Ontstellende armoedecijfers over zelfstandigen

Volgens zelfstandigenorganisaties leven veel zelfstandigen in (al dan niet verdoken) armoede, en zouden ruim 47.000 zelfstandigen met moeite de eindjes aan elkaar kunnen knopen. 1 op 9 zelfstandigen zou een gezinsinkomen hebben lager dan 12.000 euro op jaarbasis.
Ik kreeg van minister van Zelfstandigen, KMO’s, Landbouw en Wetenschapsbeleid, Sabine Laruelle (MR) cijfers door die dit beeld scherper stellen. In 2005 bijvoorbeeld waren er 437.179 verzekeringsplichtigen in hoofdberoep (zelfstandigen), waarvan er ruim 128.000 een inkomen hadden dat lager was dan 10.000 euro op jaarbasis – een percentage van bijna 30%.
Dit cijfer liep in de loop van de jaren stilaan terug, maar nog steeds zijn er in 2009 op een totaal van 463.860 verzekeringsplichtigen in hoofdberoep 26% (of 120.734) met een jaarinkomen lager dan 10.000. Het aantal ‘arme’ zelfstandigen is in absolute cijfers afgenomen, maar ook in aandeel, want het aantal zelfstandigen is over een periode van 5 jaar met 6% gestegen.
Uit de cijfers van minister Laruelle op deze schriftelijke vraag blijkt verder dat de landbouw- en dienstensector die sectoren zijn waarbij het aandeel van de inkomsten lager dan 10.000 euro het meest vertegenwoordigd is. Bij de dienstensector ligt dit percentage altijd hoger dan 40% (!), terwijl dit bij de landbouwsector schommelt tussen 30 en 44% (in 2005). Bij de vrije beroepers ligt het percentage tussen 17 en 20%.
Tenslotte zijn ook de regionale verschillen opmerkelijk te noemen. Want hoewel het Vlaamse Gewest bij uitstek een regio van zelfstandigen en KMO’s is, is het aandeel van lage inkomsten (lager dan 10.000 euro dus) relatief het laagst in het Vlaamse Gewest (tussen 25 en 27,5%). In het Waalse Gewest ligt het tussen 26,5 en 33% en in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest tussen 29 en 33%.

Totaal verschillend consumptie- en controlegedrag

Wat is de identiteit van een volk? Links slaat ons met deze vraag wel eens om de oren. Ze werpt ons dan allerlei clichés voor de voeten: wij zouden de identiteit van een volk als iets zeer statisch beschouwen, met een hoog Bokrijk-gehalte. Een verwijt dat wal noch kant raakt, natuurlijk, want ook wij beseffen maar al te goed de gelaagdheid van identiteit en de veranderbaarheid van wat men de identiteit van een volk zou kunnen noemen.
Maar toch zijn er kenmerken die doorheen de geschiedenis weinig of niet veranderen. Of men het nu graag heeft of niet, de consumptiegeneigdheid van een volk maakt hiervan deel uit. Er zijn nu eenmaal volkeren in Europa die het zuinigjes aan doen op het vlak van de consumptie van overheidsgoederen, er zijn er andere (ik zal ze maar niet noemen, zeker?).
Neem nu het koopgedrag van “de Belgen” inzake pillen. Ik kreeg onlangs van de minister van Volksgezondheid, mevrouw Onkelinx (PS), cijfergegevens binnen betreffende de evolutie van “pillenconsumptie”. En nu weet ik wel dat men steeds voorzichtig moet zijn met cijfertjes, maar een aantal tendensen kan men natuurlijk wel trekken uit de vele cijferinformatie. Zo blijkt dat Vlaanderen, ondanks een lichte stijging, nog steeds procentueel minder pillen (56,9% in 2010, ten opzichte van 55,48% in 2005)consumeert dan het Waalse Gewest (steeds tussen 35,5 en 36%) en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest (tussen 7,6 en 8%).
Per inwoner zijn de cijfers nog significanter: per inwoner in het Vlaams Gewest betekent dit een RIZIV-uitgave in 2010 van 244,67 euro tegenover een uitgave voor een inwoner in het Waalse Gewest van 262,21 euro.
Daartegenover staat dat de controle in het Vlaams Gewest van de toepassing van allerlei regels – zoals verkeersregels, belastingregels, enzovoort – steeds gerichter en harder verloopt dan tegenover de rest van het land. Neem nu de onmiddellijke inningen bij verkeersovertredingen: blijkt dat het Vlaams Gewest hierbij goed is voor 75,5% van alle geregistreerde overtredingen (flitscamera’s, u weet wel) en voor 72% van het bedrag van de onmiddellijke inningen. In het Waalse Gewest worden slechts 18 à 20% van de verkeersinbreuken vastgesteld, en in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest bijna 6%. Maar dit geld vloeit dus wel naar één federale pot…
Wat inkomsten van België betreft, hebben de Vlamingen steeds dienst gedaan als melkkoe, maar als het aankomt op ontvangen: ho maar! Pleit ik dan voor een laksere controle op verkeersovertredingen? Neen, helemaal niet natuurlijk. Maar ik pleit er wel voor dat wij, Vlamingen, dit bedrag zelf kunnen beheren en uitgeven op de manier die ons best uitkomt. Idem voor de gezondheidszorg trouwens.

Stijging aantal misdrijven tegen de lichamelijke integriteit

Uit het antwoord van minister van Binnenlandse Zaken, mevrouw Annemie Turtelboom (Open VLD) op mijn schriftelijke vraag naar de evolutie van het aantal geregistreerde misdrijven tegen de lichamelijke integriteit blijkt dat op een termijn van 5 jaar – van 2005 tot en met 2009 – het aantal gestegen is met ongeveer 12%.
In 2005 registreerde men 82.877 misdrijven op de persoon, een gemiddelde van 227 daden per dag, een aantal dat in 2009 opliep tot 92.727, of gemiddeld 254 daden van zwaar lichamelijk geweld. Terwijl het aantal verkrachtingen licht terugliep van 3.030 daden in 2005 tot 2.835 in 2009, steeg vooral het aantal misdrijven met slagen en verwondingen sterk: van 67.690 daden in 2005 naar 76.506 in 2009 – een stijging van 13%. Het aantal moorden en doodslagen bleef min of meer stabiel hangen op 920 per jaar, of gemiddeld bijna 3 per dag.

België, en haar plaats in het lijstje van de ratingbureaus

Tja, u heeft het ongetwijfeld ook gevolgd, de commotie in de VSA en in de rest van de wereld toen bleek dat ratingbureau Standard & Poor’s de rating van de VSA verlaagde van Aaa naar AA+. Volgens bepaalde commentatoren, zoals bijvoorbeeld Peter Vanden Houte, de ING-econoom, zal dit leiden tot een neerwaartse spiraal, tot een nieuwe fase van risico-aversie. Feit is dat Amerika voor de eerste keer in zijn geschiedenis met de gevolgen van haar schuldenbeleid wordt geconfronteerd. Feit is ook dat China in dit alles een bijzonder hypocriete rol speelt, door haar munt te koppelen aan de dollar en door haar weigering om haar munt eindelijk eens te gaan opwaarderen.
Nu weet ik niet of het u ook is opgevallen dat België toch wel bijzonder slecht gerangschikt staat in de verschillende ratingslijstjes. Terwijl alle – àlle dus – omringende landen nog steeds fier met een AAA-rating kunnen prijken, de allerhoogste, de allerveiligste rating dus, zit België duidelijk in het sukkelstraatje. Nederland, Frankrijk, Duitsland, Luxemburg: allemaal AAA. België: AA+. De ligging kan geen oorzaak zijn, ook de werkzaamheid van de bevolking zit goed. Zou het misschien te maken kunnen hebben met de ingewikkelde en kostelijke federale structuur van België? Zou het kunnen te maken hebben met de transfers van noord naar zuid, die nu al decennia aanslepen? Zou het kunnen te maken hebben met het potverteren bij de Franstalige overheden?
Het is overduidelijk dat een onafhankelijk Vlaanderen ook fier met een AAA-rating zou kunnen pronken. Het is overduidelijk dat Vlaanderen en zijn hardwerkende zelfstandigen, werkgevers en werknemers, op een onverantwoordelijke manier meegezogen worden door de neerwaartse Belgische kredietspiraal.

Forse stijging gestolen of verloren kentekenplaten

Ik vroeg aan de Staatssecretaris voor Mobiliteit, Etienne Schouppe (CD&V, wat de evolutie was van het jaarlijks aantal geregistreerde gestolen, verloren en nagemaakte kentekenplaten. De Staatssecretaris moest toegeven dat de Dienst Inschrijving van de Voertuigen geen gegevens bijhoudt met betrekking tot de namaak van kentekenplaten.
Wat de verloren of gestolen kentekenplaten betreft, kon de heer Staatssecretaris Schouppe mij wel gegevens bezorgen. Daaruit blijkt dat op een periode van 5 jaar het aantal gestegen is van 22.233 naar 37.423, een stijging van 60%. De stijging is het grootst in het Vlaams Gewest: daar steeg de registratie van het aantal verloren of gestolen voertuignummerplaten van 8.231 naar 17.422, meer dan een verdubbeling dus.
Ondanks die verdubbeling in het Vlaams Gewest bedraagt het aandeel van de gestolen of verloren kentekenplaten in Vlaanderen nog net geen 47%. Wallonië is goed voor ruim 35% van de gestolen of verloren platen, het Brussels Hoofdstedelijk Gewest voor bijna 18%.
Ook de eerste zes maanden van 2011 laten een verdere stijging zien, als de cijfers in de loop van 2011 worden bevestigd, zelfs een stijging van ruim 15%.

Onze burgers minst tolerant voor migranten?

Uit een Ipsos-peiling in 23 landen zou blijken dat burgers van dit land het minst tolerant zijn ten opzichte van migranten. In een krant van De Persgroep van vorige week waren de cijfers te lezen van een onderzoek bij 17.601 mensen in onder meer België, Frankrijk, Duitsland, Groot-Brittannië, Spanje, Italië, Zweden, de VSA, Canada, Zuid-Korea, Zuid-Afrika en Saoedi-Arabië.
Los van het feit dat het aantal ondervraagde burgers in België beduidend laag lag – zo laag zelfs dat men zou kunnen twijfelen aan de wetenschappelijke representativiteit ervan – zijn de cijfers op zich niet zo ‘verontrustend’ als men hier en daar probeert voor te stellen. 72% van de landgenoten vindt bijvoorbeeld dat de immigratie ons land geen goed heeft gedaan. Terwijl hier en daar sommige wetenschappelijke studies het economisch nut van de migratie in vraag stellen en zelfs berekenen dat migratie Europa méér kost dan het opbrengt, en terwijl onze mensen in hun dorps- en stadswijken elke dag opnieuw de ‘zegeningen’ van de multiculturele samenleving aan den lijve ondervinden, vind ik 72% eigenlijk niet eens zo hoog.
94% van onze burgers vindt dat er de laatste 5 jaar teveel migranten zijn bijgekomen. Ook een ‘verontrustend’ cijfer? Neen, want 93% van de Italianen vindt hetzelfde, ook 90% van de Russen vindt dat. Maar misschien bewijzen deze cijfers wel het volgende: als de burgers van België het over een zaak eens zijn, dan wel dat de politieke wereld op het vlak van migratie totaal niet heeft geluisterd naar de wensen van de bevolking. De ‘multiculturele samenleving’ was op een bepaald moment een ‘hype’ bij links, modieus-links, burgerlijk links, systeem- of chichi-links. Iedereen moest het hebben, dus ook België. De mening van de mensen? Die mening was niet van doen, want de ‘multiculturele samenleving’ was toch goed voor de mensen?
Komt daarbij dat het aantrekken van vooral Franstalige of anderstalige mensen naar de hoofdstad vooral ten goede kwam van de Franstaligen, en dat – vooral, maar niet uitsluitend – de PS deze migratie heeft aangegrepen om een soort ‘islamo-socialistisch’ front in Brussel op te zetten, en het plaatje wordt stilaan volledig.
Deze cijfers bewijzen in elk geval dat de ‘multiculturele samenleving’ mislukt is. Als ‘hype’, als ‘nieuw politiek model’ (eens het communisme als heilsleer in Oost-Europa viel, was links dringend op zoek naar een nieuw model) en als ‘werkelijkheid’. Wanneer trekt men de conclusies?

Welke kant wil men met de dienstencheques uit?

Toen de federale regering enkele jaren geleden met fiscaal aftrekbare dienstencheques begon te werken, was het haar bedoeling om het zwartwerk bij kuisvrouwen tegen te gaan en ten tweede ook nieuwe legale jobs te creëren. In de tweede doelstelling is de regering wel min of meer gelukt, als men het antwoord van minister van Werk, Joëlle Milquet (cdH) leest op mijn schriftelijke vraag: In 2006 waren er bijna 62.000 werknemers die onder dit systeem werkten, een aantal dat opliep tot 136.915 in 2010.
Wat minder duidelijk is, is het effect op het zwartwerk. Immers, vooraleer dienstencheques bestonden, werkten kuisvrouwen vooral in het zwart. En ondanks dat, was het toch mogelijk om deze kuisvrouwen tegen arbeidsongevallen te verzekeren. Eens de dienstencheques bestonden, werden kuisvrouwen legaal en werden deze arbeidsongevallen dus overbodig, want voortaan gedekt via de polis van de werkgever. Ondanks dit is het aantal arbeidsongevallen voor huispersoneel (individuele polissen) maar gedaald van 226.368 in 2004 tot 212.711 in 2009, een vermindering met 13.657 eenheden.
Opvallend in de cijfergegevens van de minister is verder dat het aantal actieve erkende ondernemingen op het vlak van dienstencheques op 7 jaar tijd vervijfvoudigd is: van 504 naar 2.576 ondernemingen. En het aantal actieve gebruikers is in dezelfde periode verzevenvoudigd: van 98.814 mensen in 2004 naar 760.702 in 2010. Daarbij blijven de aandelen in de verschillende gewesten ongeveer gelijk: het Vlaams Gewest was en is goed voor iets meer dan 50% van de terugbetaalde dienstencheques, het Brussels Hoofdstedelijk Gewest voor ruim 27% en het Waalse Gewest voor ongeveer 22,5%.