Zo, Leterme II is vrijdagmiddag geïnstalleerd. Dit gebeurde tijdens een parlementaire zitting van een ongekende saaiheid. Een beetje zoals het regime zélf. Van Rompuy vertrok na zijn laatste vaderlandse haiku richting Europa, Leterme werd door de ‘meerderheid’ – of wat daar moet voor door gaan – terug op het schild geheven alsof er niets was gebeurd.
Leterme is terug. Ook B-H-V is onmiddellijk terug en dat zullen ze in het parlement geweten hebben. Niet alleen was er een korte, sympathieke actie van TAK, dat ‘probleem 648’ met veel lawaai onder de aandacht bracht, maar er waren ook – gelukkig! – de toespraken van de oppositie, die ervoor zorgden dat de saaiheid wat doorbroken werd.
Zo hekelde Gerolf Annemans, onze fractieleider, het feit dat Dehaene, de superloodgieter, door CD&V wellicht, maar zeker op eis van de Franstalige partijen werd aangesteld om inzake B-H-V naar oplossingen te zoeken. Van een vertrouwen in Leterme gesproken. Van Rompuy zou deze vernedering nooit hebben geslikt, aldus Gerolf.
Als er iets is, waarin deze regering opnieuw hoge toppen scoort, dan is het wel in ongeloofwaardigheid. Leterme, die zelfs niet zeker is van het vertrouwen van zijn eigen partijgenoten. Maar ook N-VA heeft een geloofwaardigheidsprobleem. Zal zij haar maagdelijkheid in de Federale Kamer terugwinnen, terwijl ze op Vlaams vlak mee de lakens uitdeelt?
In zijn slotparagraaf wendde Gerolf zich tot de premier zelf en vroeg hem of hij dan werkelijk de ‘Honecker van het regime’ wilde worden? Het heeft er alle schijn van. Zo werd er in de regeringsverklaring, die de premier woensdagmiddag voorlas, en die voorheen al in De Standaard werd gelekt, te elfder ure, dus NA het verschijnen van de verklaring in De Standaard, nog 2 paragrafen toegevoegd, waarin de premier het hal over “het overnemen van de fakkel met energie, en de wil tot bedaren”. Dit is dus de hoogste ambitie van België: de wil tot bedaren.
“Maar België toont de jongste jaren aan dat compromissen even vaak leiden tot situaties waar niemand beter van wordt en dat ze de echte problemen niet oplossen. Compromissen zijn soms een onderdeel van een verrottingsstrategie”, aldus een scherpe commentaar van An Goovaerts in Trends (26.11.2009) op het vertrek van Herman Van Rompuy. Het is evengoed van toepassing op Leterme II.
maandag 30 november 2009
vrijdag 27 november 2009
Dr. Dalrymple en drugs
Ik moet het bekennen, ik heb een zwak voor Theodor Dalrymple, de Britse arts die vooral bekendheid verwierf met zijn provocerend-conservatieve boeken en essays. Ik heb een zwak voor de rechttoe-rechtaan aanpak van dr. Dalrymple, en in het conservatieve, Nederlandstalige tijdschrift TeKoS hebben we zijn ideeën meer dan eens een forum geboden, lang voordat Bart De Wever hem aan het publiek van De Morgen mocht voorstellen. Maar dat volledig terzijde natuurlijk.
Dalrymple is een belangrijk epigoon van het Engels conservatieve denken, iemand die vanuit zijn ervaring als arts in gevangenissen, en dus niet vertrekkende vanuit allerlei axioma’s, steeds duidelijker een rechtse visie op mens en maatschappij ontwikkelde. Zeer pragmatisch dus, als men wil, zéér Engels. Verschillende boeken werden ondertussen in het Nederlands vertaald en gepubliceerd (*). Aanbevolen!
Zo heeft hij heel uitgesproken ideeën over drugs, ook en vooral vanuit zijn ontmoetingen met verslaafde ‘inmates’. In een bijdrage voor Catholic Education op 19.11.2009) schrijft hij onder de titel “Laat ons de drugs niet legaliseren” de volgende fijnzinnige, maar cynische openingszin neer: “Er is vooruitgang in de geesten: eerst wordt het ondenkbare denkbaar, en dan wordt het een orthodoxie, waarvan de waarheid zo duidelijk is dat niemand zich nog herinnert dat men ooit helemaal anders dacht”. Inzake de legalisering van drugs zitten we op dat moment: miljoenen mensen menen dat volwassenen alles zouden mogen innemen wat ze zelf wensen, zelfs als hierdoor zware problemen zoals overlast opduiken.
Om het gebruik te legaliseren wordt steeds getoverd met twee argumenten. Dalrymple legt ze op zijn operatietafel en analyseert ze vakkundig: het filosofische argument en het pragmatische.
Het filosofische argument: in een vrije maatschappij moeten volwassenen kunnen wat ze wensen, als ze maar de gevolgen van de eigen daden aanvaarden en geen schade aan derden berokkenen. Dalrymple verwijst naar het befaamde essay van John Stuart Mill, On Liberty. Nochtans was Mill de eerste die beperkingen op de vrijheid zag én aanvaardde. De ene vrijheid is de andere niet, wij aanvaarden allemaal beperkingen vanuit verschillende redenen. “De meest vrije man”, aldus Dalrymple, “is niet diegene die als een slaaf achter al zijn wensen en goestingen loopt, zoals ook vele patiënten tot hun scha en schande moesten ontdekken”.
Daarenboven hebben drugs, aldus de geneesheer, een enorm vrijheidsberovend effect op mensen, onder andere door het afhankelijkheidseffect. Er is die voortdurende dwang om nieuwe drugs in te nemen. Zelfabsorptie noemt Dalrymple dat: alle dagen zijn gevuld met de dwanggedachte aan drugs.
Het huidige verbod van drugs is natuurlijk wel de oorzaak van de criminaliteit rond drugs, erkent Dalrymple. Maar het is zoals het verbod om wagens te stelen: ook dat verbod creëert aan de lopende band weer criminelen. Maar moeten we daarom het verbod opheffen?
Op het pragmatische argument – dat Dalrymple trouwens ook scherpzinnig onderuit haalt – komen we in een latere uitgave van deze weblog zéker terug.
(*)Verschenen in het Nederlands:
• Leven aan de onderkant, Spectrum (2004)
• Beschaving of wat er van over is, Nieuw Amsterdam (2005)
• Drugs, de mythes en de leugens, Nieuw Amsterdam (2006)
• De filantroop, testament van een seriemoordenaar, Nieuw Amsterdam (2007)
• Leve het vooroordeel!, Nieuw Amsterdam (2008)
• Profeten en charlatans. Hoe schrijvers ons de wereld laten zien, Nieuw Amsterdam (2009)
Over zijn werk (Nederlands)
• Jelle Zeedijk & Paulus van Bortel (red.), Bedrogen door de elite? Kritische beschouwingen bij Theodore Dalrymples cultuuranalyse, Pelckmans/Klement (2008)
Dalrymple is een belangrijk epigoon van het Engels conservatieve denken, iemand die vanuit zijn ervaring als arts in gevangenissen, en dus niet vertrekkende vanuit allerlei axioma’s, steeds duidelijker een rechtse visie op mens en maatschappij ontwikkelde. Zeer pragmatisch dus, als men wil, zéér Engels. Verschillende boeken werden ondertussen in het Nederlands vertaald en gepubliceerd (*). Aanbevolen!
Zo heeft hij heel uitgesproken ideeën over drugs, ook en vooral vanuit zijn ontmoetingen met verslaafde ‘inmates’. In een bijdrage voor Catholic Education op 19.11.2009) schrijft hij onder de titel “Laat ons de drugs niet legaliseren” de volgende fijnzinnige, maar cynische openingszin neer: “Er is vooruitgang in de geesten: eerst wordt het ondenkbare denkbaar, en dan wordt het een orthodoxie, waarvan de waarheid zo duidelijk is dat niemand zich nog herinnert dat men ooit helemaal anders dacht”. Inzake de legalisering van drugs zitten we op dat moment: miljoenen mensen menen dat volwassenen alles zouden mogen innemen wat ze zelf wensen, zelfs als hierdoor zware problemen zoals overlast opduiken.
Om het gebruik te legaliseren wordt steeds getoverd met twee argumenten. Dalrymple legt ze op zijn operatietafel en analyseert ze vakkundig: het filosofische argument en het pragmatische.
Het filosofische argument: in een vrije maatschappij moeten volwassenen kunnen wat ze wensen, als ze maar de gevolgen van de eigen daden aanvaarden en geen schade aan derden berokkenen. Dalrymple verwijst naar het befaamde essay van John Stuart Mill, On Liberty. Nochtans was Mill de eerste die beperkingen op de vrijheid zag én aanvaardde. De ene vrijheid is de andere niet, wij aanvaarden allemaal beperkingen vanuit verschillende redenen. “De meest vrije man”, aldus Dalrymple, “is niet diegene die als een slaaf achter al zijn wensen en goestingen loopt, zoals ook vele patiënten tot hun scha en schande moesten ontdekken”.
Daarenboven hebben drugs, aldus de geneesheer, een enorm vrijheidsberovend effect op mensen, onder andere door het afhankelijkheidseffect. Er is die voortdurende dwang om nieuwe drugs in te nemen. Zelfabsorptie noemt Dalrymple dat: alle dagen zijn gevuld met de dwanggedachte aan drugs.
Het huidige verbod van drugs is natuurlijk wel de oorzaak van de criminaliteit rond drugs, erkent Dalrymple. Maar het is zoals het verbod om wagens te stelen: ook dat verbod creëert aan de lopende band weer criminelen. Maar moeten we daarom het verbod opheffen?
Op het pragmatische argument – dat Dalrymple trouwens ook scherpzinnig onderuit haalt – komen we in een latere uitgave van deze weblog zéker terug.
(*)Verschenen in het Nederlands:
• Leven aan de onderkant, Spectrum (2004)
• Beschaving of wat er van over is, Nieuw Amsterdam (2005)
• Drugs, de mythes en de leugens, Nieuw Amsterdam (2006)
• De filantroop, testament van een seriemoordenaar, Nieuw Amsterdam (2007)
• Leve het vooroordeel!, Nieuw Amsterdam (2008)
• Profeten en charlatans. Hoe schrijvers ons de wereld laten zien, Nieuw Amsterdam (2009)
Over zijn werk (Nederlands)
• Jelle Zeedijk & Paulus van Bortel (red.), Bedrogen door de elite? Kritische beschouwingen bij Theodore Dalrymples cultuuranalyse, Pelckmans/Klement (2008)
donderdag 26 november 2009
“We maken een goede kans”
Als het over communautaire kwesties gaat en een CD&V-politicus laat dit van zijn tong rollen: boer, let op uw kippen!
Gisteren werd Leterme II geïnstalleerd, en Het Nieuwsblad zet in een commentaarstuk de juiste toon (21.11.2009): “Deze regeerperiode zal alvast een aantal records breken. Als Leterme aantreedt, zijn we toe aan de 4de premier, terwijl de legislatuur nog maar net voorbij de helft is. In de tussentijd zullen niet minder dan 10 informateurs, formateurs, bemiddelaars, verkenners en tutti quanti de revue gepasseerd zijn”. De Tijd haakt daarop in: “Meteen is de zoektocht naar een kader voor communautaire onderhandelingen weer begonnen. B-H-V is de belangrijkste knoop die moet worden ontward”.
Onmiddellijk komen ook een 7-tal compromissen op de tafel, want de Vlaamse partijen, CD&V en Open VLD, zijn blijkbaar overstag gegaan om – in tegenstelling tot alle verkiezingsbeloften (5 minuten politieke moed, nietwaar Yves Leterme) – tot een ‘onderhandelde oplossing’ te komen. Het arrest van het Grondwettelijk Hof is niet meer dan een vodje papier, want zoals vice-premier Onkelinx in Het Laatste Nieuws laat noteren (21.11.2009): “We moeten zien of we B-H-V kunnen afronden via de methode-Van Rompuy, dus zonder verliezers”.
Dit is van de ganse legislatuur het gevaarlijkste moment. Bij de mogelijke compromissen staan opnieuw zaken als de benoeming van 3 burgemeesters, de uitbreiding van Brussel en het toestaan van inschrijvingsrechten. We herinneren er toch even aan dat de faciliteiten, die in 1970 werden ingevoerd, bedoeld waren als tijdelijke maatregel om het de Franstaligen mogelijk te maken in de 6 Vlaamse gemeenten rond Brussel in te burgeren. Ze waren uitdovend bedoeld. Het enige wat achteraf uitdovend bleek, was het Vlaams karakter van de gemeenten.
Vlaanderen legt zich dus neer – opnieuw, voor de zoveelste keer, steeds opnieuw – bij de Franstalige oekazen. We zien af van onze meerderheid in de Kamer omdat we ons laten afblaffen door MR-oppermanitou Maingain (die bij afwezigheid van Reynders en Charles Michel als MR-voorman optreedt, aldus Le Soir) die met het einde van België dreigt bij een eenzijdige splitsing van B-H-V.
CD&V slikt alle verkiezingsbeloftes in, Open VLD probeert zelfs de schijn niet hoog te houden. Wat doet N-VA in de Vlaamse regering?
Gisteren werd Leterme II geïnstalleerd, en Het Nieuwsblad zet in een commentaarstuk de juiste toon (21.11.2009): “Deze regeerperiode zal alvast een aantal records breken. Als Leterme aantreedt, zijn we toe aan de 4de premier, terwijl de legislatuur nog maar net voorbij de helft is. In de tussentijd zullen niet minder dan 10 informateurs, formateurs, bemiddelaars, verkenners en tutti quanti de revue gepasseerd zijn”. De Tijd haakt daarop in: “Meteen is de zoektocht naar een kader voor communautaire onderhandelingen weer begonnen. B-H-V is de belangrijkste knoop die moet worden ontward”.
Onmiddellijk komen ook een 7-tal compromissen op de tafel, want de Vlaamse partijen, CD&V en Open VLD, zijn blijkbaar overstag gegaan om – in tegenstelling tot alle verkiezingsbeloften (5 minuten politieke moed, nietwaar Yves Leterme) – tot een ‘onderhandelde oplossing’ te komen. Het arrest van het Grondwettelijk Hof is niet meer dan een vodje papier, want zoals vice-premier Onkelinx in Het Laatste Nieuws laat noteren (21.11.2009): “We moeten zien of we B-H-V kunnen afronden via de methode-Van Rompuy, dus zonder verliezers”.
Dit is van de ganse legislatuur het gevaarlijkste moment. Bij de mogelijke compromissen staan opnieuw zaken als de benoeming van 3 burgemeesters, de uitbreiding van Brussel en het toestaan van inschrijvingsrechten. We herinneren er toch even aan dat de faciliteiten, die in 1970 werden ingevoerd, bedoeld waren als tijdelijke maatregel om het de Franstaligen mogelijk te maken in de 6 Vlaamse gemeenten rond Brussel in te burgeren. Ze waren uitdovend bedoeld. Het enige wat achteraf uitdovend bleek, was het Vlaams karakter van de gemeenten.
Vlaanderen legt zich dus neer – opnieuw, voor de zoveelste keer, steeds opnieuw – bij de Franstalige oekazen. We zien af van onze meerderheid in de Kamer omdat we ons laten afblaffen door MR-oppermanitou Maingain (die bij afwezigheid van Reynders en Charles Michel als MR-voorman optreedt, aldus Le Soir) die met het einde van België dreigt bij een eenzijdige splitsing van B-H-V.
CD&V slikt alle verkiezingsbeloftes in, Open VLD probeert zelfs de schijn niet hoog te houden. Wat doet N-VA in de Vlaamse regering?
woensdag 25 november 2009
Belastingdruk België blijft in verhouding stijgen
Nu mag de meerderheid nog wekenlang volhouden dat de belastingen in België niet stijgen en dat de overheid er alles aan doet om de minstbedeelden zoveel als mogelijk te sparen, het consultancybureau PricewaterhouseCoopers (PwC) heeft de zaken anders bekeken: “Concurrerende economieën werken aan hun fiscale aantrekkelijkheid, terwijl België ter plaatse trappelt” is de conclusie van hun 4de studie, hun “Paying Taxes 2010” (Het Laatste Nieuws rapporteert op 20.11.2009).
Fiscaal strandt België namelijk op een bedroevende 150ste plaats in een wereldwijde belastingslijst van 183 landen. In vergelijking met de 26 andere EU-landen staan we op de 23ste plaats, bijna de allerhoogste belastingdruk dus.
België doet het dus wat de totale belastingdruk betreft, véél en véél slechter dan Nederland dat op een 9de plaats staat. Luxemburg heeft binnen de EU de laagste fiscale druk met amper 20,9%. België? Niet minder dan 57,3% aan totale belastingdruk. Het Europese gemiddelde bedraagt 44,5%, en het wereldwijde gemiddelde 48,3%.
Voorwaar, de Belgen hebben ons een modelstaat nagelaten!
Fiscaal strandt België namelijk op een bedroevende 150ste plaats in een wereldwijde belastingslijst van 183 landen. In vergelijking met de 26 andere EU-landen staan we op de 23ste plaats, bijna de allerhoogste belastingdruk dus.
België doet het dus wat de totale belastingdruk betreft, véél en véél slechter dan Nederland dat op een 9de plaats staat. Luxemburg heeft binnen de EU de laagste fiscale druk met amper 20,9%. België? Niet minder dan 57,3% aan totale belastingdruk. Het Europese gemiddelde bedraagt 44,5%, en het wereldwijde gemiddelde 48,3%.
Voorwaar, de Belgen hebben ons een modelstaat nagelaten!
dinsdag 24 november 2009
Hoezo, allochtonen kosten ons dan toch handen vol geld?
U weet het natuurlijk evengoed als ikzelf, beste lezer: als het van ons komt, kan het niet, is het bekrompen, van de pot gerukt, en ‘eist het politiek fatsoen en respect voor andere mensen dat we ons hiertegen verzetten’. Toen collega volksvertegenwoordiger Filip De Man een tijd geleden de kostprijs bekendmaakte inzake de immigratie in ons land, stond weldenkend België op zijn achterste poten. Want het beeld dat de multiculturaliteit alleen maar een verrijking voor de mensen kon zijn, moest overeind blijven. Te allen prijs.
In dit mooie plaatje, dat niet met de werkelijkheid overeenstemt, komen nu steeds meer barsten. Zo geraakte bekend dat vooral het OCMW Brussel het bijzonder moeilijk heeft om de eindjes aan elkaar te knopen. Maar ook het OCMW Antwerpen trekt aan de alarmbel. “Het OCMW Antwerpen zou volgend jaar een verlies optekenen van 10 miljoen euro. Volgens (de OCMW-voorzitter) is het aantal steuntrekkers door de crisis sterk gestegen. Bovendien zal de eenmalige regularisatie (de hoeveelste trouwens al?) van mensen zonder papieren een hele hap uit het budget nemen”. Op zijn minst 2.000 in Antwerpen alleen, aldus Het Laatste Nieuws (17.11.2009). Daarnaast zijn er honderden asielzoekers die wegens een tekort aan plaatsen onmiddellijk naar het OCMW worden doorgestuurd voor steun.
Het Belgische beleid is trouwens goed bezig met de volgende regularisatiegolf aan te trekken (de jongste is nog bezig, en zou minstens 50.000 ‘nieuwe Belgen moeten opleveren’): tegen alle overheidsafspraken in, kregen asielzoekers die pas in het land zijn, opnieuw financiële steun.
Probeer ondertussen als gewone burger, gepensioneerde of werkzoekende maar eens rond te komen met 800 euro.
In dit mooie plaatje, dat niet met de werkelijkheid overeenstemt, komen nu steeds meer barsten. Zo geraakte bekend dat vooral het OCMW Brussel het bijzonder moeilijk heeft om de eindjes aan elkaar te knopen. Maar ook het OCMW Antwerpen trekt aan de alarmbel. “Het OCMW Antwerpen zou volgend jaar een verlies optekenen van 10 miljoen euro. Volgens (de OCMW-voorzitter) is het aantal steuntrekkers door de crisis sterk gestegen. Bovendien zal de eenmalige regularisatie (de hoeveelste trouwens al?) van mensen zonder papieren een hele hap uit het budget nemen”. Op zijn minst 2.000 in Antwerpen alleen, aldus Het Laatste Nieuws (17.11.2009). Daarnaast zijn er honderden asielzoekers die wegens een tekort aan plaatsen onmiddellijk naar het OCMW worden doorgestuurd voor steun.
Het Belgische beleid is trouwens goed bezig met de volgende regularisatiegolf aan te trekken (de jongste is nog bezig, en zou minstens 50.000 ‘nieuwe Belgen moeten opleveren’): tegen alle overheidsafspraken in, kregen asielzoekers die pas in het land zijn, opnieuw financiële steun.
Probeer ondertussen als gewone burger, gepensioneerde of werkzoekende maar eens rond te komen met 800 euro.
maandag 23 november 2009
Schaf de staatsveiligheid af!
Als politieke partij moet je onrechtvaardigheden uit de wereld helpen, als parlementair moet je zaken, die je belangrijk en noodzakelijk vindt, realiseren. Enfin, dat moet in elk geval de betrachting zijn, anders blijf je er beter van af, van de politiek. Maar goed, probeer als Vlaams Belanger maar eens de cordon te doorbreken om een idee te realiseren…
Sommige dingen moet en kun je veranderen voor wetsvoorstellen op te maken en in de commissie en in de plenaire zitting voor de collega’s te verdedigen en de twijfelaars aan je kant te krijgen. Vraag is of er in België niet té veel wetsvoorstellen wet worden…
Dit land is vooral het land van overbodige instellingen en instituties, die in de loop van de jaren totaal nutteloos zijn geworden en alleen maar geld kosten. Je kan die dan middels een wetsvoorstel vervangen door iets nieuw (met nieuwe regels, en ongetwijfeld véél nieuw personeel): de ‘Belgische’ weg. Je kan er ook naar streven, overbodige instellingen gewoon te schrappen en te opteren dus voor een meer zakelijke weg, de ‘Vlaams Belang’-oplossing voor de Belgische ziektes.
Een sympathiek initiatief in dit verband is zeker het voorstel van mijn goede collega Bruno Stevenheydens (ga vooral eens kijken naar zijn website, via de nationale webstek). Hij wil de Belgische staatsveiligheid afschaffen en heeft hiervoor héél goede argumenten: de kostprijs is er een van, maar de bevoegdheden kunnen perfect worden uitgevoerd door de politie (zoals bijvoorbeeld nu al in Denemarken en de Verenigde Staten gebeurt). De staatsveiligheid heeft trouwens zo’n reeks blunders op haar naam staan, waarvan een aantal rechtstreeks tegen de radicale Vlaamse Beweging, dat men ze maar beter kan opdoeken: wie herinnert zich niet de zaak Soetkin Collier? Maar er was ook de zaak Erdal, de zaak Belliraj, de CIA-vluchten, en zo kunnen we nog een tijdje doorgaan.
Afschaffen dus, die boel.
Sommige dingen moet en kun je veranderen voor wetsvoorstellen op te maken en in de commissie en in de plenaire zitting voor de collega’s te verdedigen en de twijfelaars aan je kant te krijgen. Vraag is of er in België niet té veel wetsvoorstellen wet worden…
Dit land is vooral het land van overbodige instellingen en instituties, die in de loop van de jaren totaal nutteloos zijn geworden en alleen maar geld kosten. Je kan die dan middels een wetsvoorstel vervangen door iets nieuw (met nieuwe regels, en ongetwijfeld véél nieuw personeel): de ‘Belgische’ weg. Je kan er ook naar streven, overbodige instellingen gewoon te schrappen en te opteren dus voor een meer zakelijke weg, de ‘Vlaams Belang’-oplossing voor de Belgische ziektes.
Een sympathiek initiatief in dit verband is zeker het voorstel van mijn goede collega Bruno Stevenheydens (ga vooral eens kijken naar zijn website, via de nationale webstek). Hij wil de Belgische staatsveiligheid afschaffen en heeft hiervoor héél goede argumenten: de kostprijs is er een van, maar de bevoegdheden kunnen perfect worden uitgevoerd door de politie (zoals bijvoorbeeld nu al in Denemarken en de Verenigde Staten gebeurt). De staatsveiligheid heeft trouwens zo’n reeks blunders op haar naam staan, waarvan een aantal rechtstreeks tegen de radicale Vlaamse Beweging, dat men ze maar beter kan opdoeken: wie herinnert zich niet de zaak Soetkin Collier? Maar er was ook de zaak Erdal, de zaak Belliraj, de CIA-vluchten, en zo kunnen we nog een tijdje doorgaan.
Afschaffen dus, die boel.
vrijdag 20 november 2009
Politieke benoemingen – België op zijn best!
In vele Europese landen hanteert men sedert geruime tijd de regel dat overheidsfuncties – ook topfuncties – eigenlijk moeten worden toevertrouwd aan de mensen die het best geschikt zijn voor de job. En eigenlijk zou dat de norm moeten zijn in alle beschaafde landen, en in alle overheidsdiensten.
België blijkt de Middeleeuwen echter nog niet ontgroeid. Alles hangt hier trouwens vast aan elkaar, en men krijgt almaar meer de indruk dat dat ook de bedoeling is. Knoop alles aan alles vast en je maakt het voor mensen (of politieke partijen) die het systeem willen veranderen, extreem moeilijk.
Een voorbeeld? De federale regering nam onlangs de beslissing om de mandaten van de leden van de rulingdienst, de zogenaamde Dienst Voorafgaande Beslissingen (DVB), niet te verlengen. De reden hiervan geeft ons De Tijd (12.11.2009): “Er was niet in een evaluatiemethode voorzien voor de collegeleden. Een onvoorwaardelijke verlenging van de mandaten leek de regering daarom geen goed idee”.
Aha, denk je dan: “ze” hebben het begrepen, “ze” gaan er eindelijk werk van maken en deze rulingdienst eindelijk samenstellen alléén op basis van bekwaamheid en geschiktheid voor de functie. En “ze” gaan het aantal functies misschien verminderen?
Mis, poes, zoals alweer De Tijd leert: “Verwacht wordt dan 5 (vijf dus, i.p.v. 4) collegeleden zullen worden aangeduid, aangezien de regering bestaat uit 5 partijen”. Veel kandidaten komen trouwens recht uit de ministeriële kabinetten afkomstig te zijn. Zo is er iemand uit het kabinet van minister Van Quickenborne, iemand uit het kabinet van minister Milquet, en hebben natuurlijk de 4 collegeleden zich opnieuw kandidaat gesteld.
Heerlijk land, België. Wat jij?
België blijkt de Middeleeuwen echter nog niet ontgroeid. Alles hangt hier trouwens vast aan elkaar, en men krijgt almaar meer de indruk dat dat ook de bedoeling is. Knoop alles aan alles vast en je maakt het voor mensen (of politieke partijen) die het systeem willen veranderen, extreem moeilijk.
Een voorbeeld? De federale regering nam onlangs de beslissing om de mandaten van de leden van de rulingdienst, de zogenaamde Dienst Voorafgaande Beslissingen (DVB), niet te verlengen. De reden hiervan geeft ons De Tijd (12.11.2009): “Er was niet in een evaluatiemethode voorzien voor de collegeleden. Een onvoorwaardelijke verlenging van de mandaten leek de regering daarom geen goed idee”.
Aha, denk je dan: “ze” hebben het begrepen, “ze” gaan er eindelijk werk van maken en deze rulingdienst eindelijk samenstellen alléén op basis van bekwaamheid en geschiktheid voor de functie. En “ze” gaan het aantal functies misschien verminderen?
Mis, poes, zoals alweer De Tijd leert: “Verwacht wordt dan 5 (vijf dus, i.p.v. 4) collegeleden zullen worden aangeduid, aangezien de regering bestaat uit 5 partijen”. Veel kandidaten komen trouwens recht uit de ministeriële kabinetten afkomstig te zijn. Zo is er iemand uit het kabinet van minister Van Quickenborne, iemand uit het kabinet van minister Milquet, en hebben natuurlijk de 4 collegeleden zich opnieuw kandidaat gesteld.
Heerlijk land, België. Wat jij?
Abonneren op:
Posts (Atom)
