Ook in februari meer faillissementen

Hetgeen de Cassandra’s van deze wereld – waar ik toe behoor, dit zal niemand verbazen – al lang voorspeld hebben, komt ook uit: deze financiële en economische crisis is nog lang niet over, wel integendeel. Het lijkt er zelfs eerder op dat de eigenlijke gevolgen nu nog maar zichtbaar worden. Zo meldde het onderzoeksbureau Graydon onlangs dat in februari 2010 niet minder dan 807 bedrijven in België over de kop zijn gegaan. “Nadat ook het januarirecord was gesneuveld, beleefden we nu de zwartste februari ooit op het gebied van failissementen”, aldus een verslag in De Tijd (02.03.2010).


Al bij al een stijging van ruim 3% wat betreft de eerste twee maanden van dit jaar. In totaal gingen al 1.671 bedrijven ten onder, met een pak werkgelegenheid die eveneens verloren ging.


Als wij even kijken naar de regionale opsplitsing van de faillissementscijfers, dan leren ons de statistieken van Graydon dat vooral in het Brusselse veel bedrijven over de kop gingen, 17,3% meer dan in dezelfde februarimaand vorig jaar. Vlaanderen kende een min of meer status quo (een stijging van 0,25%) en Wallonië zelfs een lichte daling. Verontrustend hierbij is dat het vooral onder ouderen is dat de sterkste toename van werkloosheid wordt gemeten. Mensen krijgen het trouwens moeilijker om aan werk te geraken: het aantal personen dat al één tot twee jaar werkloos is, is 3 keer zo sterk gestegen als het gemiddelde.


Neen, de crisis is niet afgelopen, zoveel is duidelijk. En kenners van de markt voorspellen een nieuwe crisis in de immobiliënmarkt, en vooral dan bij de projectontwikkelaars, die zich financieel veel te ver zouden hebben gewaagd. Maar daarover houd ik u zeker op de hoogte.

500 per dag of 500 per maand

Op vrijdag 5 maart organiseerde onze Vlaams Belang-afdeling Roeselare een ‘Veilig Ouder Worden’-namiddag. Veel volk, veel geïnteresseerde oudere en jongere senioren. Onze partij heeft dan ook iets te vertellen op het vlak van veiligheid zoals bleek uit de uiteenzetting van Bart Debie, voormalig politiecommissaris in Antwerpen. Hij kon de toehoorders duidelijk boeien en gaf ieder van ons aardig wat veiligheidstips en voorstellen mee.
Na de voorstelling kreeg ik een papier in de hand gedrukt. Een kopie van het betalingsformulier van een van de aanwezige senioren. Hij krijgt een maandelijks pensioen van 480 euro. Maandelijks…
Met bijzonder veel bitterheid las en herlas ik de berichten in de verschillende kranten. Er stond te lezen dat asielzoekers van België 500 euro per dag krijgen toegestopt, zolang de Belgische overheid hen geen onderdak kan verschaffen. 500 euro per dag. Per dag krijgen deze asielzoekers zoveel als onze gepensioneerde maandelijks! Je zal het maar meemaken: een gans leven hard labeur, afdragen en nog eens afdragen, een karig, zéér karig pensioentje van 500 euro trekken en dan in de pers lezen dat asielzoekers hier 500 euro per kop en per dag uitbetaald krijgen.
België = ander volk eerst. We weten weer opeens héél sterk waarom we op de politieke barricades staan.

Het ene bericht is het andere niet

Een bericht uit De Standaard (maar evengoed uit De Morgen, Het Laatste Nieuws, enzovoort): “In 2009 hebben slechts 2 Belgische ondernemingen een beursgang gerealiseerd. Dat is het laagste aantal sinds 1994. De afgelopen jaren lag het aantal beursgangers merkelijk hoger: in 2006 en 2007 waren er nog 18 en in 2008 12. Dat meldt de minister van Financiën, Didier Reynders. Tussen 1994 en 2009 trokken in totaal 164 Belgische ondernemingen naar de beurs, of gemiddeld 10,25 per jaar. De absolute topjaren waren 1998 (25) en 1999 (22). De 64 bedrijven die in de periode van 2005 tot 2009 naar de beurs trokken, haalden in totaal 5,5 miljoen euro kapitaal op.”




Het oorspronkelijke Belgabericht luidde als volgt: “In 2009 hebben slechts twee Belgische ondernemingen een beursgang gerealiseerd. Dat is het laagste aantal sinds 1994. Ook in 2001 en 2002 waren er slechts twee beursgangen. De afgelopen jaren lag het aantal merkelijk hoger: in 2006 en 2007 waren er nog 18
en in 2008 12. Dat blijkt uit het antwoord van minister van Financiën Didier Reynders (MR) op een schriftelijke vraag van Peter Logghe (Vlaams Belang).

In de periode van 1994 tot 2009 trokken 164 ondernemingen naar de beurs of gemiddeld 10,25 per jaar. De topperiodes, met telkens meer dan 10 beursgangen per jaar, waren van 1997 tot 1999 en van 2005 tot
2008. De absolute topjaren waren 1998 (25) en 1999 (22). De meeste bedrijven die naar de beurs trokken, waren actief in de financiële sector (35,8 procent), gevolgd door industrie (14,3 procent) en technologie en consumentengoederen (elk 13,3 procent). De 64 bedrijven die in de periode van 2005 tot 2009 naar de beurs trokken, haalden in totaal 5,5 miljard euro kapitaal op”.

Merkwaardig toch dat de naam van de partij in het artikel in De Standaard overbodig werd geacht. Of misschien worden wij geacht geen (interessante) vragen te stellen, natuurlijk…

Vlaanderen zakt in de ranglijst

Vlaanderen zakt mee in de puinhoop die België meer en meer is. En als Vlaanderen er niet in slaagt als een onafhankelijke staat door het leven te gaan, dan worden wij met z’n allen verder meegezogen in een negatieve, Belgische spiraal. U kent onderhand mijn mening wel, beste lezer.




Nu blijkt ook in de internationale ranglijst van de Financial Times Vlaanderen een aantal plaatsen te zakken. De Standaard berichtte hierover (22.02.2010): “Vlaanderen staat op de 7de plaats in een ranglijst van meest aantrekkelijke regio’s voor buitenlandse investeerders. In 2008 stond Vlaanderen nog op een 2de plaats. De top 3 worden bezet door Zuid-Oost-Engeland, Ile-de-France en Noordrijn-Westfalen”





“Vlaanderen heeft wel nog steeds de beste strategie om buitenlandse investeerders aan te trekken. Dat blijkt uit het jaarlijkse lijstje van het gespecialiseerde fDi-Magazine, dat wordt uitgegeven door de Financial Times”. Wallonië staat helemaal achteraan in het lijstje.

Opnieuw opstoot van federale loyaliteit bij Franstaligen

Er wordt ons in de verschillende parlementen dikwijls aangewreven dat wij de federale loyaliteit ondergraven, dat wij geen oog hebben voor het hoger, algemeen belang, dat wij geen oog hebben voor de échte problemen waarvan de mensen wakker liggen. Het komt er eigenlijk op neer dat wij best onze communautaire agenda zouden opbergen. De Franstaligen zouden zich véél beter aan de federale logica houden, enfin, u kent dit soort federale peptalk natuurlijk ook allemaal.




Een sterk staaltje van Franstalige federale loyaliteit konden we in elk geval in De Standaard lezen, een ‘pracht’ van een communautaire scheeftrekking, waar ook Doorbraak (nr. 3, maart 2010) over rapporteerde. Omdat in België teveel artsen dreigden afgestudeerd te geraken, en het aantal plaatsen eigenlijk beperkt moest worden, beperkte de federale overheid in 1995 het aantal afgestudeerde artsen. Onder druk van de Franstalige partijen liet de federale overheid het toegelaten aantal al geleidelijk aan verdubbelen.



Wat blijkt nu? Nog steeds blijkt de Franse gemeenschap zich hier niets van aan te trekken. De Franstaligen laten nog steeds het dubbel aantal artsen toe Wat blijkt? Vlaanderen beperkt zijn cijfer via een toelatingsproef, de Franse gemeenschap weigert zo’n proef. Gevolg van dit alles? De Vlaamse Gemeenschap telt 1.034 eerstejaarsstudenten voor arts, de Franse gemeenschap, ondanks een contingent van 492, telt 2.608 eerstejaarsstudenten.



Zelfde situatie wat de tandartsen betreft: De Vlaams Gemeenschap heeft een contingent van 96 tandartsen en telt 120 eerstejaarsstudenten, de Franse gemeenschap, die een contingent heeft van 64 tandartsen, heeft niet minder dan 481 eerstejaarsstudenten.



Wat verplicht ons eigenlijk om solidair te zijn met deze federale waanzin?

Gebrekkig Brussels onderwijs als oorzaak van geweld?

Mogen wij inzake de recente zware gewelddadige feiten in onze hoofdstad even wijzen op een interessant, provocerend én stimulerend artikel in Trends? In de editie van 11 februari 2010 werd het Brussels onderwijs als een zware factor van het falende integratiebeleid genoemd, en werd er opgeroepen om de politieke moed te hebben om er een nultolerantie in te voeren.




Immers, “veel van de Brusselse problemen zijn voor een belangrijk deel te herleiden tot een slecht functionerend onderwijssysteem. In de scholen van het Franse gemeenschapsonderwijs of in de Brusselse gemeentescholen is het geen uitzondering dat op een doordeweekse dag 20 tot 30% van de leerlingen afwezig is”. Wij hebben het hier al eerder vernoemd: ruim 600 leerlingen in het Brusselse zijn dit schooljaar nog niet eens op school verschenen. “Grotendeels gaat het hier om allochtonen. Er wordt amper tegen opgetreden en dit lakse beleid verklaart dan ook waarom zovele allochtone minderjarige boefjes in de zware criminaliteit terechtkomen”.



Er is meer aan de hand, weet Trends: “De jongerenwerkloosheid (in Brussel) loopt op tot meer dan 30%. Arbeidsmarktdeskundigen zijn het erover eens dat niet discriminatie de hoofdoorzaak is van de hoge werkloosheidsgraad bij allochtonen, wel een gebrek aan talenkennis en een te lage of onvoldoende scholing”.



Iedereen roept om concrete sancties. Ik meen dat het Vlaams Belang, toen nog Vlaams Blok, bij de eerste was om daadwerkelijk sancties te eisen, maar het doet deugd te zien dat ook in deze materie ons gelijk stilaan wordt erkend: “Het is immers zo dat de ouders va n jongeren die structureel spijbelen, niet van plan zijn hun verantwoordelijkheid op te nemen. Ze laten alles op hun beloop. De enige oplossing bestaat er dan ook in om het kindergeld af te nemen van spijbelende schoolplichtigen”.



Als het ‘maatschappelijk middenveld’ van al deze zaken overtuigd is, waarom verandert er dan niets concreet? De journalist van Trends wijst op de verpletterende verantwoordelijkheid van de progressieve partijen. De systeempartijen hebben een compleet mislukt integratiebeleid in handen. “Zelfs sp.a en Groen! hebben de jongste dagen afstand genomen van hun multiculturele idylle (…) De multiculturele heilsleer die onderschreven werd door academici, bobo’s en welzijnswerkers heeft niemand een dienst bewezen”. Alleen spijtig dat de auteur Open VLD en CD&V weigert te noemen als de ‘nuttige waterdragers’, zoals ze dat zijn in zoveel dossiers! De conclusie: “Het probleem in Brussel blijft echter de machtige PS die om electorale redenen de verziekte situatie in stand wil houden”.

Globalisering en verankering

Het sociale en economische drama dat zich bij Carrefour afspeelt, heeft ons met z’n allen nog eens met de neus op de feiten gedrukt, wat door Luc Van der Kelen in Het Laatste Nieuws treffend als volgt werd vertolkt: “Zo lang ons land economisch performant was en rendabel, wast het niet zo erg. We waren dan een aantrekkelijk investeringsland. Maar sinds we de nadelen begonnen op te stapelen, is de zwakte van onze vanuit het buitenland gecontroleerde economie in alle scherpte duidelijk geworden. Opel? Een sociaal bloedbad. Carrefour? Een sociaal bloedbad”.




Collega Koen Bultinck in de plenaire vergadering van donderdag 25 februari en ikzelf in de Commissie Bedrijfsleven enkele dagen voordien hebben in dit verband enkele keren de vinger op de wonde gelegd. Want het gaat ons natuurlijk meer dan alleen maar het gebrek aan respect voor onze taal in de Franse warenhuisketen. Alhoewel het gebrek aan de meest elementaire kennis van de Nederlandse taal wel een deel van het groter probleem was natuurlijk. Zoals Marc Balduyck correct in Gazet van Antwerpen opmerkte: “De opeenvolgende directies hebben zeer verwarde signalen uitgezet en nauwelijks aandacht gehad voor de (…) ontwikkelingen op de Belgische markt. De opeenvolgende gedelegeerd bestuurders begrepen vaak geen woord Nederlands. Et alors, heette het dan arrogant. De Fransen hebben er een heus potje van gemaakt”.



Neen, het gaat om veel meer. Het gaat om fundamentele vragen bij de gevolgen van deze vorm van globaal kapitalisme. Koen Bultinck hekelde de sociale gevolgen, ik heb het tegenover minister Van Quickenborne vooral gehad over de gevolgen van de globalisering en de actualiteit van een verankeringsdebat. Ik stelde: “Ik was al bevreesd voor het feit dat de overname van Belgische bedrijven door buitenlandse bedrijven, de evolutie van dit verschijnsel in de tijd en de gevolgen voor de tewerkstelling en voor het economisch weefsel van België, nergens cijfermatig en administratief werd bijgehouden. U heeft dit ook bevestigd in antwoord op mijn schriftelijke vraag, vraag nummer 13 – refertenummer 52 2009201010458.”



De toestand, geachte heer Van der Kelen, is nog erger dus dan u misschien denkt. In België weet men niet eens welke bedrijven worden overgenomen. Er wordt niet eens cijfermatig bijgehouden welke sectoren vooral onderhevig zijn aan deze globaliserings- en overnamegolf. Het enige wat de minister van Vereenvoudigen en Ondernemen kon beloven, was dat hij mijn suggestie om deze fundamentele gegevens – fundamenteel voor het economisch weefsel van een land – voortaan bij te houden in de nieuwe Kruispuntbank Ondernemingen. Wat nog géén garantie is dat de gegevens ook daadwerkelijk zullen bijgehouden worden.



Gouverner, c’est prévoir, zegt het Franse spreekwoord. Het ziet er naar uit dat de Fransen dit maar al te goed begrepen hebben. Wat niet van onze beleidsmensen kan worden gezegd, helaas!