Zaak Saïdi-Chadli

De zaak Saïdi-Chadli dreigt volledig uit de hand te lopen en zet de PS in haar hemd. De man, Mohammed Chadli, een man van Marokkaanse afkomst, die 16 jaar illegaal in België verbleef, vooraleer hij door de politie op een vliegtuig naar huis werd gezet, en er door toedoen van PS-senator Saïdi – ook van Marokkaanse afkomst – “omwille van humanitaire redenen” terug van het vliegtuig werd gehaald, had heel wat op zijn kerfstok, zo blijkt ondertussen. Hij werd niet minder dan 42 keer opgepakt.  En zelfs met dit palmares slaagt de Belgische overheid er niet in om de man uit te drijven. Dankzij de PS dus.

“Premier di Rupo wast zijn handen in onschuld. Hij weigert elke vraag over het incident. Saïdi is geen minister. Theoretisch is zij aan hem geen verantwoording verschuldigd. Maar ze behoort wel tot zijn partij. Eén woord van de patron zou voldoende zijn om haar tot de orde te roepen. Maar hij zwijgt”, aldus een scherpe commentaar in Gazet van Antwerpen op dinsdag 27 maart. En de krant vervolgt: “Dat is flauw van Di Rupo en het bewijst eens te meer dat de PS haar eigen permissieve migratiepolitiek wil blijven doorzetten”.

Dat hebben we ondertussen al enkele keren mogen ervaren in de Kamer! 

Hoeveel Griekse scenario's?

Men zou de Euro kunnen redden als Griekenland kon worden gered. En als men Griekenland wou redden, dan moest men wel de euro in stand houden. Enfin, u kent het soort kromme redeneringen dat de jongste maanden over onze hoofden werden uitgegoten. Maar als we De Tijd mogen geloven (editie 20 maart 2012), dan zou het wel eens helemaal opnieuw kunnen beginnen: “Portugal zou binnenkort wel eens het nieuwe zorgenkindje van Europa kunnen worden”.

De vraag stelt zich met name steeds meer op het internationaal niveau of dit volgende Zuid-Europese land wel kan overleven zonder een tweede internationale financiële bijdrage. Zo zijn er verschillende berichten dat Portugal nog voor het einde van dit jaar een nieuw Griekenland wordt en dat het land dus bij de Europese Unie en bij het Internationaal Monetair Fonds om een tweede reddingspakket zal moet vragen.

De vraag die ik me dan stel: hoeveel Griekse scenario’s kunnen wij eigenlijk aan? Hoeveel steun zullen Spanje en Italië nog nodig hebben? En toch vreemd – op het eerste gezicht althans – dat Ierland, dat een van de eerste lidstaten was, dat financieel en economisch onderdoor ging, blijkbaar van het lijstje van ‘landen in de gevarenzone’ verdwenen is? Of vergis ik mij?

Stijgende agressie tegen politie en dienstverlenend personeel

Uit cijfers die ik kreeg van de minister van Binnenlandse Zaken, Joëlle Milquet (cdH), blijkt dat het geweld tegen dienstverlenend en ander maatschappelijk personeel toeneemt: rechters, politiediensten, dokters, apothekers, verplegers, stadsambtenaren.

Op twee jaar tijd was er een stijging merkbaar van ongeveer 10%: 1.982 geregistreerde daden van agressie in 2008 tegenover 2.155 daden in 2010. Waren er in 2008 5 daden van agressie tegen dienstverlenend personeel, dan zijn dat er in 2010 al dagelijks 6. En ook in 2011 is er sprake van een stijging, als men afgaat op beschikbare,  voorlopige cijfers.

Ik was ook nieuwsgierig naar het aandeel van de regio’s in het totaal aantal geregistreerde daden van agressie tegen dokters, verplegers, brandweerlui, politie.  Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest piekt traditioneel hoog in de cijfers en tekent voor ongeveer 20% van de geregistreerde feiten. Het aandeel van het Waalse Gewest liep lichtjes terug van 25% naar ongeveer 23%, het aantal geregistreerde feiten van agressie tegen dienstverlenend personeel in het Vlaams Gewest was goed voor 54 à 57% - een lichte stijging van het aandeel de jongste jaren.

Geweld tegen politie vooral in Vlaams Gewest.

Het aantal agressies tegen politiemensen maakt ongeveer de helft uit van het totaal aantal daden van agressie tegen dienstverlenend personeel: 1.021 feiten in 2010. Merkwaardig genoeg wordt 65% geregistreerd in het Vlaams Gewest (661), ongeveer 20% in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en ‘slechts’ 15% in het Waals Gewest. Het personeel van onderwijsinstellingen wordt in verhouding dan weer veel vaker agressief benaderd door de leerlingen in het Waals Gewest: 38,5% van de geregistreerde f

Met een baksteen in de maag

Men kent het gezegde: elke Vlaming heeft een baksteen in de maag. Het is zowat het eerste waar doorsneekoppels aan denken, eens ze getrouwd of bij elkaar in trekken: de aankoop van een huis. Maar gelet op de aankoopprijs van particuliere woonsten in Vlaanderen wordt dit steeds moeilijker. Ik verneem trouwens dat hypothecaire leningen bij banken steeds vaker worden afgesloten met een terugbetalingsperiode van…30, ja, zelfs 40 jaar. Begin dan maar eens een woning te kopen als je 30 jaar oud bent, nietwaar?

Ik vroeg een tijd geleden aan de minister van Economie, Johan Vande Lanotte, naar de evolutie van de aan- en verkoopprijzen van woningen in dit land. Onroerend goedprijzen blijken inderdaad de jongste tijd nogal de hoogte ingeschoten, te oordelen naar zijn antwoorden. Zo leer ik uit zijn antwoord dat particuliere woonsten tussen 2005 en eind 2010 met niet minder dan 33,8% gestegen zijn: gemiddelde betaalde je in 2005 voor een woning 157.000 euro, terwijl dat in 2010 reeds 210.000 euro was. De stijging in het Vlaams Gewest bedroeg 33,5%, in het Waals Gewest bijna 35% en in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest bijna 37% (van 264.604 euro in 2005 naar 361.810 euro in 2010).

Appartementen zijn trouwens nog sterker gestegen: met ruim 34% met name. Van 141.000 euro naar 189.000 euro.

Maar een mens valt dan helemaal van zijn stoel als de woningprijzen. De minister bezorgde mij cijfers over een periode van 17 jaar, van 1994 tot 2010. Daar merk ik een stijging van de gemiddelde aankoopprijs van een woning in een stedelijk gebied met 300%: van 71.329 naar 220.470 euro. De stijging wordt iets minder groot in landelijke gebieden: van 54.000 euro naar 157.778 euro, een stijging met amper 292%. 

België als Franse kolonie

Natuurlijk is België louter formeel en juridisch bekeken een soevereine, onafhankelijke staat. Maar de radicale Vlaamse Beweging kijkt al jaren met een kritisch oog naar Frankrijk en naar de houding van Franstaligen in België. Het lijkt wel alsof de elite in dit land met het grootste gemak eigendommen, belangen, energie en mensen afstaat aan Frankrijk.

In “De Wereld Morgen” besteedt Dirk Barrez (15.03.2012) aandacht aan het fenomeen kolonie. “Essentiëler om te spreken van een kolonie is de vraag of de opbrengsten en rijkdommen van een samenleving of land niet onterecht wegvloeien naar een ander land. En of het ene land over de macht beschikt om zijn wil op te dringen en het andere land een voortdurende aderlating op te leggen”.

U heeft het al begrepen: in twee dossiers, de banken aan de ene kant, en het energiedossier maken duidelijk dat België zich in een ondergeschikte positie bevindt ten opzichte van Frankrijk. “België is het enige welvarende land dat in de financiële crisis van 2008 zijn grootste bank verkocht aan een ander land”. Tegen een lage prijs. Sedertdien gaat een geldstroom van ongeveer 30 miljard euro richting Frans moederhuis, ongeveer 1/12^de van het totale bruto nationaal product van België, rekent de auteur ons voor.  En dan zwijgen we nog over dat tweede financiële dossier, Dexia.

Het energiedossier is al even erg: het bedrijf Electrabel (goed voor 15 miljard euro omzet) is veruit het dominante zwaargewicht in de Belgische energiesector. “Al even belangrijk is dat Belgische politici er ook in dit geval in zijn geslaagd om een zo cruciale activiteit in de handen van het buitenland te doen belanden, en opnieuw is dat land Frankrijk”. GdF Suez is het moederbedrijf, en is zelf voor meer dan 1/3^de rechtstreeks in handen van de Franse staat. Opnieuw dus een jaarlijkse geldstroom richting Frankrijk, netto ter waarde ongeveer van 2 miljard euro richting het Franse GdF Suez.

De kern van het betoog van Dirk Barrez: “Een politieke elite van een samenleving die een dusdanige afroming van rijkdom organiseert ten nadele van haar eigen burgers, gedraagt zich dus feitelijk als de uitvoerend gouverneur in dienst van het ‘moederland’. België wordt beheerst door een elite die haar eigen belangen najaagt door zich in te schrijven in deze koloniale relatie”.

Zoekt u nog argumenten voor een onmiddellijke Vlaamse onafhankelijkheid? Eigen financiële middelen, en beheer van eigen energiemiddelen: dit allemaal kan niet meer in Belgisch staatsverband, dat is ondertussen duidelijk. Wie ook de machthebbers zijn of worden in België, het blijven Belgische machthebbers. Alleen zonder Belgisch staatsverband kan een eigen financieel en energiebeleid nog lukken. 

Stijging aantal moorden in België – méér steekpartijen in Brussel

Op enkele van mijn schriftelijke vragen antwoordde minister van Binnenlandse Zaken, Joëlle Milquet (cdH) met  cijfergegevens. Zo blijkt het aantal moorden en doodslagen in België in 2010 op een recordhoogte te zitten: 937 pogingen en ‘geslaagde’ moorden en gevallen van doodslag. Het aandeel van het Vlaamse Gewest bedraagt al jaren ongeveer 48 à 49%, het Waalse Gewest tekent voor ongeveer 37-38% en de rest van het aantal moorden en pogingen grijpen in Brussel plaats. Gemiddeld worden elke dag 2,5 gevallen van moord of doodslag geregistreerd.

Het aantal steekpartijen daalde dan weer lichtjes ten opzichte van ‘zware jaren’ als 2008 en 2009. In 2008 werden er 836 steekpartijen geregistreerd, in 2009 866. In 2010 daalde het aantal registraties tot 781 – wat niet betekent dat het aantal steekpartijen ook daadwerkelijk lager lag (niet alle steekpartijen worden met name aangegeven, misschien daalt de aangiftebereidheid wel). Opmerkelijk is in elk geval de daling van het aantal registraties in zowel het Vlaamse (-9% van 2007 tot en met 2010) als in het Waalse Gewest, terwijl het aantal geregistreerde steekpartijen op 4 jaar tijd in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest steeg met 35%. Een zorgwekkende ontwikkeling nietwaar?

Begrotingstekort kon in 2010 al onder de 2% zitten

U kent onze kritiek op de Belgische bewindsploeg, op de paarse net als op de neo-paarse: weinig of geen structurele maatregelen om het begrotingstekort dicht te rijden, teveel lastenverhogingen. Het Vlaams Gewest dat weer massaal zal opdraaien voor bijkomende lasten. En het feit dat men véél en véél te laat in actie schiet. Een algemeen Europees verschijnsel lijkt het wel, waarbij het zuiden van Europa vaak een andere insteek blijkt te hebben dan het noorden van Europa.

Professor economie Wim Moesen (KUL) bekijkt het allemaal door zijn economische bril en komt tot dezelfde slotsom. Hij denkt dat de Belgische bobijn ongeveer op is, en dat volgende maatregelen – en die zitten er nu al aan te komen – zeker wél worden gevoeld: “Over enkele maanden moet er al gestart worden met de begrotingsopmaak van 2013, en die maatregelen zullen we voelen. De grote structurele ingrepen komen er nu aan. Dat zal niet anders kunnen”.

En verder: “Bij de begrotingsopmaak eind vorig jaar vond men 11,3 miljard euro met in totaal 154 maatregelen. Iedere maatregel was goed voor gemiddeld 75 miljoen euro. Bij deze begrotingscontrole waren er 119 maatregelen nodig om een goede 2 miljard euro bij elkaar te schrapen. Het gemiddelde was nog maar 20 miljoen euro per ingreep”.

Met andere woorden: de kleine maatregelen die men nu heeft genomen, had men eigenlijk al veel vroeger kunnen nemen. In 2010 was het begrotingstekort, aldus de berekeningen van professor Moesen, dan al onder de 2% kunnen geraken. Waarom die maatregelen dan niet uitgerold werden? Blijkbaar waren er belangen, waren er diensten die ontzien moesten worden?

En om af te sluiten: De regering heeft zich vooral tijd gekocht. De échte ingrepen liggen nog voor ons.