Een fait divers naast zovele andere, ongetwijfeld. Maar het valt steeds meer parlementairen van onze fractie op dat de commissievergaderingen steeds vaker moeten uitgesteld worden omdat de meerderheid er niet eens in slaagt haar parlementairen, die zitting hebben in de commissie, ook aanwezig te laten zijn. Zo heb ik zitting in de commissie Familierecht, waar onder andere de mogelijkheid om een familierechtbank te installeren, zou worden besproken. Zou worden besproken, want 2 vergaderingen op rij was de meerderheid niet eens aanwezig. De oppositie (Paul Meeus, Bart Schoofs en ikzelf) wel natuurlijk!
Ook Paul Geudens van Gazet van Antwerpen is het opgevallen. Zelfs tijdens de plenaire zitting (éénmaal per week, op donderdagnamiddag) slaagt de meerderheid er niet meer in voldoende parlementairen in het halfrond te krijgen….
”In principe hadden de volksvertegenwoordigers de wet op het nieuwe bewijs donderdagnamiddag moeten stemmen. Het bestaande was door de Raad van State vernietigd en mag vanaf 1 juli niet meer afgeleverd worden. Daarom moest het nieuwe ten laatste op 30 juni in het Staatsblad verschijnen. Er was dus haast bij, donderdag in de Kamer.
Daar was weinig van te merken. De meerderheidspartijen, die 95 van de 150 zetels bezetten, slaagden er niet in om 76 mandatarissen bij elkaar te krijgen. Dat is het quorum om geldig te kunnen stemmen. Het spreekt vanzelf dat de oppositie niet bereid was om aan het benodigde aantal te komen. Terecht. Het is de meerderheid die moet zorgen voor de noodzakelijke hoeveelheid stemmen.
Daardoor moest een hele rist ontwerpen naar volgende week verschoven worden, onder meer dus het bewijs van goed gedrag en zeden, de speekseltest voor drugs in het verkeer, en de biobrandstoffen.
Het gebeurt de jongste tijd wel meer dat de Kamer niet geldig kan stemmen wegens te veel afwezigen. Een mens vraagt zich af hoe dat kan.
De dames en heren volksvertegenwoordigers weten perfect dat er op donderdagnamiddag stemmingen zijn. Eén keer per week. De andere dagen zijn er commissies. Ook daar is hun aanwezigheid vereist. Maar kom, een mens kan voor minimum 4.000 euro netto per maand toch niet álle dagen naar Brussel komen, zeker? Ook al heb je dan nog ongeveer een derde van het jaar vakantie...
Waar zijn onze parlementsleden mee bezig? Ze worden zeer goed betaald, ze moeten niet te hard werken, ze worden goed verzorgd en ondersteund, en dan nog niet de inspanning kunnen doen om een dringend wetsontwerp te komen goedkeuren”.
Heel juist gezien van de arbiter natuurlijk. Misschien zou het voorstel om de lijst van afwezigen in de pers af te drukken, zoals sommige briefschrijvers voorstelden, soelaas kunnen bieden?
dinsdag 30 juni 2009
maandag 29 juni 2009
Géén economische oplossing zonder communautaire oplossing
Men kent de strategische keuzes van een aantal Belgische, ook Vlaamse, politici: in tijden van economische crisis moet men de communautaire eisen in de koelkast opbergen. Het ‘staat’ niet dat men dan communautaire eisen op de voorgrond brengt. Eerst de economische en financiële crisis oplossen – u weet wel, de ‘belangrijke problemen’ – en dan, pas dan, en alleen als er nog middelen overblijven, kan men aan de communautaire eisen beginnen.
Bij sommige Belgische, ook Vlaamse, politici valt zelfs te vrezen dat het geen strategische keuzes alléén zijn, maar ook politieke keuzes. Politici als Eyskens, Van Rompuy, Verhofstadt, en anderen, hebben de keuze voor het voortbestaan van het Belgische niveau gemaakt en daaraan moeten alle Vlaamse eisen wijken.
Gelukkig zijn er onafhankelijke economen genoeg om deze politici met de neus op de (harde) feiten te duwen. Neem nu professor Herman Matthijs (VUB) in De Morgen (23.06.2009). In eerste instantie maakt hij een bestandsopname op: “De Europese Commissie verwijt de federale regering ongeloofwaardige hypotheses, steeds afglijdende begrotingsdoelstellingen voor de periode tot 2013, eenmalige ingrepen, geen structurele besparingen, ontbrekende informatie en een gebrek aan hervormingen. Daarnaast maakte de studiecommissie voor de vergrijzing bekend dat de kosten voor de vergrijzing veel hoger oplopen dan enkele jaren geleden gedacht”. Harde feiten, waar niemand naast kan.
Maar daar laat de professor economie het niet bij: “De budgettaire problemen zijn mede het gevolg van het vast gereden institutionele model. Alleen een staatshervorming met duidelijke, homogene bevoegdheidspakketten kan zorgen voor een werkbaar politiek systeem”.
Want het is dringend tijd dat aan de gemeenschappen en de gewesten een eigen financiële verantwoordelijkheid wordt gegeven, opgedrongen zelfs. En die eigen financiële verantwoordelijkheid krijgen ze slechts door middel van homogene bevoegdheidspakketten. “Een voorbeeld daarvan zou zijn de personenbelasting over te hevelen naar de gewesten. De crisis heeft dergelijke barsten veroorzaakt in het federale model dat alleen een doorgedreven staatshervorming nog garanties biedt voor welvaart”.
We zijn benieuwd of de Franstaligen dat ook vinden. Wij zijn benieuwd welke ‘meerwaarde’ de Franstalige politici nog zullen toekennen aan een federaal model met volledig eigen financiële verantwoordelijkheid. Laat maar komen.
Bij sommige Belgische, ook Vlaamse, politici valt zelfs te vrezen dat het geen strategische keuzes alléén zijn, maar ook politieke keuzes. Politici als Eyskens, Van Rompuy, Verhofstadt, en anderen, hebben de keuze voor het voortbestaan van het Belgische niveau gemaakt en daaraan moeten alle Vlaamse eisen wijken.
Gelukkig zijn er onafhankelijke economen genoeg om deze politici met de neus op de (harde) feiten te duwen. Neem nu professor Herman Matthijs (VUB) in De Morgen (23.06.2009). In eerste instantie maakt hij een bestandsopname op: “De Europese Commissie verwijt de federale regering ongeloofwaardige hypotheses, steeds afglijdende begrotingsdoelstellingen voor de periode tot 2013, eenmalige ingrepen, geen structurele besparingen, ontbrekende informatie en een gebrek aan hervormingen. Daarnaast maakte de studiecommissie voor de vergrijzing bekend dat de kosten voor de vergrijzing veel hoger oplopen dan enkele jaren geleden gedacht”. Harde feiten, waar niemand naast kan.
Maar daar laat de professor economie het niet bij: “De budgettaire problemen zijn mede het gevolg van het vast gereden institutionele model. Alleen een staatshervorming met duidelijke, homogene bevoegdheidspakketten kan zorgen voor een werkbaar politiek systeem”.
Want het is dringend tijd dat aan de gemeenschappen en de gewesten een eigen financiële verantwoordelijkheid wordt gegeven, opgedrongen zelfs. En die eigen financiële verantwoordelijkheid krijgen ze slechts door middel van homogene bevoegdheidspakketten. “Een voorbeeld daarvan zou zijn de personenbelasting over te hevelen naar de gewesten. De crisis heeft dergelijke barsten veroorzaakt in het federale model dat alleen een doorgedreven staatshervorming nog garanties biedt voor welvaart”.
We zijn benieuwd of de Franstaligen dat ook vinden. Wij zijn benieuwd welke ‘meerwaarde’ de Franstalige politici nog zullen toekennen aan een federaal model met volledig eigen financiële verantwoordelijkheid. Laat maar komen.
vrijdag 26 juni 2009
Géén zorgen over de begroting!
In De Tijd kan men lezen dat de minister van Financiën, Didier Reynders (MR), zich géén zorgen maakt over de ontsporende begroting: “De schuld zal weer dalen wanneer de financiële sector de overheidssteun van vorig jaar terugbetaalt” (24.06.2009), aldus de minister bij de voorstelling van het jaarverslag van de staatsschuld. Ondertussen stijgt de schuldgraad opnieuw voor de eerste keer sinds 15 jaar.
De woorden van de minister doen mij toch wat denken aan de gevleugelde woorden van wijlen Mathot senior (niet toevallig PS) over het gat in de begroting. “Het gat is er vanzelf gekomen, het zal wel weer vanzelf verdwijnen”.
Men moet er in elk geval niet aan denken de belastingdruk nog te laten stijgen in dit onzalige landje. Zo merkte Eurostat, het Europese instituut dat zich met het bijhouden statistieken bezighoudt, op dat de belastingdruk beduidend hoger ligt dan het EU-gemiddelde. Op het vlak van de algemene belastingdruk komt ons land juist na Denemarken en Zweden en tikt ons land af op een druk van 44%, terwijl het Europees gemiddelde op 39,8% zit (De Standaard, 23.06.2009).
“Nog groter is de kloof inzake inkomensbelasting. Met 53,7% als hoogste aanslagvoet staan we opnieuw op de derde plaats, liefst 16% boven het EU-gemiddelde”. Ook inzake vennootschapsbelasting pieken we torenhoog in Europa. Met 34% als hoogste schaal staan we ook hier op de 3de plaats, ruim 10% boven het EU-gemiddelde.
Van de ganse eurozone heeft België de hoogste fiscale druk. Als we dan beseffen dat Vlaanderen de motor is van de Belgische economie, dat de werkloosheid in Vlaanderen een stuk lager ligt dan de Belgische en dus de Franstalige werkloosheid, dan beseft iedereen dat Vlaanderen ook het gros betaalt in deze belastingen. De Vlaamse motor sputtert. De Vlaamse motor heeft dringend bijkomende, eigen beleidsinstrumenten nodig om opnieuw op volle toeren te draaien. Bijkomende fiscale druk zou wel eens dodelijk kunnen zijn voor het economische weefsel in Vlaanderen.
Maar ondertussen maakt minister Reynders zich géén zorgen. Mooi is dat!
De woorden van de minister doen mij toch wat denken aan de gevleugelde woorden van wijlen Mathot senior (niet toevallig PS) over het gat in de begroting. “Het gat is er vanzelf gekomen, het zal wel weer vanzelf verdwijnen”.
Men moet er in elk geval niet aan denken de belastingdruk nog te laten stijgen in dit onzalige landje. Zo merkte Eurostat, het Europese instituut dat zich met het bijhouden statistieken bezighoudt, op dat de belastingdruk beduidend hoger ligt dan het EU-gemiddelde. Op het vlak van de algemene belastingdruk komt ons land juist na Denemarken en Zweden en tikt ons land af op een druk van 44%, terwijl het Europees gemiddelde op 39,8% zit (De Standaard, 23.06.2009).
“Nog groter is de kloof inzake inkomensbelasting. Met 53,7% als hoogste aanslagvoet staan we opnieuw op de derde plaats, liefst 16% boven het EU-gemiddelde”. Ook inzake vennootschapsbelasting pieken we torenhoog in Europa. Met 34% als hoogste schaal staan we ook hier op de 3de plaats, ruim 10% boven het EU-gemiddelde.
Van de ganse eurozone heeft België de hoogste fiscale druk. Als we dan beseffen dat Vlaanderen de motor is van de Belgische economie, dat de werkloosheid in Vlaanderen een stuk lager ligt dan de Belgische en dus de Franstalige werkloosheid, dan beseft iedereen dat Vlaanderen ook het gros betaalt in deze belastingen. De Vlaamse motor sputtert. De Vlaamse motor heeft dringend bijkomende, eigen beleidsinstrumenten nodig om opnieuw op volle toeren te draaien. Bijkomende fiscale druk zou wel eens dodelijk kunnen zijn voor het economische weefsel in Vlaanderen.
Maar ondertussen maakt minister Reynders zich géén zorgen. Mooi is dat!
donderdag 25 juni 2009
Rechtstreekse kosten van fysieke agressie tegen politiemensen
We lezen er regelmatig over in de pers: politiemensen zijn steeds vaker het slachtoffer van fysieke agressie. Ik wou wel eens concreet weten wat dit kost en richtte mij daarom tot minister van Binnenlandse Zaken, de heer De Padt (Open VLD).
Uit zijn antwoord blijkt dat de “rechtstreekse kosten voor het verlies van operationele capaciteit op het niveau van de federale politie” voor de periode 2004-2007 constant tussen 250.000 euro en 350.000 euro draait. Met andere woorden, alleen al de kosten verbonden aan het verlies van inzetbaarheid van de federale politiemensen die het slachtoffer werden van fysieke agressie, bedraagt jaarlijks tussen 10 miljoen en 15 miljoen Belgische frank.
Deze kosten zijn natuurlijk verbonden met de dagen werkonbekwaamheid van de federale politiemensen: jaarlijks tussen 1.000 en 1.500 dagen werkonbekwaamheid! Tussen 120 en 140 politiemensen worden elk jaar het slachtoffer, en daarvan zijn er een 10-tal die aan de fysieke agressie een permanente werkonbekwaamheid overhouden (bij 32 moest het ongeval nog worden geconsolideerd).
Indrukwekkende cijfers. Politiemensen hebben ook families, kinderen, een vrouw. Politiemensen lopen elke dag gevaar, zoals de cijfers aangeven. De kosten voor de belastingbetaler lopen hoop op en dan kregen we nog geen cijfers van de minister binnen betreffende de onrechtstreekse kosten van de fysieke agressie. Maar daar hebben we het in een later bericht wel nog eens over.
Uit zijn antwoord blijkt dat de “rechtstreekse kosten voor het verlies van operationele capaciteit op het niveau van de federale politie” voor de periode 2004-2007 constant tussen 250.000 euro en 350.000 euro draait. Met andere woorden, alleen al de kosten verbonden aan het verlies van inzetbaarheid van de federale politiemensen die het slachtoffer werden van fysieke agressie, bedraagt jaarlijks tussen 10 miljoen en 15 miljoen Belgische frank.
Deze kosten zijn natuurlijk verbonden met de dagen werkonbekwaamheid van de federale politiemensen: jaarlijks tussen 1.000 en 1.500 dagen werkonbekwaamheid! Tussen 120 en 140 politiemensen worden elk jaar het slachtoffer, en daarvan zijn er een 10-tal die aan de fysieke agressie een permanente werkonbekwaamheid overhouden (bij 32 moest het ongeval nog worden geconsolideerd).
Indrukwekkende cijfers. Politiemensen hebben ook families, kinderen, een vrouw. Politiemensen lopen elke dag gevaar, zoals de cijfers aangeven. De kosten voor de belastingbetaler lopen hoop op en dan kregen we nog geen cijfers van de minister binnen betreffende de onrechtstreekse kosten van de fysieke agressie. Maar daar hebben we het in een later bericht wel nog eens over.
woensdag 24 juni 2009
Medisch toerisme groeit exponentieel
Dat België over een goed uitgebouwde medische organisatie beschikt, is algemeen gekend. Degelijk opgeleid medisch personeel, een goed uitgebouwd ziekenhuisnet, een (vooral in Vlaanderen) gemotiveerd werkende eerstelijnsgeneeskunde, een degelijke sociale zekerheid.
Voeg daar echter het zeer lakse beleid ten opzichte van illegalen aan toe, en men beseft dat dit luilekkerlandje natuurlijk veel gelukzoekers van alle slag aantrekt. Steeds vaker komen mensen illegaal naar ons land en een van de redenen is natuurlijk onze uitstekende medische zorgverstrekking: iedereen in de medische sector actief, kan u dat bevestigen.
Ook de minister van Maatschappelijke Integratie, Pensioenen en Grote Steden, mevrouw Aréna (PS), bevestigde de exponentiële groei van het aantal illegalen dat op dringende medische hulp beroep doet. De cijfers spreken voor zichzelf. De staat verleende in 2003 tussenkomst inzake dringende medische hulp aan 11. 628 illegaal in België verblijvende personen. In 2004 betrof dit al 15.095, in 2005 19.377, in 2006 23.731 en in 2007 22.763. Op 5 jaar tijd een verdubbeling.
De kosten voor deze dringende medische hulp wordt in eerste instantie gedragen door de verschillende OCMW’s, die het bedrag terugvorderen van de staat. Uiteindelijk betalen wij allemaal voor deze dringende medische hulp aan illegalen. Als wij ziek worden in het buitenland, worden de medische kosten door ons ziekenfonds betaald, eventueel aangevuld met een tussenkomst door onze hospitalisatieverzekering. Denk daar meer eens over na!
Voeg daar echter het zeer lakse beleid ten opzichte van illegalen aan toe, en men beseft dat dit luilekkerlandje natuurlijk veel gelukzoekers van alle slag aantrekt. Steeds vaker komen mensen illegaal naar ons land en een van de redenen is natuurlijk onze uitstekende medische zorgverstrekking: iedereen in de medische sector actief, kan u dat bevestigen.
Ook de minister van Maatschappelijke Integratie, Pensioenen en Grote Steden, mevrouw Aréna (PS), bevestigde de exponentiële groei van het aantal illegalen dat op dringende medische hulp beroep doet. De cijfers spreken voor zichzelf. De staat verleende in 2003 tussenkomst inzake dringende medische hulp aan 11. 628 illegaal in België verblijvende personen. In 2004 betrof dit al 15.095, in 2005 19.377, in 2006 23.731 en in 2007 22.763. Op 5 jaar tijd een verdubbeling.
De kosten voor deze dringende medische hulp wordt in eerste instantie gedragen door de verschillende OCMW’s, die het bedrag terugvorderen van de staat. Uiteindelijk betalen wij allemaal voor deze dringende medische hulp aan illegalen. Als wij ziek worden in het buitenland, worden de medische kosten door ons ziekenfonds betaald, eventueel aangevuld met een tussenkomst door onze hospitalisatieverzekering. Denk daar meer eens over na!
dinsdag 23 juni 2009
De spektakelmaatschappij in de woorden van Jef Lambrecht.
Jef Lambrecht is een gerespecteerd radiojournalist, is al meer dan 30 jaar aan de slag en noemt zichzelf een overtuigd vrijzinnige. Een grote vriend van het Vlaams Belang is de man in kwestie nooit geweest, maar goed, niets nieuws onder de zon, zou ik zeggen.
Dezelfde journalist heeft wel een scherpe tong en een scherpe pen en soms kijk je wel eens verbaasd op als een overtuigde vrijzinnige journalist, met (waarschijnlijk) linkse politieke opvattingen, meningen ventileert die je bij jezelf ook al lang maakt. Het gaat dan meer bepaald over de spektakelmaatschappij en de manier waarop de media met het politieke gebeuren omgaan. Alles draait om de vorm, minder en minder om de inhoud.
In een interview met De Morgen (20.06.2009) is de man hierover bijzonder bitter: “Op de VRT-nieuwsdienst hebben ze zich de afgelopen jaren vooral met de vorm beziggehouden. Dat gebeurde trouwens niet alleen bij de audiovisuele media, maar ook bij de geschreven pers. Er is een afglijding naar de vorm ten koste van de inhoud”.
En verder: “Tot op zekere hoogte begrijp ik mijn hoofdredacteurs wel. Ze hebben nog maar één imperatief en dat is een commercieel imperatief: hoe vangen we de concurrentie een vlieg af, hoe kunnen we onze luister- en kijkcijfers verhogen? (…) Alsof dat het enige is wat telt (…) Maar wij blijven staan voor datgene waarvoor we uiteindelijk worden betaald: een zo goed mogelijk journalistiek product leveren”.
Op de vraag of hij in de uitslag van de recente Vlaamse verkiezingen een bewijs van zijn stelling ziet, antwoordt dezelfde Lambrecht: “Zonder meer. Hoeveel weken zijn er niet geweest dat Jean-Marie Dedecker 3 à 4 keer op televisie te zien was? Over Bart De Wever zullen we maar zwijgen. Die dankt zijn overwinning aan De Slimste Mens. De VRT heeft die mensen groot gemaakt. Toen Philip Dewinter onlangs tegen De Wever zei dat die zijn succes te danken heeft aan het ‘Huis van Vertrouwen’ had hij voor één keer gelijk”.
Een interview dat mij bij is gebleven.
Dezelfde journalist heeft wel een scherpe tong en een scherpe pen en soms kijk je wel eens verbaasd op als een overtuigde vrijzinnige journalist, met (waarschijnlijk) linkse politieke opvattingen, meningen ventileert die je bij jezelf ook al lang maakt. Het gaat dan meer bepaald over de spektakelmaatschappij en de manier waarop de media met het politieke gebeuren omgaan. Alles draait om de vorm, minder en minder om de inhoud.
In een interview met De Morgen (20.06.2009) is de man hierover bijzonder bitter: “Op de VRT-nieuwsdienst hebben ze zich de afgelopen jaren vooral met de vorm beziggehouden. Dat gebeurde trouwens niet alleen bij de audiovisuele media, maar ook bij de geschreven pers. Er is een afglijding naar de vorm ten koste van de inhoud”.
En verder: “Tot op zekere hoogte begrijp ik mijn hoofdredacteurs wel. Ze hebben nog maar één imperatief en dat is een commercieel imperatief: hoe vangen we de concurrentie een vlieg af, hoe kunnen we onze luister- en kijkcijfers verhogen? (…) Alsof dat het enige is wat telt (…) Maar wij blijven staan voor datgene waarvoor we uiteindelijk worden betaald: een zo goed mogelijk journalistiek product leveren”.
Op de vraag of hij in de uitslag van de recente Vlaamse verkiezingen een bewijs van zijn stelling ziet, antwoordt dezelfde Lambrecht: “Zonder meer. Hoeveel weken zijn er niet geweest dat Jean-Marie Dedecker 3 à 4 keer op televisie te zien was? Over Bart De Wever zullen we maar zwijgen. Die dankt zijn overwinning aan De Slimste Mens. De VRT heeft die mensen groot gemaakt. Toen Philip Dewinter onlangs tegen De Wever zei dat die zijn succes te danken heeft aan het ‘Huis van Vertrouwen’ had hij voor één keer gelijk”.
Een interview dat mij bij is gebleven.
maandag 22 juni 2009
Houdt u vast aan de takken van de bomen.
In het najaar kan het hard waaien. Het ziet er trouwens naar uit dat het in het najaar in België sowieso ook hard zàl waaien. Stormen zal het!
Iedereen in en rond de politiek merkt namelijk dat de federale pudding nog meer in elkaar is gezakt na de regionale verkiezingen van 7 juni laatstleden. Commissies komen bij gebrek aan interesse van parlementsleden van de meerderheid (!) niet meer samen, de plenaire zitting op donderdag zakt weg in lethargie. Premier Van Rompuy zoekt een 2de adem en denkt dat hij die na het zomerreces zal vinden ook.
Dit zal trouwens niets te vroeg zijn. De berichten uit de economische en financiële wereld staan op storm. “De nv België staat de komende jaren voor een reusachtige uitdaging. De ontsporende begroting moet worden rechtgetrokken en daarvoor moet worden gesaneerd (…) In 2010 moet ons land volgens de Nationale Bank 7 miljard euro extra inkomsten vinden of besparen”, aldus een verslag in De Tijd (18.06.2009) dat eraan toevoegt dat het grootste zorgenkind de eigen federale begroting wordt en de sociale zekerheid daarin.
De OESO, de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling, is véél pessimistischer dan de Nationale Bank en het Planbureau. Het valt trouwens op dat ook onder een christendemocratisch coalitie, deze overheid steevast blijft uitgaan van het meest optimistische scenario, in plaats van zich realistisch op het slechtste scenario voor te bereiden. De OESO denkt – in tegenstelling met de NBB en het Planbureau die uitgaan van een krimp van ongeveer 3,5% - dat de economie in België dit jaar zal krimpen met minstens 4%. Met andere woorden: de verwachte sanering wordt nog een stuk zwaarder voor deze regering, voor deze regeringen.
Voeg daarbij de beloftes van CD&V en N-VA om Vlaanderen eindelijk een fundamentele staatshervorming te bezorgen en je ziet het onweer zo opsteken. Het gevaar is zeker niet denkbeeldig dat Vlaanderen in ruil voor de borrelnootjes van CD&V en N-VA financieel zwaar over de brug zal moeten komen. Het Vlaams Belang is niet bereid om deze financiële toegevingen te doen, zoveel moet duidelijk zijn.
Iedereen in en rond de politiek merkt namelijk dat de federale pudding nog meer in elkaar is gezakt na de regionale verkiezingen van 7 juni laatstleden. Commissies komen bij gebrek aan interesse van parlementsleden van de meerderheid (!) niet meer samen, de plenaire zitting op donderdag zakt weg in lethargie. Premier Van Rompuy zoekt een 2de adem en denkt dat hij die na het zomerreces zal vinden ook.
Dit zal trouwens niets te vroeg zijn. De berichten uit de economische en financiële wereld staan op storm. “De nv België staat de komende jaren voor een reusachtige uitdaging. De ontsporende begroting moet worden rechtgetrokken en daarvoor moet worden gesaneerd (…) In 2010 moet ons land volgens de Nationale Bank 7 miljard euro extra inkomsten vinden of besparen”, aldus een verslag in De Tijd (18.06.2009) dat eraan toevoegt dat het grootste zorgenkind de eigen federale begroting wordt en de sociale zekerheid daarin.
De OESO, de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling, is véél pessimistischer dan de Nationale Bank en het Planbureau. Het valt trouwens op dat ook onder een christendemocratisch coalitie, deze overheid steevast blijft uitgaan van het meest optimistische scenario, in plaats van zich realistisch op het slechtste scenario voor te bereiden. De OESO denkt – in tegenstelling met de NBB en het Planbureau die uitgaan van een krimp van ongeveer 3,5% - dat de economie in België dit jaar zal krimpen met minstens 4%. Met andere woorden: de verwachte sanering wordt nog een stuk zwaarder voor deze regering, voor deze regeringen.
Voeg daarbij de beloftes van CD&V en N-VA om Vlaanderen eindelijk een fundamentele staatshervorming te bezorgen en je ziet het onweer zo opsteken. Het gevaar is zeker niet denkbeeldig dat Vlaanderen in ruil voor de borrelnootjes van CD&V en N-VA financieel zwaar over de brug zal moeten komen. Het Vlaams Belang is niet bereid om deze financiële toegevingen te doen, zoveel moet duidelijk zijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)
