen verandering in het Midden-Oosten? Nu is het moment toch gekomen om af te rekenen met ouderwets-linkse dictators, in het zadel gehesen met hulp van de Socialistische Internationale? Begrijpt het Vlaams Belang de tekenen des tijds dan niet?”
Men versleet ons voor wereldvreemd, want wij begrepen niet dat hier een fundamentele omwenteling aan de gang was die voor een echte en waarachtige democratische hervorming zou zorgen. Dat wij daar onze schouders niet wilden onder zetten, was “onbegrijpelijk”, aldus de conservatieve en centrumpartijen, vooral aan Vlaamse kant.
Fractievoorzitter Gerolf Annemans heeft steeds uitstekend onze vrees verwoord dat de zaak in handen zat of zou komen van religieuze fanatici, die de ‘revolte van onderen’ zouden recupereren . Europa ruilt op die manier de ene dictatuur in voor de andere, waarbij moet gezegd worden dat de religieuze dictatuur van de moellahs ook nog eens expliciet tegen Europa gericht is.
En kijk: zo naïef zijn we dan toch niet, blijkbaar. Nog maar net lezen we in verschillende kranten waarschuwende berichten over islamitische ondermijning van het verzet in Libië (met gruwelijke en rituele verminkingen van Syrische soldaten – waarmee we de acties van het Syrische bewind zeker niet willen goedpraten!!), of ook het linkse krant De Morgen stuurt alarmerende berichten de wereld in, ditmaal over Egypte. De Moslimbroederschap domineert het politiek debat, en krijgt ruimte van het leger, op voorwaarde dat het leger wordt gespaard. Zo zegt een Egyptische journalist: “De Moslimbroeders zijn de enige beweging die echt gestructureerd zijn (…) Het leger hoopt dat de Moslimbroeders de militaire macht zullen veiligstellen. De vrees dat Egypte een radicale, islamitische staat wordt, neemt toe” (De Morgen, 03.08.2011).
Linkse activisten, niet-islamitische nationalisten en liberale ondernemers: allen dreigen overspoeld te worden door de religieuze golf, die maar op één ding uit is. Ze wensen de macht, zodat een grondwet, gebaseerd op de islamitische sharia, kan worden ingevoerd. Is het dat waarvoor wij ons in Europa ‘onvoorwaardelijk’ en ‘enthousiast’ moesten inzetten? Alle geblaat van westerse intellectuelen ten spijt krijgen we géén democratie in het Midden-Oosten, maar wel islamitische heilstaten. Zat het Vlaams Belang er dan zo naast, collega’s van de Kamer?
Men versleet ons voor wereldvreemd, want wij begrepen niet dat hier een fundamentele omwenteling aan de gang was die voor een echte en waarachtige democratische hervorming zou zorgen. Dat wij daar onze schouders niet wilden onder zetten, was “onbegrijpelijk”, aldus de conservatieve en centrumpartijen, vooral aan Vlaamse kant.
Fractievoorzitter Gerolf Annemans heeft steeds uitstekend onze vrees verwoord dat de zaak in handen zat of zou komen van religieuze fanatici, die de ‘revolte van onderen’ zouden recupereren . Europa ruilt op die manier de ene dictatuur in voor de andere, waarbij moet gezegd worden dat de religieuze dictatuur van de moellahs ook nog eens expliciet tegen Europa gericht is.
En kijk: zo naïef zijn we dan toch niet, blijkbaar. Nog maar net lezen we in verschillende kranten waarschuwende berichten over islamitische ondermijning van het verzet in Libië (met gruwelijke en rituele verminkingen van Syrische soldaten – waarmee we de acties van het Syrische bewind zeker niet willen goedpraten!!), of ook het linkse krant De Morgen stuurt alarmerende berichten de wereld in, ditmaal over Egypte. De Moslimbroederschap domineert het politiek debat, en krijgt ruimte van het leger, op voorwaarde dat het leger wordt gespaard. Zo zegt een Egyptische journalist: “De Moslimbroeders zijn de enige beweging die echt gestructureerd zijn (…) Het leger hoopt dat de Moslimbroeders de militaire macht zullen veiligstellen. De vrees dat Egypte een radicale, islamitische staat wordt, neemt toe” (De Morgen, 03.08.2011).
Linkse activisten, niet-islamitische nationalisten en liberale ondernemers: allen dreigen overspoeld te worden door de religieuze golf, die maar op één ding uit is. Ze wensen de macht, zodat een grondwet, gebaseerd op de islamitische sharia, kan worden ingevoerd. Is het dat waarvoor wij ons in Europa ‘onvoorwaardelijk’ en ‘enthousiast’ moesten inzetten? Alle geblaat van westerse intellectuelen ten spijt krijgen we géén democratie in het Midden-Oosten, maar wel islamitische heilstaten. Zat het Vlaams Belang er dan zo naast, collega’s van de Kamer?
zaterdag 6 augustus 2011
persmededeling naar aanleiding van "Roeselaars-Albanees rapperslied"
Gisteren hebben we met de afdeling Roeselare volgende persmededeling verspreid:
Het Vlaams Belang heeft met stijgende verbazing en ergernis kennis genomen van een zogenaamd artistiek filmpje, waarbij Albanese jongeren in een rapperslied Roeselare afschilderen als een gebied dat zij met hun (illegale, laat ons wel wezen) cannabishandel willen veroveren. Zo zingen ze verschillende keren: “Roeselare, dit is ons gebied, alleen weten jullie het nog niet”.
Om het filmpje te bekijken: http://www.youtube.com/watch?v=V7lixsaPH_U.
Als u het filmpje tot het einde toe bekijkt en beluistert, zal u getwijfeld begrijpen waarom verschillende verontruste Roeselaarse burgers dit aan ons hebben overgemaakt en zich de vraag stellen of hiertegen kan worden opgetreden.
Racistische opmerkingen of op het randje net niet, gecombineerd met beelden waarin baseballknuppels worden getoond, springmessen en pitbulls. Elk beeld op zich misschien onschuldig, maar de combinatie van de beelden met de opzwepende en provocerende tekst doet niet veel goeds vermoeden. De perceptie blijft hangen dat enkele Albanese drugscriminelen op de parking van de voormalige GB de politie en de overheden aan het uitdagen zijn: wie doet ons wat? Van een artistieke boodschap blijft heel weinig – of helemaal niets – overeind.
Het Vlaams Belang heeft een vraag gericht aan de politiecommissaris om te onderzoeken of dit allemaal kan. Wij hebben de heer politiecommissaris gevraagd een onderzoek in te stellen naar mogelijke strafbare uitdrukkingen. Het is ons niet te doen om de artistieke vrijheid te beknotten, maar oproepen tot geweld, met wapens zwaaien op een manier die weinig verhult, oproepen om Roeselare te veroveren met cannabishandel: moet dit allemaal gebeuren in naam van de artistieke vrijheid en/of op kosten van de gemeenschap?
Peter Logghe
Fractievoorzitter Vlaams Belang Roeselare, Volksvertegenwoordiger, lid Politieraad en gemeenteraadslid
Filip Deforche
Afdelingsvoorzitter Vlaams Belang Roeselare, gemeenteraadslid
Het Vlaams Belang heeft met stijgende verbazing en ergernis kennis genomen van een zogenaamd artistiek filmpje, waarbij Albanese jongeren in een rapperslied Roeselare afschilderen als een gebied dat zij met hun (illegale, laat ons wel wezen) cannabishandel willen veroveren. Zo zingen ze verschillende keren: “Roeselare, dit is ons gebied, alleen weten jullie het nog niet”.
Om het filmpje te bekijken: http://www.youtube.com/watch?v=V7lixsaPH_U.
Als u het filmpje tot het einde toe bekijkt en beluistert, zal u getwijfeld begrijpen waarom verschillende verontruste Roeselaarse burgers dit aan ons hebben overgemaakt en zich de vraag stellen of hiertegen kan worden opgetreden.
Racistische opmerkingen of op het randje net niet, gecombineerd met beelden waarin baseballknuppels worden getoond, springmessen en pitbulls. Elk beeld op zich misschien onschuldig, maar de combinatie van de beelden met de opzwepende en provocerende tekst doet niet veel goeds vermoeden. De perceptie blijft hangen dat enkele Albanese drugscriminelen op de parking van de voormalige GB de politie en de overheden aan het uitdagen zijn: wie doet ons wat? Van een artistieke boodschap blijft heel weinig – of helemaal niets – overeind.
Het Vlaams Belang heeft een vraag gericht aan de politiecommissaris om te onderzoeken of dit allemaal kan. Wij hebben de heer politiecommissaris gevraagd een onderzoek in te stellen naar mogelijke strafbare uitdrukkingen. Het is ons niet te doen om de artistieke vrijheid te beknotten, maar oproepen tot geweld, met wapens zwaaien op een manier die weinig verhult, oproepen om Roeselare te veroveren met cannabishandel: moet dit allemaal gebeuren in naam van de artistieke vrijheid en/of op kosten van de gemeenschap?
Peter Logghe
Fractievoorzitter Vlaams Belang Roeselare, Volksvertegenwoordiger, lid Politieraad en gemeenteraadslid
Filip Deforche
Afdelingsvoorzitter Vlaams Belang Roeselare, gemeenteraadslid
vrijdag 5 augustus 2011
Forse stijging gestolen of verloren kentekenplaten
Onlangs vroeg ik aan de Staatssecretaris voor Mobiliteit, Etienne Schouppe (CD&V, wat de evolutie is van het jaarlijks aantal geregistreerde gestolen, verloren en nagemaakte kentekenplaten. De Staatssecretaris moest toegeven dat de Dienst Inschrijving van de Voertuigen geen gegevens bijhoudt met betrekking tot de namaak van kentekenplaten.
Wat de verloren of gestolen kentekenplaten betreft, kon de heer Staatssecretaris Schouppe mij wel gegevens bezorgen. Daaruit blijkt dat op een periode van 5 jaar het aantal verloren of gestolen kentekens gestegen is van 22.233 naar 37.423, een stijging dus van 60%. De stijging is het grootst in het Vlaams Gewest: daar steeg de registratie van het aantal verloren of gestolen voertuignummerplaten van 8.231 naar 17.422, meer dan een verdubbeling dus.
Ondanks die verdubbeling in het Vlaams Gewest bedraagt het aandeel van de gestolen of verloren kentekenplaten in Vlaanderen nog net geen 47%. Wallonië is goed voor ruim 35% van de gestolen of verloren platen, het Brussels Hoofdstedelijk Gewest voor bijna 18%.
Ook de eerste zes maanden van 2011 laten een verdere stijging zien, als de cijfers in de loop van 2011 worden bevestigd, zelfs een stijging van ruim 15%.
Wat de verloren of gestolen kentekenplaten betreft, kon de heer Staatssecretaris Schouppe mij wel gegevens bezorgen. Daaruit blijkt dat op een periode van 5 jaar het aantal verloren of gestolen kentekens gestegen is van 22.233 naar 37.423, een stijging dus van 60%. De stijging is het grootst in het Vlaams Gewest: daar steeg de registratie van het aantal verloren of gestolen voertuignummerplaten van 8.231 naar 17.422, meer dan een verdubbeling dus.
Ondanks die verdubbeling in het Vlaams Gewest bedraagt het aandeel van de gestolen of verloren kentekenplaten in Vlaanderen nog net geen 47%. Wallonië is goed voor ruim 35% van de gestolen of verloren platen, het Brussels Hoofdstedelijk Gewest voor bijna 18%.
Ook de eerste zes maanden van 2011 laten een verdere stijging zien, als de cijfers in de loop van 2011 worden bevestigd, zelfs een stijging van ruim 15%.
donderdag 4 augustus 2011
Zijn Franstaligen incivieker dan Vlamingen?
Dat zou men toch moeten geloven als men het antwoord van de minister van Binnenlandse Zaken, Annemie Turtelboom (Open VLD), leest op een schriftelijke vraag van een senator. De senator was benieuwd naar het aantal thuisblijvers bij federale en regionale verkiezingen, en uit het antwoord blijkt dat Vlamingen massaler naar de stembus trekken dan Franstaligen.
In de 2009 bijvoorbeeld kwam in Brussel Hoofdstad 15,67% van de kiezers niet opdagen, en in 2010 zelfs 17%. In Luik was dat bijvoorbeeld 11,9 en 13,57%, in Henegouwen 11,31 en 12,39%. In Vlaams-Brabant echter 8,78 en 9,75% en in West-Vlaanderen 7,87 en 8,77%.
Als u het mij vraagt: het lijkt steeds minder op één land, en steeds meer op een volledige tweedeling, op alle mogelijke maatschappelijke vlakken en in alle geledingen van de maatschappij. En ten tweede: zijn het niet de Franstaligen die ons al jarenlang om de oren slaan met ons zogenaamd “inciviek gedrag”?
In de 2009 bijvoorbeeld kwam in Brussel Hoofdstad 15,67% van de kiezers niet opdagen, en in 2010 zelfs 17%. In Luik was dat bijvoorbeeld 11,9 en 13,57%, in Henegouwen 11,31 en 12,39%. In Vlaams-Brabant echter 8,78 en 9,75% en in West-Vlaanderen 7,87 en 8,77%.
Als u het mij vraagt: het lijkt steeds minder op één land, en steeds meer op een volledige tweedeling, op alle mogelijke maatschappelijke vlakken en in alle geledingen van de maatschappij. En ten tweede: zijn het niet de Franstaligen die ons al jarenlang om de oren slaan met ons zogenaamd “inciviek gedrag”?
woensdag 3 augustus 2011
Een nieuw Nederlands pleidooi
Een bericht dat ik niet meer heb kunnen verwerken voor ik met het gezin (en vrienden) op vakantie vertrok, maar waar ik toch graag de nodige aandacht voor vraag, leg ik vandaag aan u voor. Maar in de Nederlandse pers verscheen een pleidooi voor een intense Vlaams-Nederlandse samenwerking. Getekend: professor Matthias Storme.
Volgens verschillende Nederlandse commentatoren was het tijdstip goed gekozen: België bevindt zich in een immense politieke impasse, waardoor “onze zuiderburen nog steeds geen regering hebben”. De boel zit muurvast, aldus professor Storme. En daarom “zou Vlaanderen in een confederatie aansluiting moeten zoeken bij Nederland (…). Het houdt zijn eigen regering en parlement. Allereerst zouden het buitenlands beleid en de krijgsmacht kunnen worden overgedragen aan Den Haag. Maar ik zie ook mogelijkheden om in de toekomst beter samen te werken als het gaat om de havens van Antwerpen en Rotterdam”.
Volgens Matthias Storme is het draagvlak voor samenwerking tussen Vlaanderen en Nederland, aldus een commentaarstuk in het Reformatorisch Dagblad, “momenteel groot. Een volledige fusie zit er niet in, en is ook niet haalbaar, maar onder meer door de financiële economische crisis in Europa is de behoefte aan samenwerking van beide kanten groot” (verslag op 13 juli 2011).
In verschillende politieke kringen in Nederland, gaande van de Partij voor de Vrijheid, over CDA en zelfs D’66 of PvdA, bestaat er sympathie voor een uitgesproken samenwerking met Vlaanderen. En in Vlaanderen zelf lijkt de gedachte ook veld te winnen. Een partijpolitieke Vlaams-nationale opstoot zorgt in elk geval ook elke keer opnieuw voor een renaissance van dit “Nederlands gevoel van eenheid”. Dus: jazeker, er is een en ander fundamenteel aan het verschuiven….
Volgens verschillende Nederlandse commentatoren was het tijdstip goed gekozen: België bevindt zich in een immense politieke impasse, waardoor “onze zuiderburen nog steeds geen regering hebben”. De boel zit muurvast, aldus professor Storme. En daarom “zou Vlaanderen in een confederatie aansluiting moeten zoeken bij Nederland (…). Het houdt zijn eigen regering en parlement. Allereerst zouden het buitenlands beleid en de krijgsmacht kunnen worden overgedragen aan Den Haag. Maar ik zie ook mogelijkheden om in de toekomst beter samen te werken als het gaat om de havens van Antwerpen en Rotterdam”.
Volgens Matthias Storme is het draagvlak voor samenwerking tussen Vlaanderen en Nederland, aldus een commentaarstuk in het Reformatorisch Dagblad, “momenteel groot. Een volledige fusie zit er niet in, en is ook niet haalbaar, maar onder meer door de financiële economische crisis in Europa is de behoefte aan samenwerking van beide kanten groot” (verslag op 13 juli 2011).
In verschillende politieke kringen in Nederland, gaande van de Partij voor de Vrijheid, over CDA en zelfs D’66 of PvdA, bestaat er sympathie voor een uitgesproken samenwerking met Vlaanderen. En in Vlaanderen zelf lijkt de gedachte ook veld te winnen. Een partijpolitieke Vlaams-nationale opstoot zorgt in elk geval ook elke keer opnieuw voor een renaissance van dit “Nederlands gevoel van eenheid”. Dus: jazeker, er is een en ander fundamenteel aan het verschuiven….
dinsdag 2 augustus 2011
Wat doen parlementairen tijdens “jaar zonder regering”
Tijdens mijn vakantie – iedereen weet ondertussen wààr – kreeg ik van een goede vriend een bericht uit de Waalse Sudpresse toegestuurd. Een bericht van 25 juli waarin de krant zich de vraag stelt hoe het werkrapport er vandaag voor de 150 Volksvertegenwoordigers uitziet, een jaar zonder regering met volheid van bevoegdheid. Wat hebben de vetbetaalde politici gepresteerd op het vlak van mondelinge en schriftelijke vragen? Wat op het vlak van wetsvoorstellen?
Eerst en vooral blijkt dat de graad van afwezigheid bij heel wat collega’s hoge toppen heft gescoord. Verschillende zouden geen enkele zitting hebben bijgewoond.
Verheugend is vooral de bitterzoete commentaar van Sudpresse bij de vaststelling dat het Vlaams Belang zowel op het vlak van schriftelijke vragen – met 617 vragen kom ik helemaal aan de top van de meest actieve parlementairen te staan – als op het vlak van de mondelinge vragen in commissie en plenaire – ook hier sta ik helemaal bovenaan met 183 vragen – dat “de statistieken in de beide gevallen voor de vertegenwoordigers van de Vlaamse, extreem-rechtse fractie, indrukwekkend ogen. Wij zullen ons niet uitspreken over de kwaliteit van de tussenkomsten, in veel gevallen gaat het om mechanische en repetitieve zaken”.
Ik leer hier twee zaken uit: zelfs de Franstalige pers kan er niet omheen dat de Vlaams Belangfractie werkt, hard werkt. En als we hard werken – wat hier het geval is – wordt dit dat onmiddellijk uitgelegd als “vragen van frequent mechanische of repetitieve aard”. Toegeven dat Vlaamse separatisten hard werken, het moet waarschijnlijk pijn doen.
Eerst en vooral blijkt dat de graad van afwezigheid bij heel wat collega’s hoge toppen heft gescoord. Verschillende zouden geen enkele zitting hebben bijgewoond.
Verheugend is vooral de bitterzoete commentaar van Sudpresse bij de vaststelling dat het Vlaams Belang zowel op het vlak van schriftelijke vragen – met 617 vragen kom ik helemaal aan de top van de meest actieve parlementairen te staan – als op het vlak van de mondelinge vragen in commissie en plenaire – ook hier sta ik helemaal bovenaan met 183 vragen – dat “de statistieken in de beide gevallen voor de vertegenwoordigers van de Vlaamse, extreem-rechtse fractie, indrukwekkend ogen. Wij zullen ons niet uitspreken over de kwaliteit van de tussenkomsten, in veel gevallen gaat het om mechanische en repetitieve zaken”.
Ik leer hier twee zaken uit: zelfs de Franstalige pers kan er niet omheen dat de Vlaams Belangfractie werkt, hard werkt. En als we hard werken – wat hier het geval is – wordt dit dat onmiddellijk uitgelegd als “vragen van frequent mechanische of repetitieve aard”. Toegeven dat Vlaamse separatisten hard werken, het moet waarschijnlijk pijn doen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
