Fiscale druk daalt. Alleen niet in België

Uit het jongste nummer van “Financieel-Economische Commentaren”, een uitgave van onze studiedienst, haal ik volgende boeiende gegevens over de fiscale druk in België: “De wereldwijde recessie heeft zoals te verwachten gevolgen voor de overheidsinkomsten in de Oeso. De gemiddelde fiscale druk, gemeten als belastingontvangsten ten opzichte van het BBP, bleef zowel in 2006 als 2007 constant op 35,8%, maar viel in 2008 terug tot 35,2%”.

De gemiddelde fiscale druk daalt dus in een economische crisis. Maar er is toch iets vreemd aan de hand. Zo verneem ik dat de top 3 van de fiscale druk in 2008 niet echt veranderd is. Denemarken staat dus op de eerste plaats en blijft daar ook, met een fiscale druk van 48,3%, gevolgd door Zweden met 47,1%. België blijft traditioneel op een forse derde plaats, met een belastingdruk van 44,3%. De verschillen tussen de 3 landen worden kleiner, aldus FEC. De belastingdruk in de Scandinavische landen daalt lichtjes, terwijl die van België nog stijgt: van 43,9% naar 44,3% dus.

Een evolutie die ook door het internationale consultancybureau PricewaterhouseCoopers wordt bevestigd. Jaarlijks gaat dit bedrijf namelijk na hoe gemakkelijk het is voor een kmo om te voldoen aan alle fiscale verplichtingen in 183 verschillende landen. De rangschikking gebeurt aan de hand van verschillende criteria (de kost van de belastingen, de administratieve last, enzovoort). België eindigt op de 150ste plaats, tussen Oekraïne en Hongarije en zakt 4 plaatsen ten opzichte van de rangschikking van vorig jaar.

Overal zakt de fiscale druk, alleen in België dus niet. Of we dan misschien voldoende uitgemolken zijn? Neen, want als we bepaalde commentatoren mogen geloven wordt er druk nagedacht over bijkomende fiscale maatregelen om de bevolking nog wat meer uit te persen. Het zal de hardwerkende Vlamingen, die er in geslaagd zijn een centje enorm verheugen dat er blijkbaar plannen bestaan om een vermogensbelasting in te voeren. De linkse oppositiepartijen hebben in elk geval in die zin voorstellen neergelegd. Persen maar, kerels, tot er werkelijk niets meer in zit!

Als toemaatje lees ik in Metro (21.01.2010) dat het openbaar vervoer overal duurder wordt. Tragere treinen, minder goede dienstverlening, aansluitingen die men mist, en hop, toch maar nog eens de tarieven verhogen…Moet dus allemaal kunnen in dit apenland!

Bereidt Dehaene de ultieme vernedering voor?

Op de jongste gemeenteraad van Merchtem lekte het “strijdplan” uit van Jean-Luc Dehaene inzake BHV. Het Vlaams Belang verspreidde hierover onmiddellijk een persmededeling, waaruit ik uitvoerig citeer, want de toegevingen gaan zéér ver en zijn onaanvaardbaar. De splitsing van de kieskring zou met een kunstgreep over de verkiezingen heen getild worden. Tegelijk zou ook een grondwetswijziging mogelijk gemaakt worden via de inherzieningstelling van een reeks grondwetsartikelen. Officieel met de bedoeling een aantal bevoegdheden over te hevelen naar de deelstaten. In werkelijkheid zou men van deze grondwetswijziging gebruik maken om tegelijk ook de grenzen van Brussel te wijzigen! De 4 faciliteitengemeenten Kraainem, Wezembeek-Oppem, Linkebeek en Drogenbos zouden bij Brussel gevoegd worden. In de gemeenten Wemmel en Sint-Genesius-Rode zouden de faciliteiten dan weer worden afgeschaft en er zou een fusie komen met respectievelijk Merchtem en Beersel.
Volgens het Vlaams Belang bewijzen deze lekken dat CD&V inderdaad zeer zware en volstrekt onaanvaardbare toegevingen voorbereidt in ruil voor de splitsing van BHV. Dit is onbegrijpelijk en onthutsend omdat het ingaat tegen alle dure eden die CD&V in het verleden gezworen heeft en tegen alle engagementen in de opeenvolgende Vlaamse regeerakkoorden. De splitsing van BHV is niets anders dan de stopzetting van een discriminatie die al veel te lang geduurd heeft. Daar kan geen enkele prijs voor worden betaald.
Het Vlaams Belang roept alle CD&V-parlementsleden op om in opstand te komen tegen de plannen van Dehaene en co. Dehaene zelf zou 300 meter onder de grond moeten kruipen van schaamte. Vanzelfsprekend zullen hierover eerstdaags vragen gesteld worden in de diverse parlementen en zal onze partij de druk zo hoog mogelijk zetten.

De PS en haar ‘parvenus’

Enkele jaren geleden werd de PS ‘getroffen’ door een reeks schandalen, die de indruk gaven dat de PS eigenlijk rot was tot op het bot. PS-manitoe Elio Di Rupo kondigde toen met veel bombast aan, met grote tremelo’s en veel Italiaanse emotie, dat het nu wel genoeg was geweest en dat hij komaf zou maken met de ‘parvenus’ in de partij. Welnu, het lijkt er heel sterk op dat de heer Di Rupo nog wat werk voor de boeg heeft. Michel Daerden zit nog altijd op zijn plaats, terwijl er elke dag wel ergens een nieuw feitje opduikt dat wijst op verregaande normvervaging bij de heer Daerden zelf en bij even verregaande belangenvermenging.

Nieuw feit? “Gisteren, toen bleek dat het omstreden revisorenkantoor van Daerden senior en junior de boekhouding van de Franstalige openbare omroep RTBF ter harte neemt. Het contract daarvoor werd in 2003 ondertekend door de Waalse minister van Begroting, niemand minder dan Michel Daerden. Dat is het vierde dossier met minstens een zweem van belangenvermenging”.

Jarenlang kon het revisorenkantoor van Daerden publieke contracten van de Waalse overheidsinstellingen binnenhalen dankzij de invloed en druk van enkele (minstens 2) PS-eminenties. In 2004 bijvoorbeeld vertrouwde senior de audit van Sofico toe aan zijn zoon. Mét medeweten van Di Rupo. Ondertussen is er sprake van minstens 15 contracten.

Een normale minister in een normaal land zou onmiddellijk ontslag nemen, zeker als er zoveel duidelijke aanwijzingen zijn van belangenvermenging. Professor Vuye, professor staatsrecht aan de Universiteit van Namen, is in De Morgen (21.01.2010) zeer scherp: “Michel Daerden, notoir dronkenlap, zanger, ‘Paris Match’-fotomodel, stand-upcomedian, bedrijfsrevisor en minister van Pensioenen, bewijst dat Eyskens destijds gelijk had toen hij verklaarde dat hij overal ontslag had moeten nemen, maar niet in België”.

Dit land, beste lezer, zou dus het vertrouwen van zijn burgers moeten verdienen? Op deze manier verdienen zij in het beste geval onze blijken van wantrouwen, afkeer en walging. Ook omwille van onze geestelijke hygiëne zouden wij eigenlijk zo vlug mogelijk afscheid moeten kunnen nemen van België. Ook omwille van dit soort zaken, die blijkbaar maar blijven duren. Dag, mijnheer Di Rupo met uw ‘parvenus’.

Uit onderzoek van de Europese Vlaams Belang-fractie blijkt dat de Vlamingen van alle Europeanen de grootste nettobetalers zijn. Elke Vlaming betaalt jaarlijks 286 euro, zo berekenden mijn Europese collega’s Frank Vanhecke en Philip Claeys. Dat is 1.144 euro voor een gemiddeld gezin of een voortdurende geldstroom van 205.730 euro per uur… Daarbij dient trouwens opgemerkt dat het om een netto afdracht gaat, wat betekent dat in het onderzoek rekening is gehouden met de Europese gelden die via subsidies terugvloeien naar Vlaanderen. De uitgaven van de Europese Unie voor de administratie in ons land werden buiten beschouwing gelaten. Bij het berekenen van de nettobijdrage van een land laat ‘Europa’ dat bedrag immers ook buiten beschouwing. Terecht, want het geld dat de EU bijvoorbeeld aan de eigen ambtenaren betaalt, ‘verhuist’ voor een belangrijk stuk naar het buitenland. Bovendien levert de Europese administratie ons land ook een pak onrechtstreekse kosten op, denken we bijvoorbeeld maar aan de stijging van de huis- en grondprijzen in Brussel en de Vlaamse Rand. Top 10Dat Vlaanderen binnen België de grootste betaler is, verbaast natuurlijk niet. Wel verrassend is het feit dat de Vlamingen in 2008 van álle Europeanen (zo’n 500 miljoen) de grootste betalers waren. De volledige top-10 per inwoner:

Vlaanderen 286 euro netto
Nederland 273,4 euro netto
Zweden 193,7 euro netto
Denemarken 143,8 euro netto
Wallonië: 143,2 euro netto
Duitsland 136,1 euro netto
Italië 85,4 euro netto
Finland 77,3 euro netto
Frankrijk 72 euro netto
Cyprus 71,2 euro netto
U merkt het: een Vlaming betaalt meer dan een Nederlander, het dubbele van een Waal, driemaal meer dan een Italiaan en liefst viermaal meer dan een Fransman. Tijd voor begrenzingDe geldstroom naar Europa is niet alleen inefficiënt; ze is ook onvoldoende objectief. Dat de Europese Rekenkamer al jarenlang weigert de Europese rekeningen goed te keuren wegens de vele fouten, onder meer op het vlak van de zogenaamde cohesiefondsen (waar een regio als Henegouwen gebruik van maakt), is op zich al een teken aan de wand. Zeker in economische crisistijd kan Vlaanderen zich een dergelijke aderlating niet langer veroorloven. Bovendien is de scheeftrekking ten nadele van Vlaanderen niet het gevolg van ‘objectieve parameters’: Groot-Brittannië geniet al decennia van een politiek onderhandelde korting. Op basis van die Britse correctie dwongen landen als Zweden, Nederland en Duitsland op hun beurt kortingen af. Men kan dus gerust stellen dat de hoge kostprijs voor Vlaanderen te wijten is aan de lakse manier waarop ‘staatsmannen’ als Dehaene en Verhofstadt met de belangen van hun volk omspringen. Ook hier geldt dat Vlaanderen op het Europese niveau met eigen stem moet kunnen spreken. Concreet wil het Vlaams Belang dat de bijdrage van Vlaanderen begrensd wordt op 200 euro per inwoner. Dat zou een besparing opleveren van 541 miljoen euro (meer dan 20 miljard oude franken) op jaarbasis. Dat geld zou Vlaanderen kunnen investeren in economische en sociale maatregelen.CampagneNu het onderzoek is voorgesteld, start het Vlaams Belang met een grootschalige campagne waarin de kritiek en de voorstellen van onze partij verder worden toegelicht. Binnenkort verspreidt het Vlaams Belang in Vlaanderen 500.000 pamfletten. De gedetailleerde berekening van de geldstromen publiceren we in een brochure. Wie de brochure thuis wil ontvangen, kan een bericht (met vermelding van naam en adres) sturen naar info@vlaamsbelang.org.

Alfa en Omega

De afgelopen week geraakte bekend dat de Amerikaanse topindustrieel Reilly de Opelvestiging in Antwerpen zal sluiten. Op heel korte termijn. Een sociaal bloedbad dus voor de duizenden werknemers en een uitgesteld sociaal bloedbad voor nog eens duizenden werknemers van een aantal toeleveringsbedrijven in de buurt, die door dezelfde sluiting in hun voortbestaan zullen worden genekt.

In totaal dus wellicht 6.000 bijkomende werklozen. Ondanks de goede ligging van de Antwerpse haven, ondanks de hoge productiviteit en de uitstekende expertise van onze Vlaamse werknemers en ondanks het feit dat de vestiging van Opel in Antwerpen een winstgevend bedrijf was.

Als grote sociale partij kan het Vlaams Belang niet onverschillig staan tegenover het leed dat een willekeurige sluiting van een bedrijf, onder druk van het multinationale moederbedrijf, over de streek brengt. Als grote Vlaamse partij hebben wij in de afgelopen jaren in de verschillende parlementen er voortdurend op gehamerd dat het de taak was van de verschillende regeringen om te zoeken naar alternatieven voor de automobielindustrie. Want deze sluiting – en de sluiting van autofabrieken in het verleden – stond in de sterren geschreven.

Zo drongen wij er bijvoorbeeld op aan dat men moest gaan zoeken op het vlak van de ontwikkeling en de productie van hybride voertuigen, of op het vlak van de ontwikkeling en de productie van elektrische wagens. De productie van de klassieke fossiele brandstofvoertuigen stond in (vooral West-) Europa al langer op de helling (loonkost, fiscale last, milieumaatregelen).

Het doek valt nu definitief en men kan niet zeggen dat de Vlaamse of de federale regeringen echt het vuur uit hun sloffen hebben gewerkt – het understatement van het jaar, ik geef het toe. Het is in hoofde van deze regeringen bijna schuldig verzuim. Filip Dewinter parafraserend zou ik het kunnen hebben over “Alfa” en “Omega” in de politiek. Waarbij Alfa staat voor de stralende “A” van Antwerpen, de logo waarmee burgemeester Janssens dacht het nieuwe Gouden Tijdperk voor Antwerpen te laten beginnen. En waarbij Omega staat voor de “O” in Opel, waarmee de Janssens-zeepbel definitief openbarst.

Als onafhankelijkheidspartij hebben wij de mensen meer en beter te bieden. Een volledig onafhankelijk Vlaanderen had zonder twijfel die hefbomen in handen gehad om vlugger efficiënte en noodzakelijke maatregelen te nemen om een en ander bijtijds bij te sturen. Was een massaal ontslag, was een definitieve sluiting van Opel Antwerpen daarmee vermeden geworden? Wellicht niet, maar de duizenden werklozen hadden op korte termijn ergens anders aan de slag kunnen gaan, omdat alternatieven voorhanden waren geweest. Nu wordt het allicht voor een aantal véél en véél moeilijker, voor anderen misschien wel een totaal onmogelijke taak. Wij voelen dus diep mee met de getroffen families.

Terrorismedreiging niet voorbij

Er is de jongste dagen aardig wat commotie geweest in verband met een t.v.-uitzending waarin een jonge blanke man, vermoedelijk uit het Gentse, werd opgevoerd als een al-Qaeda-terrorist. “Als de reportage echt is, dan is dit de tweede blanke Belg die zich na zijn bekering tot de islam ontpopt als een terrorist”, aldus terreurexpert Claude Moniquet. Voldoende reden in elk geval voor mijn goede collega Francis Van den Eynde om in de parlementaire zittingen hierover zijn duivels te ontbinden. Blanke bekeerlingen vormen, daarover zijn experts het eens, een veel groter gevaar voor de veiligheid, want ze komen met veel minder moeite Europese landen binnen, ze wekken minder argwaan, enzovoort. Enfin, een zaak om zeker op te volgen, weet Francis.

We vergeten het soms, maar dit land heeft experts waar het veel te weinig naar luistert. De reeds vermelde Claude Moniquet bijvoorbeeld van het European Strategic Intelligence & Security Center in Brussel, de specialist op het vlak van terreur en terreurdreiging. Een interview met de expert verscheen al enkele weken geleden in Het Nieuwsblad (02.01.2010), maar omwille van omstandigheden hebben wij hieraan nog niet de aandacht kunnen geven die het eigenlijk verdiende.

Want de dreiging is niet voorbij. Het is niet omdat een op het eerste gezicht meer progressieve president in Amerika de plak zwaait dat de dreiging over is, 8 jaar ‘War on terror’ ten spijt. Een reële dreiging blijft namelijk bestaan: “In Irak, Pakistan, en Afghanistan, in Jemen en Nigeria is die acuut. Maar Europa is niet immuun. Er zijn sinds 2001 honderd, misschien tweehonderd groepen en netwerken ontmanteld en tientallen aanslagen ontmanteld”.

Moniquet waarschuwt: “We zijn een doelwit, maar dat dringt niet altijd door”. En inderdaad, de privacy van de burgers worden door elke maatregel opnieuw meer onder druk gezet, alléén: “Het is zoeken naar een evenwicht. En in de meeste gevallen verliezen we geen vrijheid, maar wel comfort. Je moet een paar uur eerder op de luchthaven zijn, wat eigenlijk een klein offer is”.

Ook over de zogenaamde bodyscans is deze terreurexpert vrij duidelijk: “De scanners choqueren omdat mensen niet willen dat iemand naar hun lichaam zit te kijken. Maar dat is geen voyeurisme, enkel een technisch hulpmiddel. Ze moeten er komen, net als meer fouilleringen”.

Tijd dat de federale regering ook meer luistert naar échte experts terzake. Misschien kan ze op die manier het veiligheidsgevoel en de veiligheid van haar burgers zelf een stukje verhogen?

Zélfs de Maddens-doctrine kunnen de Vlamingen niet aan

In een belangwekkend interview in De Morgen (13.01.2010) is Bart Maddens, politicoloog aan de KULeuven, zéér scherp voor de Vlaamse meerderheidspartijen in zowel de federale als de Vlaamse regering. Hij verwijt hen angst voor de consequenties van de eigen daden. Angsthazen. En ik denk dat hij gelijk heeft.

Bart Maddens is bij het brede publiek bekend als de bedenker van de zogenaamde Maddensdoctrine. “Omdat de Waalsd-Brusselse alliantie bleef weigeren om te onderhandelen over een verdere staatshervorming, gingen de Vlamingen het over een andere boeg gooien: niet meer vragen, maar wachten tot Wallonië en Brussel zodanig in geldnood verkeren dat zijzelf vragende partij worden”, aldus een beknopte samenvatting van die doctrine in het dagblad.

Essentieel, aldus de professor, “is dat de onderhandelingen over de staatshervorming worden opgeschort tot op het moment dat de kaarten gunstig liggen voor de Vlamingen”. Nochtans trakteren de Vlaamse meerderheidspartijen ons onmiddellijk op de perversie van deze doctrine: “Leterme grijpt het Vlaamse regeerakkoord aan om zijn duizelingwekkende bocht goed te praten: ‘Ik heb begrepen dat de staatshervorming ook voor de Vlaamse regering niet langer een prioriteit is’, luidt het tegenwoordig laconiek. En dat is net waar het Vlaams Belang en LDD altijd voor hebben gewaarschuwd: dat de ‘Maddensdoctrine’ het perfecte alibi zou worden voor communautair immobilisme”.

Zo bijvoorbeeld wat de weigering betreft om bij te springen om het gat in de federale begroting dicht te rijden. Hoe lang zal zij dat volhouden? Waarom maakt de N-VA niet meer stampij? Waarom werd het belangenconflict tegen Milquet (arbeidsmarktbeleid) niet uitgevoerd en haalde de Vlaamse regering – de ganse Vlaamse regering – liever bakzeil?

Het is duidelijk dat voor alle partijen in de Vlaamse regering – àlle partijen in de Vlaamse regering dus – de Belgische stabiliteit prioriteit nummer één is, wat ze ook beweren in de pers en in eigen persorganen. De moraal van het verhaal, aldus de professor: “Vlamingen beschikken wel degelijk over de hefbomen om een verregaande staatshervorming af te dwingen, maar durven die gewoonweg niet te gebruiken. De Vlaamse politici hebben het dynamiet om uit de Belgische institutionele gevangenis te ontsnappen, maar ze hebben schrik voor de ontploffing. Hoe zielig”.