Ja, het is inderdaad een bijzonder late nachtvergadering geworden, de plenaire zitting waar zowel over de regeringsverklaring als over de begrotingsplannen van deze regering moest worden gestemd. Daarna kwamen nog eens een rits wetsvoorstellen, waarvan de hoogdringendheid werd gevraagd.
Nu is begroting wel een groot en duur woord, als men met enige kritische ingesteldheid de plannen van deze regering doorneemt. Eerste vaststelling: Weinig écht becijferd materiaal, waarop de begrotingsspecialisten van de verschillende politieke partijen zich konden baseren om hun kritiek te spuien. Collega Hagen Goyvaerts klaagde dit, aan de hand van het degelijke cijfermateriaal uit De Tijd, aan.
Tweede vaststelling: deze regering en deze begrotingsopmaak zijn een doorslagje van Verhofstadt. Een overschatting van de inkomsten en een onderschatting van de uitgaven. Men gaat – in het elan van het voluntarisme à la Verhofdstadt, maar zonder diens gedrevenheid – uit van een groeicijfer van 1,2% bijvoorbeeld, terwijl een internationale organisatie als het IMF voor België uitgaat van een groeicijfer van maximaal 0,2%. “Men zal wel aanpassen als het probleem zich stelt…”: waar hebben we dat nog gehoord?
Deze regering had in haar aantreden beloofd dat er een begrotingsoverschot zou worden gerealiseerd: men moest en men zou eindelijk de vergrijzing van de bevolking aanpakken. Ook van die verkiezingsbeloften (CD&V…) blijft niets over. Integendeel, Sven Gatz (parlementslid voor Open VLD) liet in het Vlaams Parlement zelfs optekenen dat er van een begrotingsevenwicht al helemaal geen sprake meer is.
Vierde vaststelling: ook deze regering kan het liegen niet laten. Open VLD had in de aanloop naar de federale verkiezingen in 2007 beloofd dat er géén belastingverhogingen meer kwamen. Eerst glunderde Open VLD in deze begroting: ze hield woord. Tot (eer)gisteren uitlekte dat minister Clerfayt het clicksysteem had ‘vergeten’ aan te kondigen, wat erop neerkomt dat bij daling van de olieprijs (wat momenteel gebeurt…) de prijsvermindering voor de helft naar de staatskas vloeit en dat u, de eindgebruiker, eigenlijk maar voor de helft van de prijsvermindering zult genieten. Goed toch, dat deze regering zo goed voor ons zorgt…
Tenslotte zijn ook de Franstalige socialisten niet vies van een leugentje min of meer. De minister van Energie, minister Magnette, had in het verleden in de commissie Bedrijfsleven al enkele keren laten verstaan dat een bijdrage van 250 miljoen euro, die GDF Suez zogezegd aan België moest betalen – ik dacht, ter compensatie van de fusie – door België met GDF Suez was doorgesproken, de “deal” was zogezegd rond, alleen moest het bedrag nog op de rekening worden gestort. Nu kan men in De Tijd lezen dat GDF Suez compleet uit de lucht valt, het bedrag “totaal buiten proportie” vindt, en zelfs naar de rechtbank stapt als de regering meent dat ze op dit bedrag aanspraak kan maken. Er zijn dus géén afgeronde onderhandelingen, misschien zijn er zelfs helemaal geen onderhandelingen geweest.
U merkt het: dit is de zoveelste regering van de leugen. Is dit het beste wat België nog kan bieden?
vrijdag 17 oktober 2008
donderdag 16 oktober 2008
drugs en criminaliteit
Een bericht zonder verdere commentaar, een bericht uit de regionale bladzijden van Het Laatste Nieuws (15.10.2008). Het Openbaar Ministerie vordert in een belangrijke drugszaak 6 jaar celstraf tegen de hoofdverdachte. I., een Russisch-Moldaviër, is het kopstuk van de goed georganiseerde bende, hij laat zich, aldus het persbericht, omringen door luitenanten, een knokploeg, chauffeurs, en andere helpers. 18 (jonge) mensen in het totaal, die allemaal op het proces terecht staan. “Een crimineel imperium in West-Vlaanderen”.
Het bericht gaat verder: “Duizenden xtc-pillen, honderden grammen cannabis en cocaïne. Hij deinsde er niet voor terug om mensen te bedreigen, in elkaar te laten slaan of onder druk te zetten”. De maffia in West-Vlaanderen…
Omdat het aftappen van de telefoon niet helemaal volgens de regels van het spel zou zijn gebeurd, eisen sommige verdachten een voorwaardelijke straf, zodat ze eigenlijk niet moeten gaan zitten. Nu moet men de gewone (en de minder gewone) burger toch maar eens proberen uit te leggen waarom een misdrijf of een misdaad minder erg wordt omdat het aftappen van de telefoons niet helemaal wettelijk zou verlopen zijn…Is een moord minder moorddadig omdat het aftappen niet helemaal wettelijk is gebeurd? Heeft het dealen van drugs minder slachtoffers gemaakt omdat de verdachten niet helemaal volgens de regels van het spel werden afgeluisterd? Is dit de richting die men ons rechtssysteem wil laten uitgaan?
Het bericht gaat verder: “Duizenden xtc-pillen, honderden grammen cannabis en cocaïne. Hij deinsde er niet voor terug om mensen te bedreigen, in elkaar te laten slaan of onder druk te zetten”. De maffia in West-Vlaanderen…
Omdat het aftappen van de telefoon niet helemaal volgens de regels van het spel zou zijn gebeurd, eisen sommige verdachten een voorwaardelijke straf, zodat ze eigenlijk niet moeten gaan zitten. Nu moet men de gewone (en de minder gewone) burger toch maar eens proberen uit te leggen waarom een misdrijf of een misdaad minder erg wordt omdat het aftappen van de telefoons niet helemaal wettelijk zou verlopen zijn…Is een moord minder moorddadig omdat het aftappen niet helemaal wettelijk is gebeurd? Heeft het dealen van drugs minder slachtoffers gemaakt omdat de verdachten niet helemaal volgens de regels van het spel werden afgeluisterd? Is dit de richting die men ons rechtssysteem wil laten uitgaan?
woensdag 15 oktober 2008
Cannabisplantages over gans Vlaanderen
Met het (gedeeltelijk) verstrengen van de drugswet in Nederland en het gedoogbeleid in België kwamen veel drugshandelaars en drugskwekers over de grens. Collega Stevenheydens stelde hierover gerichte vragen en kreeg heel wat cijfergegevens binnen. Zo rolde de politie in 2007 2 maal zoveel drugsplantages op als in 2006 en bijna 10 keer meer dan in 2004.
Nu blijkt zich een nieuw fenomeen voor te doen, en het is goed dat dit in de pers – zij het onvoldoende, vooral de zogenaamde kwaliteitspers bleef achterwege – verschijnt. Nederlandse criminele organisaties leggen steeds dieper in Vlaanderen cannabisplantages aan en laten de grensstreek meer en meer links liggen, aldus Het Nieuwsblad op 08.10.2008. De politie is er trouwens ook van overtuigd dat steeds meer plantages in België worden opgezet: “In Nederland zijn er meer dan 300 growshops waar je alles vindt om een plantage aan te leggen. In Tilburg alleen al zijn er 13”, aldus een woordvoerder van de politie. De plantages zijn “hypermodern en de panden perfect geïsoleerd”.
Feit is dat het beleid te weinig inspanningen levert om deze plaag in te dijken. Natuurlijk zijn we akkoord dat gebruikers vooral moeten geholpen worden. Maar de handelaars, die aan de oorsprong liggen van deze moderne ziekte, moeten efficiënt worden opgespoord. Vooral is het een kwestie van vervolging. De politiek moet duidelijke signalen geven dat een vervolging tot de belangrijke prioriteiten van het gerecht behoort. Dan kan ook de politie haar werk doet en is het voor haar tenminste geen dweilen met de kraan open.
Het Vlaams Belang zal op dit programmapunt blijven hameren. Teveel mensen worden rechtstreeks (jongeren, maar ook steeds meer dertigers en veertigers worden slachtoffer van drugs) of onrechtstreeks (ouders, kinderen, vrienden, en de ganse maatschappij dragen allemaal een stuk van de maatschappelijke kost) slachtoffer om het maar blauwblauw te laten. Het belangrijkste signaal moet van de politiek komen, zoveel is duidelijk.
Nu blijkt zich een nieuw fenomeen voor te doen, en het is goed dat dit in de pers – zij het onvoldoende, vooral de zogenaamde kwaliteitspers bleef achterwege – verschijnt. Nederlandse criminele organisaties leggen steeds dieper in Vlaanderen cannabisplantages aan en laten de grensstreek meer en meer links liggen, aldus Het Nieuwsblad op 08.10.2008. De politie is er trouwens ook van overtuigd dat steeds meer plantages in België worden opgezet: “In Nederland zijn er meer dan 300 growshops waar je alles vindt om een plantage aan te leggen. In Tilburg alleen al zijn er 13”, aldus een woordvoerder van de politie. De plantages zijn “hypermodern en de panden perfect geïsoleerd”.
Feit is dat het beleid te weinig inspanningen levert om deze plaag in te dijken. Natuurlijk zijn we akkoord dat gebruikers vooral moeten geholpen worden. Maar de handelaars, die aan de oorsprong liggen van deze moderne ziekte, moeten efficiënt worden opgespoord. Vooral is het een kwestie van vervolging. De politiek moet duidelijke signalen geven dat een vervolging tot de belangrijke prioriteiten van het gerecht behoort. Dan kan ook de politie haar werk doet en is het voor haar tenminste geen dweilen met de kraan open.
Het Vlaams Belang zal op dit programmapunt blijven hameren. Teveel mensen worden rechtstreeks (jongeren, maar ook steeds meer dertigers en veertigers worden slachtoffer van drugs) of onrechtstreeks (ouders, kinderen, vrienden, en de ganse maatschappij dragen allemaal een stuk van de maatschappelijke kost) slachtoffer om het maar blauwblauw te laten. Het belangrijkste signaal moet van de politiek komen, zoveel is duidelijk.
dinsdag 14 oktober 2008
Kleine aandeelhouders van Fortis roeren zich...
Ondanks de ‘coupon’, waarmee de Belgische overheid een deel van haar winsten die ze zou kunnen boeken op haar aandeel in PNB Paribas, wil herverdelen over de vele aandeelhouders van Fortis, en hen daarmee gedeeltelijk wil vergoeden voor de verliezen van dezelfde bank, blijft het ongenoegen van dezelfde aandeelhouders over de totaal verschillende oplossingen voor de financiële crisis bij Fortis en Dexia bestaan.
Zo verklaart een woordvoerder van een aandeelhoudersgroep (De Morgen, 11.10.2008): “Wat ik de regering verwijt, is dat het duidelijk ook anders kon. Er waren andere manieren (Dexia) om dit te regelen. Allez, wie waren de grote afwezigen tijdens de onderhandelingen met BNP Paribas? Juist, de aandeelhouders. En wie zat er deze voorbije week bij Dexia aan de onderhandelingstafel? Alleen maar aandeelhouders (…) Ze hebben hun belangen ten volle kunnen verdedigen. En voilà: Dexia wordt gered”.
Dat het niet om weinig gedupeerden gaat bij Fortis is ondertussen ook al duidelijk: “Er zijn grandioze vergissingen begaan in de aanpak van Fortis. In België zijn zeker 300.000 gedupeerden”. Fortis is verkocht voor een appel en een ei, zonder overleg met de top, zonder overleg met de aandeelhouders. België heeft slecht gecommuniceerd en heeft slecht onderhandeld. Dat is de teneur van de aanklacht van deze woordvoerder.
Enkele opmerkingen in de rand:
1. De ACW-bank moest gered worden en voilà, hij is gered. Een duidelijk signaal, dat wel. Maar of het een politiek verstandig signaal is, is allerminst duidelijk. De verweving van politieke macht, financiële invloed en de Belgische Haute Finance werd in elk geval door de maatregelen van de regering onderstreept. Voor ons nog meer reden om eindelijk met al dit geknoei komaf te maken.
2. De coupon zou de aandeelhouders van Fortis het recht geven op een deel van de winst van de aandelen van de overheid bij BNP Paribas. Die aandelen werden gekocht met overheidsgeld, met geld van u en mij dus. De belastingbetaler betaalt met andere woorden deze compensatie aan de aandeelhouders van Fortis uit. Is dat de bedoeling?
3. Ondertussen dreigt een economische recessie in het geïndustrialiseerde deel van de wereld. Wat doet deze bijna paarse regering? Ze handhaaft het economisch groeicijfer voor volgend jaar op 1,2%! En dat terwijl zowat alle financiële instellingen, onderzoeksbureaus en andere experts uitgaan van een nulgroei en zelfs van een inkrimping van de economie. ‘Ambitieus’ zijn ze dus wel, alhoewel het eerder op wereldvreemdheid lijkt.
Zo verklaart een woordvoerder van een aandeelhoudersgroep (De Morgen, 11.10.2008): “Wat ik de regering verwijt, is dat het duidelijk ook anders kon. Er waren andere manieren (Dexia) om dit te regelen. Allez, wie waren de grote afwezigen tijdens de onderhandelingen met BNP Paribas? Juist, de aandeelhouders. En wie zat er deze voorbije week bij Dexia aan de onderhandelingstafel? Alleen maar aandeelhouders (…) Ze hebben hun belangen ten volle kunnen verdedigen. En voilà: Dexia wordt gered”.
Dat het niet om weinig gedupeerden gaat bij Fortis is ondertussen ook al duidelijk: “Er zijn grandioze vergissingen begaan in de aanpak van Fortis. In België zijn zeker 300.000 gedupeerden”. Fortis is verkocht voor een appel en een ei, zonder overleg met de top, zonder overleg met de aandeelhouders. België heeft slecht gecommuniceerd en heeft slecht onderhandeld. Dat is de teneur van de aanklacht van deze woordvoerder.
Enkele opmerkingen in de rand:
1. De ACW-bank moest gered worden en voilà, hij is gered. Een duidelijk signaal, dat wel. Maar of het een politiek verstandig signaal is, is allerminst duidelijk. De verweving van politieke macht, financiële invloed en de Belgische Haute Finance werd in elk geval door de maatregelen van de regering onderstreept. Voor ons nog meer reden om eindelijk met al dit geknoei komaf te maken.
2. De coupon zou de aandeelhouders van Fortis het recht geven op een deel van de winst van de aandelen van de overheid bij BNP Paribas. Die aandelen werden gekocht met overheidsgeld, met geld van u en mij dus. De belastingbetaler betaalt met andere woorden deze compensatie aan de aandeelhouders van Fortis uit. Is dat de bedoeling?
3. Ondertussen dreigt een economische recessie in het geïndustrialiseerde deel van de wereld. Wat doet deze bijna paarse regering? Ze handhaaft het economisch groeicijfer voor volgend jaar op 1,2%! En dat terwijl zowat alle financiële instellingen, onderzoeksbureaus en andere experts uitgaan van een nulgroei en zelfs van een inkrimping van de economie. ‘Ambitieus’ zijn ze dus wel, alhoewel het eerder op wereldvreemdheid lijkt.
maandag 13 oktober 2008
Weinig consequente houding
Hoe langer de financiële crisis duurt, hoe meer vragen naar boven komen en hoe moeilijker het wordt begrip te blijven opbrengen voor bepaalde banken en – niet minder belangrijk – voor het overheidsbeleid, of, correcter, voor het ontbreken van een consistent overheidsbeleid.
Zo heeft u ongetwijfeld vragen bij hetgeen gebeurt! Zelf zit ik met volgende vragen, vragen die misschien ook bij u leven? Laat het ons gerust weten. Maar mijn vragen dan:
1. Het zogenaamde Depositobeschermingsfonds beschikt slechts over 900 miljoen euro in kas. Op basis van de oude wettelijke bescherming van 20.000 euro per rekening zouden slechts 45.000 rekeningen beschermd zijn – dat is alles! Op basis van de nieuwe regeling – een voorstel van de SP.A – van 100.000 euro zouden slechts 9.000 rekeningen op een uitbetaling kunnen rekenen. En dan is de Belgische pot al leeg…Bij faillissement wel te verstaan.
2. Tenzij er bijgestort wordt, natuurlijk. Zo meldde een woordvoerder van de overkoepelende organisatie van banken, Febelfin, in Het Laatste Nieuws (09.10.2008) dat “in de veronderstelling dat de financiële reserves toch ontoereikend zouden blijken (…), zullen bijkomende bijdragen opgevraagd worden bij de deelnemers aan het Beschermingsfonds”. Bijkomende middelen zullen dus opgevraagd worden …bij de banken, terwijl het juist diezelfde banken zijn die om middelen schreeuwen.???
3. De zogenaamde Depositowaarborg was tot hier toe alleen geldig voor particulieren. Maar hoe zit dat dan met de bedrijven in ons land? Hoeveel spaarcentjes van zaakvoerders van kleine en middelgrote ondernemingen zitten er niet in het bedrijf en dus bij de banken? Over de bankgarantie voor ondernemingen bestaat toch wel grote onduidelijkheid: bepaalde banken menen dat er géén bankgarantie bestaat, andere banken menen dan weer dat de bankgarantie alleen geldt voor kmo’s met een omzet minder dan 8,8 miljoen euro op jaarbasis en minder dan 50 werknemers in dienst. Onduidelijkheid troef! Tot slot toch even vermelden dat in België ruim 700.000 bedrijven en bedrijfjes actief zijn, het economisch weefsel dus.
4. Een vraag die ook steeds nadrukkelijker in de pers komt: waarom worden Fortis en Dexia op zo’n verschillende manier behandeld? Waarom discriminatie in behandeling van Fortis en Dexia? Natuurlijk, zoals alles in België zit ook hier wel een duidelijk ranzig politiek geurtje aan vast. Een ACW-bank failliet laten gaan terwijl het ACW als het ware in de regering zit…niet verkoopbaar aan de achterban blijkbaar. In bijkomende orde stelt zich de vraag hoe deze regering zal reageren als KBC bijvoorbeeld zou wankelen?
De regering heeft maandenlang geruststellende berichten de wereld ingestuurd, terwijl ze verdomd goed wist dat er van alles aan de hand was. Berichten die nu nog worden verspreid en die écht geruststellend zouden kunnen zijn, dreigen hun effect te verliezen. Wie gelooft deze mensen nog?
Zo heeft u ongetwijfeld vragen bij hetgeen gebeurt! Zelf zit ik met volgende vragen, vragen die misschien ook bij u leven? Laat het ons gerust weten. Maar mijn vragen dan:
1. Het zogenaamde Depositobeschermingsfonds beschikt slechts over 900 miljoen euro in kas. Op basis van de oude wettelijke bescherming van 20.000 euro per rekening zouden slechts 45.000 rekeningen beschermd zijn – dat is alles! Op basis van de nieuwe regeling – een voorstel van de SP.A – van 100.000 euro zouden slechts 9.000 rekeningen op een uitbetaling kunnen rekenen. En dan is de Belgische pot al leeg…Bij faillissement wel te verstaan.
2. Tenzij er bijgestort wordt, natuurlijk. Zo meldde een woordvoerder van de overkoepelende organisatie van banken, Febelfin, in Het Laatste Nieuws (09.10.2008) dat “in de veronderstelling dat de financiële reserves toch ontoereikend zouden blijken (…), zullen bijkomende bijdragen opgevraagd worden bij de deelnemers aan het Beschermingsfonds”. Bijkomende middelen zullen dus opgevraagd worden …bij de banken, terwijl het juist diezelfde banken zijn die om middelen schreeuwen.???
3. De zogenaamde Depositowaarborg was tot hier toe alleen geldig voor particulieren. Maar hoe zit dat dan met de bedrijven in ons land? Hoeveel spaarcentjes van zaakvoerders van kleine en middelgrote ondernemingen zitten er niet in het bedrijf en dus bij de banken? Over de bankgarantie voor ondernemingen bestaat toch wel grote onduidelijkheid: bepaalde banken menen dat er géén bankgarantie bestaat, andere banken menen dan weer dat de bankgarantie alleen geldt voor kmo’s met een omzet minder dan 8,8 miljoen euro op jaarbasis en minder dan 50 werknemers in dienst. Onduidelijkheid troef! Tot slot toch even vermelden dat in België ruim 700.000 bedrijven en bedrijfjes actief zijn, het economisch weefsel dus.
4. Een vraag die ook steeds nadrukkelijker in de pers komt: waarom worden Fortis en Dexia op zo’n verschillende manier behandeld? Waarom discriminatie in behandeling van Fortis en Dexia? Natuurlijk, zoals alles in België zit ook hier wel een duidelijk ranzig politiek geurtje aan vast. Een ACW-bank failliet laten gaan terwijl het ACW als het ware in de regering zit…niet verkoopbaar aan de achterban blijkbaar. In bijkomende orde stelt zich de vraag hoe deze regering zal reageren als KBC bijvoorbeeld zou wankelen?
De regering heeft maandenlang geruststellende berichten de wereld ingestuurd, terwijl ze verdomd goed wist dat er van alles aan de hand was. Berichten die nu nog worden verspreid en die écht geruststellend zouden kunnen zijn, dreigen hun effect te verliezen. Wie gelooft deze mensen nog?
vrijdag 10 oktober 2008
Het spijt ons, de zaak is verjaard
Als student in de rechten zijn mij 2 belangrijke principes van de Europese rechtspleging en de Europese rechtsstaat in herinnering gebleven – ongetwijfeld omwille van hun uitzonderlijke belangrijkheid voor de cursussen – eerst en vooral de rechtsgelijkheid (elke burger moet op dezelfde gelijke behandeling kunnen beroep doen) en daarnaast de rechtszekerheid, de zekerheid van een geordende maatschappij met regels die door iedereen moeten worden gerespecteerd.
Berichten dat bepaalde fraudezaken waar ex-ministers bij betrokken waren, door de raadkamer als verjaard worden beschouwd, ondergraven deze nobele principes en scherpen het wantrouwen van de burgers in de politici en in de onafhankelijkheid van het gerecht aan. Ze ondergraven – het kan gewoon niet genoeg worden herhaald! – de principes zelf van de democratie.
In de jaren 90 van de vorige eeuw was de PSC’-er Jean Louis Thys, Brussels Gewestminister van Openbaar Vervoer en Openbare Werken, verwikkeld in allerlei minder frisse praktijken, zaken van schriftvervalsing, corruptie, enzovoort. In 2002 sloot onderzoeksrechter Bulthé zijn onderzoek af en maakt dit over aan het Parket. Het Parket was met zijn eindvordering pas klaar in 2006. “Te laat, want de feiten bleken al verjaard sinds maart 2004”, aldus een bericht in De Standaard (01.10.2008). “De verjaring blijft zeer pijnlijk omdat uit de vordering van het parket die aan de raadkamer werd voorgelegd, duidelijk bleek dat op het kabinet van Thys jarenlang gesjoemeld werd. En zeker niet alleen door Thys zelf”.
Goed nieuws dus voor enkele zittende Brusselse politici, die nu van deze affaire geen last meer kunnen hebben en die dus schaamteloos op hun plaats zullen blijven zitten. Een ervan is Brussels parlementslid en fractieleider van een bepaalde politieke fractie in het Brussels Parlement. Mensen, die een voorbeeldfunctie uitoefenen als politici, en die op dergelijke zware feiten betrapt worden, zouden moeten ontslag nemen, vindt u? Opmerkelijk is in elk geval dat dit gesjoemel ook nog eens ingedekt lijkt door justitie.
Dit is een heel slechte zaak voor de democratie, zoveel is duidelijk.
Berichten dat bepaalde fraudezaken waar ex-ministers bij betrokken waren, door de raadkamer als verjaard worden beschouwd, ondergraven deze nobele principes en scherpen het wantrouwen van de burgers in de politici en in de onafhankelijkheid van het gerecht aan. Ze ondergraven – het kan gewoon niet genoeg worden herhaald! – de principes zelf van de democratie.
In de jaren 90 van de vorige eeuw was de PSC’-er Jean Louis Thys, Brussels Gewestminister van Openbaar Vervoer en Openbare Werken, verwikkeld in allerlei minder frisse praktijken, zaken van schriftvervalsing, corruptie, enzovoort. In 2002 sloot onderzoeksrechter Bulthé zijn onderzoek af en maakt dit over aan het Parket. Het Parket was met zijn eindvordering pas klaar in 2006. “Te laat, want de feiten bleken al verjaard sinds maart 2004”, aldus een bericht in De Standaard (01.10.2008). “De verjaring blijft zeer pijnlijk omdat uit de vordering van het parket die aan de raadkamer werd voorgelegd, duidelijk bleek dat op het kabinet van Thys jarenlang gesjoemeld werd. En zeker niet alleen door Thys zelf”.
Goed nieuws dus voor enkele zittende Brusselse politici, die nu van deze affaire geen last meer kunnen hebben en die dus schaamteloos op hun plaats zullen blijven zitten. Een ervan is Brussels parlementslid en fractieleider van een bepaalde politieke fractie in het Brussels Parlement. Mensen, die een voorbeeldfunctie uitoefenen als politici, en die op dergelijke zware feiten betrapt worden, zouden moeten ontslag nemen, vindt u? Opmerkelijk is in elk geval dat dit gesjoemel ook nog eens ingedekt lijkt door justitie.
Dit is een heel slechte zaak voor de democratie, zoveel is duidelijk.
donderdag 9 oktober 2008
allochtone jongeren en 'no-go'-gebieden
Tot vervelens toe heeft onze partij het geschreven en geroepen: allochtonen worden in ons land – en in naam van een zelfverklaard zogenaamd antiracisme, dat tot officiële staatsgodsdienst werd geproclameerd – veel te veel gepamperd. Het Vlaams Belang staat hiermee niet meer alleen, ook allochtone ouderverenigingen eisen maatregelen.
Een van de eerste regels van het officiële antiracisme is dat het woord ‘allochtone jongere’ niet meer in verband mag worden gebracht met het woord ‘criminaliteit’. En dan kom je tot allerlei cryptische krantenberichten die alleen nog te lezen zijn na veel puzzelwerk. Neem nu het artikel in De Standaard (29.09.2008) met de titel “Jongeren helpen autodieven vluchten”. Waarom zouden Vlaamse, zouden Belgische jongeren in godsnaam autodieven helpen ontsnappen.
Je leest in het artikel dat een “politiepatrouille in de Brusselse gemeente Schaarbeek” enkele vluchtende autodieven op het spoor was. Toen de dieven bijna gestopt waren, spraken ze “een groepje jongeren aan”. De groep groeide razendsnel aan en de politiepatrouille werd uiteindelijk versterkt met een ploeg van de metropolitie, een hondenbrigade, en drie ploegen van de Brusselse politie. Het regende eieren en stenen op de agenten. De autodieven konden ontsnappen.
Tot zover het verslag. Een woordvoerder van de politie vond, aldus de journalist, het besluit van de politiediensten om zich uiteindelijk terug te trekken een “wijze beslissing”. Wat is daar wijs aan, mijnheer de woordvoerder? Is toegeven aan criminaliteit een “wijze beslissing”?
Opeens gaat het licht aan. Dezelfde politieagent meldt dat deze en andere jongeren in Brussel ‘no-go-gebieden” willen creëren. Plaatsen waar de politie geen controle heeft en waar de criminaliteit welig tiert. We herinneren ons een berichtje in De Morgen (25.09.2008), over een RTBF-ploeg die in Brussel door bendes jonge Marokkanen geslagen, geschopt en verjaagd werd onder geroep van allerlei beledigingen als “hoerenjongen”, “racisten” en zelfs “Vlamingen” (aldus een verslag van een RTBF-journalist).
Het wordt stilaan duidelijk wat de bedoeling is van het ganse plaatje. Maar het blijft vreemd dat de overheden dit allemaal zonder opmerkingen, zomaar goedkeuren…Of niet?
Een van de eerste regels van het officiële antiracisme is dat het woord ‘allochtone jongere’ niet meer in verband mag worden gebracht met het woord ‘criminaliteit’. En dan kom je tot allerlei cryptische krantenberichten die alleen nog te lezen zijn na veel puzzelwerk. Neem nu het artikel in De Standaard (29.09.2008) met de titel “Jongeren helpen autodieven vluchten”. Waarom zouden Vlaamse, zouden Belgische jongeren in godsnaam autodieven helpen ontsnappen.
Je leest in het artikel dat een “politiepatrouille in de Brusselse gemeente Schaarbeek” enkele vluchtende autodieven op het spoor was. Toen de dieven bijna gestopt waren, spraken ze “een groepje jongeren aan”. De groep groeide razendsnel aan en de politiepatrouille werd uiteindelijk versterkt met een ploeg van de metropolitie, een hondenbrigade, en drie ploegen van de Brusselse politie. Het regende eieren en stenen op de agenten. De autodieven konden ontsnappen.
Tot zover het verslag. Een woordvoerder van de politie vond, aldus de journalist, het besluit van de politiediensten om zich uiteindelijk terug te trekken een “wijze beslissing”. Wat is daar wijs aan, mijnheer de woordvoerder? Is toegeven aan criminaliteit een “wijze beslissing”?
Opeens gaat het licht aan. Dezelfde politieagent meldt dat deze en andere jongeren in Brussel ‘no-go-gebieden” willen creëren. Plaatsen waar de politie geen controle heeft en waar de criminaliteit welig tiert. We herinneren ons een berichtje in De Morgen (25.09.2008), over een RTBF-ploeg die in Brussel door bendes jonge Marokkanen geslagen, geschopt en verjaagd werd onder geroep van allerlei beledigingen als “hoerenjongen”, “racisten” en zelfs “Vlamingen” (aldus een verslag van een RTBF-journalist).
Het wordt stilaan duidelijk wat de bedoeling is van het ganse plaatje. Maar het blijft vreemd dat de overheden dit allemaal zonder opmerkingen, zomaar goedkeuren…Of niet?
Abonneren op:
Posts (Atom)
