Het gebeurt in de beste families: de infrastructuur laat het afweten en voor je het weet, draait alles vast. En werkt er niets meer. Mijn laptop is dus gecrasht, spijtig, want u zal mijn commentaarstukjes enkele dagen moeten missen....
Zoals bij de oude BRT (wie herinnert het zich nog?): Eventjes geduld...
donderdag 9 oktober 2008
woensdag 8 oktober 2008
Nieuwe Franse machtsgreep
Natuurlijk ben ik, net als zoveel burgers, blij dat de twee banken gered zijn, blij vooral voor de werknemers van de beide financiële instellingen. De voormalige Bacob-bank – de bank van het ACW, u weet wel – kreeg, na een tussenstap bij Artesia, tenslotte als definitieve naam Dexia opgekleefd. Nadat ook hier de internationale financiële crisis voor enorme onrust zorgde, greep de Belgische regering in, en plaatste zij oud-politicus Jean-Luc Dehaene aan het hoofd. Daarmee lijkt de cirkel gesloten en wordt ACW weer ACW. Of dit een goed teken is, durf ik ten zeerste betwijfelen. Zette men eerder de socialist Verwilst bij Fortis aan de deur, dan wordt nu een andere oud-politicus binnengehaald…Hij zal er wellicht zetelen samen met Jan Renders, algemeen voorzitter van het ACW.
Met de gebeurtenissen in en rond Fortis haalde de Belgische overheid niet onmiddellijk goede punten. Zelfs systeemkranten kunnen er niet meer tussenuit te wijzen op de zware machtsgreep van Frankrijk op het financiële (en dus economische) weefsel van dit land. Niet alleen kreeg Frankrijk een blokkeringsminderheid in Dexia, maar erger is de macht die BNP Paribas in Fortis kreeg.
Opnieuw, want onze partij klaagde in het parlement al enkele keren de machtsgreep van Frankrijk aan op onze energiemarkt en de energievoorziening, wat vooral gebeurt door de fusiemaatschappij Suez GdF. Frankrijk controleert er zowat de ganse Belgische energievoorziening mee (onder andere Fluxys en Fluxys International, de nog op te richten vennootschap die de gasterminal in Zeebrugge zal beheren).
De rol van enkele Franstalige politici valt ook professor Paul De Grauwe (KULeuven) op: “Fortis is in Franse handen gevallen omdat wij zo stom zijn geweest om het aan de Fransen te verkopen. De regering heeft de meubelen verkocht tegen een bradeerprijs. Natuurlijk is BNP erg blij omdat het voor een appel en een ei onze grootste bank verwerft” (De Morgen, 07.10.2008).
De krant vervolgt: “De Grauwe ziet er vooral een ‘moment van ideologische verdwazing in’, met name bij minister van Financiën Didier Reynders (MR), die niet wou weten van het alternatief van een volledige nationalisering naar Nederlands model van de Belgische Fortistak”.
Voor de controle van Fortis België en Luxemburg kreeg de Belgische overheid geen geld, maar aandelen in PNB Paribas. Wat als PNB het op de beurs slecht zou doen? Wat dan met “onze” aandelen? Zullen de vele Vlaamse kranten dan blijven volhouden dat onze Eerste Minister het als boekhouder zo goed gedaan heeft?
Het moet duidelijk zijn dat wij als Vlaams Belang een parlementaire onderzoekscommissie blijven eisen om zowel de rol van de controlerende CFBA als van de besturen van de verschillende banken, die in de crisis betrokken geraakten, uit te zoeken. Het kan toch niet dat men na de fusies, afsplitsingen en geldinbreng gewoon weer over gaat tot de orde van de dag?
Met de gebeurtenissen in en rond Fortis haalde de Belgische overheid niet onmiddellijk goede punten. Zelfs systeemkranten kunnen er niet meer tussenuit te wijzen op de zware machtsgreep van Frankrijk op het financiële (en dus economische) weefsel van dit land. Niet alleen kreeg Frankrijk een blokkeringsminderheid in Dexia, maar erger is de macht die BNP Paribas in Fortis kreeg.
Opnieuw, want onze partij klaagde in het parlement al enkele keren de machtsgreep van Frankrijk aan op onze energiemarkt en de energievoorziening, wat vooral gebeurt door de fusiemaatschappij Suez GdF. Frankrijk controleert er zowat de ganse Belgische energievoorziening mee (onder andere Fluxys en Fluxys International, de nog op te richten vennootschap die de gasterminal in Zeebrugge zal beheren).
De rol van enkele Franstalige politici valt ook professor Paul De Grauwe (KULeuven) op: “Fortis is in Franse handen gevallen omdat wij zo stom zijn geweest om het aan de Fransen te verkopen. De regering heeft de meubelen verkocht tegen een bradeerprijs. Natuurlijk is BNP erg blij omdat het voor een appel en een ei onze grootste bank verwerft” (De Morgen, 07.10.2008).
De krant vervolgt: “De Grauwe ziet er vooral een ‘moment van ideologische verdwazing in’, met name bij minister van Financiën Didier Reynders (MR), die niet wou weten van het alternatief van een volledige nationalisering naar Nederlands model van de Belgische Fortistak”.
Voor de controle van Fortis België en Luxemburg kreeg de Belgische overheid geen geld, maar aandelen in PNB Paribas. Wat als PNB het op de beurs slecht zou doen? Wat dan met “onze” aandelen? Zullen de vele Vlaamse kranten dan blijven volhouden dat onze Eerste Minister het als boekhouder zo goed gedaan heeft?
Het moet duidelijk zijn dat wij als Vlaams Belang een parlementaire onderzoekscommissie blijven eisen om zowel de rol van de controlerende CFBA als van de besturen van de verschillende banken, die in de crisis betrokken geraakten, uit te zoeken. Het kan toch niet dat men na de fusies, afsplitsingen en geldinbreng gewoon weer over gaat tot de orde van de dag?
dinsdag 7 oktober 2008
Er zijn garanties, er zijn geen garanties! Wie gelooft die mensen nog?
Er is al veel te doen geweest over de zogenaamde garanties waarmee de Franstaligen de Vlaamse minister-president Kris Peeters uiteindelijk over de streep hebben getrokken. Voor N-VA was het ruim onvoldoende, aldus Bourgeois en De Wever – terecht trouwens in onze ogen. CD&V kon er wel mee leven, al blijkt uit allerlei verklaringen dat deze zogenaamde garanties niets anders zijn dan het spreekwoordelijke doekje voor het bloeden. De bocht is genomen, CD&V slikt zijn verkiezingsprogramma in.
Wat die zogenaamde garanties dan wel moeten inhouden? Voor de zogenaamde Vlaamse meerderheidspartijen betekenden ze dat de splitsing van B-H-V geen deel meer zou uitmaken van de communautaire onderhandelingen en dat er resultaten worden gerealiseerd voor de verkiezingen van 2009.
Er was al het schot voor de boeg door FDF-voorman Maingain in Le Soir. Maingain, die voor het FDF deelneemt aan de communautaire onderhandelingen, veegde de zogenaamde garanties met één gebaar van tafel: er wordt wel degelijk onderhandeld over de benoeming van de 3 burgemeesters, de grenzen van Brussel zullen op de onderhandelingstafel liggen.
Maar ook de Vlamingen blijken opeens minder zeker over de zogenaamde garanties. Frank Vandenbroucke, SP.A-ondervoorzitter en minister in de Vlaamse regering, haalt in elk geval de zogenaamde garanties waarmee CD&V rondloopt, onderuit. Zo vraagt Le Soir (24.09.2008) hem of er een bepaalde tijdsdruk op de communautaire onderhandelingen zit, waarop de Vlaamse minister antwoordt dat dit niet het geval is, want men wil de onderhandelingen alle kansen geven. En “wij”, dat zijn aldus Vandenbroucke “de Vlaamse socialisten, liberalen en christendemocraten, allemaal verankerd in de democratie en zeer bedreven in de kunst van het compromis”. Het is maar dat we het weten, zeker?
Op een debatavond over onafhankelijkheid aan de Gentse universiteit – georganiseerd door het Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond – op 25 september l.l. ging Pol Vandendriessche, CD&V-senator en volgens eigen zeggen een Vlaamse hardliner – nog een stuk verder. Zo stelde hij woordelijk dat hij “het woord garanties niet wou gebruiken, maar er zijn afspraken”. En er “zouden wellicht deelakkoorden” kunnen zijn voor de verkiezingen 2009. Met andere woorden: er is geen sprake van een grote staatshervorming. En dat is de enige zogenaamde garantie die Vlaanderen heeft.
Toch bedankt, dames en heren Vlaamse onderhandelaars!.
Wat die zogenaamde garanties dan wel moeten inhouden? Voor de zogenaamde Vlaamse meerderheidspartijen betekenden ze dat de splitsing van B-H-V geen deel meer zou uitmaken van de communautaire onderhandelingen en dat er resultaten worden gerealiseerd voor de verkiezingen van 2009.
Er was al het schot voor de boeg door FDF-voorman Maingain in Le Soir. Maingain, die voor het FDF deelneemt aan de communautaire onderhandelingen, veegde de zogenaamde garanties met één gebaar van tafel: er wordt wel degelijk onderhandeld over de benoeming van de 3 burgemeesters, de grenzen van Brussel zullen op de onderhandelingstafel liggen.
Maar ook de Vlamingen blijken opeens minder zeker over de zogenaamde garanties. Frank Vandenbroucke, SP.A-ondervoorzitter en minister in de Vlaamse regering, haalt in elk geval de zogenaamde garanties waarmee CD&V rondloopt, onderuit. Zo vraagt Le Soir (24.09.2008) hem of er een bepaalde tijdsdruk op de communautaire onderhandelingen zit, waarop de Vlaamse minister antwoordt dat dit niet het geval is, want men wil de onderhandelingen alle kansen geven. En “wij”, dat zijn aldus Vandenbroucke “de Vlaamse socialisten, liberalen en christendemocraten, allemaal verankerd in de democratie en zeer bedreven in de kunst van het compromis”. Het is maar dat we het weten, zeker?
Op een debatavond over onafhankelijkheid aan de Gentse universiteit – georganiseerd door het Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond – op 25 september l.l. ging Pol Vandendriessche, CD&V-senator en volgens eigen zeggen een Vlaamse hardliner – nog een stuk verder. Zo stelde hij woordelijk dat hij “het woord garanties niet wou gebruiken, maar er zijn afspraken”. En er “zouden wellicht deelakkoorden” kunnen zijn voor de verkiezingen 2009. Met andere woorden: er is geen sprake van een grote staatshervorming. En dat is de enige zogenaamde garantie die Vlaanderen heeft.
Toch bedankt, dames en heren Vlaamse onderhandelaars!.
maandag 6 oktober 2008
Als de mist om ons hoofd is verdwenen.
Is de financiële crisis in België en bij uitbreiding in de wereld bezworen? Van nature ben ik al niet zeer optimistisch van aard, de afgelopen weken en maanden hebben ons optimisme zeker niet aangescherpt. Het worden vooral zware maanden voor de regering Leterme, een voorspelling die ik een jaar geleden op deze webstek ook al eens maakte.
Onze studiedienst waarschuwde al onder Paars voor de veel te optimistische inkomstenramingen en voor uitgavenposten die veel te laag werden ingeschat. Het was allemaal ‘verzuring’, natuurlijk. Nu lees ik in De Tijd (01.10.2008) dat de begrotingscijfers moesten worden aangepast op verzoek van het Europese Instituut voor de Statistiek, Eurostat. Daardoor is het deficit voor de federale regering 400 miljoen euro hoger dan geraamd.
Inzake de bankcrisis dan, moeten we met z’n allen vaststellen dat de overheden met de rug tegen de muur stonden. Uiteindelijk moest premier Leterme – via een lening door het Federale Participatie- en Investeringsfonds – 5,7 miljard euro ophoesten. Dit bedrag komt dus niet onmiddellijk en rechtstreeks ten laste van de belastingbetaler, dat klopt, maar de rentelasten zouden nu, op dit moment, al 200 miljoen euro bedragen. En terwijl Fortis toegeeft dat er fouten zijn gebeurd – bijvoorbeeld inzake de overname van ABN Amro – en dat het voor iedereen duidelijk is dat de Belgische ‘Haute Finance’ met de steun van het koningshuis, haar hand overspeeld, vindt deze regering het niet eens nodig een onderzoekscommissie op te richten; Ondanks het feit dat op de balans van Fortis ‘problemen’ zijn ontdekt…Ondanks het feit dat de Nederlandse minister Bos onregelmatigheden vermeldde…
Allerlei overheden zullen uiteindelijk 11 miljard euro hebben gepompt. De Franse overheid – nooit verlegen om wat invloed te nemen in ons land, goedschiks of kwaadschiks – krijgt door zijn investering een felbegeerde blokkeringsminderheid in handen in de vergadering van aandeelhouders van Dexia.
De financiële crisis had voor de regering Leterme op geen slechter moment kunnen komen. Recent bleek ook de sociale zekerheid voor de eerste keer sedert jaren een tekort te vertonen. Het gat is 400 miljoen euro groot. De Standaard kon een begrotingsnota van de regering Leterme inkijken, waaruit bleek dat men een tekort van niet minder dan 7,4 miljard euro moet opvullen. En hoezeer CD&V ook storm heeft gelopen tegen de onorthodoxe “eenmalige maatregelen” van de regering Verhofstadt, niets houdt haar tegen om in een vlot gebaar in dezelfde nota van Leterme met dezelfde eenmalige maatregelen te zwaaien. Hypocrieten!
Onze studiedienst waarschuwde al onder Paars voor de veel te optimistische inkomstenramingen en voor uitgavenposten die veel te laag werden ingeschat. Het was allemaal ‘verzuring’, natuurlijk. Nu lees ik in De Tijd (01.10.2008) dat de begrotingscijfers moesten worden aangepast op verzoek van het Europese Instituut voor de Statistiek, Eurostat. Daardoor is het deficit voor de federale regering 400 miljoen euro hoger dan geraamd.
Inzake de bankcrisis dan, moeten we met z’n allen vaststellen dat de overheden met de rug tegen de muur stonden. Uiteindelijk moest premier Leterme – via een lening door het Federale Participatie- en Investeringsfonds – 5,7 miljard euro ophoesten. Dit bedrag komt dus niet onmiddellijk en rechtstreeks ten laste van de belastingbetaler, dat klopt, maar de rentelasten zouden nu, op dit moment, al 200 miljoen euro bedragen. En terwijl Fortis toegeeft dat er fouten zijn gebeurd – bijvoorbeeld inzake de overname van ABN Amro – en dat het voor iedereen duidelijk is dat de Belgische ‘Haute Finance’ met de steun van het koningshuis, haar hand overspeeld, vindt deze regering het niet eens nodig een onderzoekscommissie op te richten; Ondanks het feit dat op de balans van Fortis ‘problemen’ zijn ontdekt…Ondanks het feit dat de Nederlandse minister Bos onregelmatigheden vermeldde…
Allerlei overheden zullen uiteindelijk 11 miljard euro hebben gepompt. De Franse overheid – nooit verlegen om wat invloed te nemen in ons land, goedschiks of kwaadschiks – krijgt door zijn investering een felbegeerde blokkeringsminderheid in handen in de vergadering van aandeelhouders van Dexia.
De financiële crisis had voor de regering Leterme op geen slechter moment kunnen komen. Recent bleek ook de sociale zekerheid voor de eerste keer sedert jaren een tekort te vertonen. Het gat is 400 miljoen euro groot. De Standaard kon een begrotingsnota van de regering Leterme inkijken, waaruit bleek dat men een tekort van niet minder dan 7,4 miljard euro moet opvullen. En hoezeer CD&V ook storm heeft gelopen tegen de onorthodoxe “eenmalige maatregelen” van de regering Verhofstadt, niets houdt haar tegen om in een vlot gebaar in dezelfde nota van Leterme met dezelfde eenmalige maatregelen te zwaaien. Hypocrieten!
vrijdag 3 oktober 2008
Aan de grenzen van Europa
In een van de vorige Nieuwsbrieven hadden we het al eens over de Baltische staten en over hun strijd voor onafhankelijkheid. Gedurende jaren waren Estland, Letland en Litouwen ook zowat de meest vooruitgeschoven posten van het zegevierende economische en politieke neoliberalisme. Economische groei werd er steevast uitgedrukt met twee cijfers voor de komma, en er leek helemaal niets verkeerd te kunnen gaan. Men dacht er op basis van een solide financiële basis – in Estland is het zelfs wettelijk verboden om staatsschulden te maken – even aan om over te schakelen op de euro, maar de inflatie stak hier een stokje voor, een ferme stok eigenlijk.
Nog even voor de volledigheid van het verhaal meegeven dat de drie Baltische staten sinds hun onafhankelijkheid flat taxes hebben ingevoerd: Estland: 23%, Letland 25% en Litouwen 33%. Estland wou Portugal economisch voorbijsteken tegen het jaar 2020.
Ondertussen werden er ernstige marktwaarschuwingen genoteerd. Opgehitst door investeringskapitaal dat massaal binnenstroomde – alle Baltische staten waren fiscaal aantrekkelijk – begon zich net als in Amerika, Groot-Brittannië of Spanje een enorme immobiliënblaas te ontwikkelen. Tegelijkertijd steeg de inflatie tot 12% in Litouwen en 8% in Letland en Estland. In het voorjaar werden de lonen enorm verhoogd, in sommige gevallen met 30%. De arbeidsmarkt kent er een enorme krapte: sinds 2004 alleen al verlieten 100.000 Letten hun land om in Groot-Brittannië en Noorwegen te gaan werken.
De Baltische volkeren, die het onder de Sovjetbezetting niet gemakkelijk hebben gehad, lieten zich van hun meest hebzuchtige kant zien, en wilden blijkbaar hun wens naar meer consumptie onmiddellijk vervuld zien. Ze vergaten de wijze woorden van de in 2006 gestorven Estse president Lennart Meri: “We worden niet snel rijk. Snel kan men alleen arm worden”.
Banken – het beeld is overal hetzelfde – slaan het publiek met agressieve publiciteit om de oren en spoorden iedereen aan om toch maar vooral consumentenkrediet bij de banken te onderschrijven. Dit leidde in de eerste plaats tot een zeer hoge schuldgraad bij de bevolking. En nu plots blijkt dat heel wat Baltische landen (Schwedbank, SEB & co, en andere) last hebben van zogenaamde labiele schuldenaars. Gevolg van al het voorgaande: een importboom en belangrijke deficits in alle Baltische landen: zo kent Letland momenteel een schuldenlast van 130% van het bnp. De immobiliënprijzen zijn met 20% gestegen en de economieën van de drie staatjes zullen op het einde van dit jaar beduidend krimpen, voorspellen economische experts. Een recessie zit er wellicht aan te komen en de Baltische volkeren zullen het dus een tijdje veel kalmer aan moeten doen. Net als in de rest van Europa slaat de financiële crisis dus in alle hevigheid toe. De grenzen van het neoliberalisme zijn inderdaad bereikt. En het leugen van de zichzelf regulerende markt ook.
Nog even voor de volledigheid van het verhaal meegeven dat de drie Baltische staten sinds hun onafhankelijkheid flat taxes hebben ingevoerd: Estland: 23%, Letland 25% en Litouwen 33%. Estland wou Portugal economisch voorbijsteken tegen het jaar 2020.
Ondertussen werden er ernstige marktwaarschuwingen genoteerd. Opgehitst door investeringskapitaal dat massaal binnenstroomde – alle Baltische staten waren fiscaal aantrekkelijk – begon zich net als in Amerika, Groot-Brittannië of Spanje een enorme immobiliënblaas te ontwikkelen. Tegelijkertijd steeg de inflatie tot 12% in Litouwen en 8% in Letland en Estland. In het voorjaar werden de lonen enorm verhoogd, in sommige gevallen met 30%. De arbeidsmarkt kent er een enorme krapte: sinds 2004 alleen al verlieten 100.000 Letten hun land om in Groot-Brittannië en Noorwegen te gaan werken.
De Baltische volkeren, die het onder de Sovjetbezetting niet gemakkelijk hebben gehad, lieten zich van hun meest hebzuchtige kant zien, en wilden blijkbaar hun wens naar meer consumptie onmiddellijk vervuld zien. Ze vergaten de wijze woorden van de in 2006 gestorven Estse president Lennart Meri: “We worden niet snel rijk. Snel kan men alleen arm worden”.
Banken – het beeld is overal hetzelfde – slaan het publiek met agressieve publiciteit om de oren en spoorden iedereen aan om toch maar vooral consumentenkrediet bij de banken te onderschrijven. Dit leidde in de eerste plaats tot een zeer hoge schuldgraad bij de bevolking. En nu plots blijkt dat heel wat Baltische landen (Schwedbank, SEB & co, en andere) last hebben van zogenaamde labiele schuldenaars. Gevolg van al het voorgaande: een importboom en belangrijke deficits in alle Baltische landen: zo kent Letland momenteel een schuldenlast van 130% van het bnp. De immobiliënprijzen zijn met 20% gestegen en de economieën van de drie staatjes zullen op het einde van dit jaar beduidend krimpen, voorspellen economische experts. Een recessie zit er wellicht aan te komen en de Baltische volkeren zullen het dus een tijdje veel kalmer aan moeten doen. Net als in de rest van Europa slaat de financiële crisis dus in alle hevigheid toe. De grenzen van het neoliberalisme zijn inderdaad bereikt. En het leugen van de zichzelf regulerende markt ook.
donderdag 2 oktober 2008
Vlaanderen op eigen kracht!
Gisteren stelde het Vlaams Belang een nieuwe en grootschalige campagne voor met als slogan ‘Stop het geknoei – Vlaanderen op eigen kracht!’. “Met de campagne positioneert het Vlaams Belang zich opnieuw als dé Vlaamse vrijheidspartij,” aldus Partijraadsvoorzitter Luk Van Nieuwenhuysen, die erop wees dat de communautaire analyse van het Vlaams Belang – namelijk dat binnen België geen goed bestuur mogelijk is – de juiste is gebleken. Van Nieuwenhuysen stelde dat het Vlaams Belang, hoewel het in sommige middens bon ton is te beweren dat onze partij er niet meer in slaagt een deuk in een pakje boter te slaan, in de Wetstraat én in de Dorpsstraat actiever is dan ooit. “In het parlement is onze fractie veruit de actiefste en onze mandatarissen trokken de spurt aan in tal van parlementaire dossiers,” zo klonk het. “Bovendien werd het afgelopen jaar door geen enkele partij zoveel campagne gevoerd als door het Vlaams Belang: er was natuurlijk de grootscheepse VL-campagne en de verdeling van 350.000 Leeuwenvlaggen, maar evengoed waren er ontelbare acties onder meer naar aanleiding van 11 juli, de asielchantage en de hoge energieprijzen.”
Filip Dewinter noemde het Vlaams Belang “de locomotief voor de Vlaamse onafhankelijkheid” en lichtte de ‘Vlaanderen op eigen kracht’-campagne toe. De campagne behelst grote affiches in het straatbeeld, een advertentiecampagne en een huis-aan-huisfolder. Een tiental reclamewagens zullen de komende weken te zien zijn op ontelbare straten en pleinen.
Het hoogtepunt van de campagne wordt het congres op 2 november in Gent, waarmee we ook de laatste sceptici van Vlaamse onafhankelijkheid zullen proberen te overtuigen, aldus Joris Van Hauthem op dezelfde persconferentie.
U heeft er weinig over gelezen, beste lezer? Inderdaad, en nochtans was er wel wat volk aanwezig. Buiten een (vrij cynisch, overigens) bijdrage in De Standaard, een analyse in De Tijd en een korte bijdrage in Het Belang van Limburg omzeggens niets. Zou het kunnen dat ‘men’ alles op alles zet om de zogenaamde communautaire dialoog te doen slagen? We zullen wel weer spoken zien, voorzeker?
Filip Dewinter noemde het Vlaams Belang “de locomotief voor de Vlaamse onafhankelijkheid” en lichtte de ‘Vlaanderen op eigen kracht’-campagne toe. De campagne behelst grote affiches in het straatbeeld, een advertentiecampagne en een huis-aan-huisfolder. Een tiental reclamewagens zullen de komende weken te zien zijn op ontelbare straten en pleinen.
Het hoogtepunt van de campagne wordt het congres op 2 november in Gent, waarmee we ook de laatste sceptici van Vlaamse onafhankelijkheid zullen proberen te overtuigen, aldus Joris Van Hauthem op dezelfde persconferentie.
U heeft er weinig over gelezen, beste lezer? Inderdaad, en nochtans was er wel wat volk aanwezig. Buiten een (vrij cynisch, overigens) bijdrage in De Standaard, een analyse in De Tijd en een korte bijdrage in Het Belang van Limburg omzeggens niets. Zou het kunnen dat ‘men’ alles op alles zet om de zogenaamde communautaire dialoog te doen slagen? We zullen wel weer spoken zien, voorzeker?
woensdag 1 oktober 2008
Objectieve berichtgeving
Uit een onderzoek door het Center for Journalism Studies van de Universiteit van Gent en de Vlaamse Vereniging van Journalisten, waarover wordt bericht in De Standaard (26.09.2008) blijkt dat bij de federale verkiezingen van 2007 de Vlaamse journalisten als volgt hebben gestemd:
- 34% voor SP.A-Spirit
- 20% voor Groen!
- 20% voor Open VLD
- 18% voor CD&V-N-VA
- 2% voor Lijst Dedecker
- 1% voor Vlaams Belang
Nu kunnen de (meeste) beroepsjournalisten natuurlijk – en zonder enig probleem overigens – abstractie maken van hun politieke overtuiging tijdens berichtgeving over de politieke actualiteit. Maar toch cijfers waar je op zijn minst vragen bij hebt, al is het maar naar de waarde van de berichtgeving over het Vlaams Belang. Bijvoorbeeld. Of naar de waarde van de berichtgeving over CD&V/N-VA, een kartel dat ongeveer 30% van de stemmen haalde, en door de journalisten maar in 18% van de gevallen werd aangestipt.
Democratie zonder vrijheid van meningsuiting is geen democratie meer. En daarin speelt de pers een fundamentele rol. Of zoals politiek commentator Y. Desmet ooit in De Morgen liet noteren: “Vrije meningsuiting is er immers niet alleen voor meningen die ons behagen en waar we akkoord mee gaan, maar, zo zegt het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, ook voor die meningen die de bedoeling hebben ‘to shock and disturb’. Het is net door de vrijheid van die meningen te waarborgen, dat andere, meer mainstream-meningen de garantie krijgen dat ze zeker niet bedreigd kunnen worden. Echte meningsvrijheid is er alleen wanneer niet alleen onze mening beschermd is, maar vooral die van een ander”.
Cijfers, niets dan cijfers.
- 34% voor SP.A-Spirit
- 20% voor Groen!
- 20% voor Open VLD
- 18% voor CD&V-N-VA
- 2% voor Lijst Dedecker
- 1% voor Vlaams Belang
Nu kunnen de (meeste) beroepsjournalisten natuurlijk – en zonder enig probleem overigens – abstractie maken van hun politieke overtuiging tijdens berichtgeving over de politieke actualiteit. Maar toch cijfers waar je op zijn minst vragen bij hebt, al is het maar naar de waarde van de berichtgeving over het Vlaams Belang. Bijvoorbeeld. Of naar de waarde van de berichtgeving over CD&V/N-VA, een kartel dat ongeveer 30% van de stemmen haalde, en door de journalisten maar in 18% van de gevallen werd aangestipt.
Democratie zonder vrijheid van meningsuiting is geen democratie meer. En daarin speelt de pers een fundamentele rol. Of zoals politiek commentator Y. Desmet ooit in De Morgen liet noteren: “Vrije meningsuiting is er immers niet alleen voor meningen die ons behagen en waar we akkoord mee gaan, maar, zo zegt het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, ook voor die meningen die de bedoeling hebben ‘to shock and disturb’. Het is net door de vrijheid van die meningen te waarborgen, dat andere, meer mainstream-meningen de garantie krijgen dat ze zeker niet bedreigd kunnen worden. Echte meningsvrijheid is er alleen wanneer niet alleen onze mening beschermd is, maar vooral die van een ander”.
Cijfers, niets dan cijfers.
Abonneren op:
Posts (Atom)
